Wat een herkenbare verhalen allemaal. Collega's kunnen je kapot maken, samen met de leidinggevenden die geen gezichtsverlies willen leiden tegenover de collega's. Alles wat je zegt wordt in twijfel getrokken of verdraaid. Je beeldt het je in of je bent gek. Wat een trieste figuren die mensen die roddelen over een naaste collega of op je functie azen. Wat een kleuters die bang zijn dat een ander beter is. Kom op pester, wordt eens volwassen en zie je eigen angsten en problemen eens onder ogen. Mensen die slachtoffer zijn; houdt de waardigheid aan jezelf, hoe moeilijk het soms ook kan zijn.
Ik zag de uitzending en meteen moest ik weer denken aan de treiterpartijen die mij uiteindelijk twee banen gekost hebben. Er was bij mijn eerste baan een vrouw die op mijn positie aasde en mij daarom volkomen ten onrechte van ongewenste intimiteiten beschuldigde. Ook werd iedereen inclusief de chef en vertrouwenspersoon tegen mij opgezet. Uiteindelijk ben ik naar drie jaar weggegaan maar het blijkt och veel klachten gegeven te hebben. Naast slapeloosheid en contactproblemen is het ook nog naar een tweede baan doorgebriefd waar ik ook kon vertrekken. Gelukkig ben ik weer goed terechtgekomen. Na vijf jaar gaat het weer een stuk beter maar het is nog niet helemaal goed. Jammer dat er weinig mogelijkheden zijn voor mensen om dit met lotgenoten te delen. Misschien kunnen dit soort uitzending ook het contact met lotgenoten bevorderen. Dat helpt vaak goed.
De reactie van arianne is eigenlijk vergelijkbaar met de situatie die ik heb meegemaakt. Helaas heb ik, ondanks mijn vertrouwen op de nabijheid van Jezus Christus in dit alles, wel een burn-out gehad. Kort maar hevig genoeg. Mijn werkkring was een kerkeraad en ik was voorganger. Gelukkig heeft God mij overgeplaatst en heb nu als voorganger een goede kring om mee samen te werken. In deze positie moet je kunnen vertrouwen op de mensen met wie je werkt, je kiest daar ook voor, maar....
Ik word al 5 jaar gepest op de afdeling waar ik zit. Eén collega negeert mij vanaf de eerste dag, dat ik op deze afdeling zit. Verder weigert hij op functioneel niveau met mij te communiceren. Al verschillende keren heb ik mijn leidinggevenden en Personeelszaken erop gewezen, dat de houding van de leidinggevenden cruciaal is in deze. Wanneer zij de pester duidelijk maken, dat dit niet gepikt wordt, dan is het probleem zo opgelost.
In januari jl. kwam ik na een langdurige blessure en een operatie terug op het werk. Op een enkele collega na zei NIEMAND me gedag of informeerde naar mijn gezondheid. Het is duidelijk dat er tijdens mijn afwezigheid flink over mij geroddeld is en kennelijk lag er al een vonnis. In eerste instantie heb ik de prioriteit aan het werk gegeven, maar een nieuw conflict was gauw uitgelokt. Ondanks dat de leidinggevende er met haar neus bovenop zat, greep zij niet in. Ik ben overstuur naar huis gegaan en na enkele weken werd ik uitgenodigd voor een gesprek met mijn leidinggevende en PZ. Er was een oplossing gevonden… De “oplossing” bestaat eruit dat ik alleen op een kamer op een andere verdieping ben gezet. Ik heb ander werk gekregen, ver onder mijn (HBO)-niveau. Ik zie de hele dag niemand. Als ik ’s ochtends binnenkom, ligt het werk van de vorige dag dat klaar is, nog op mijn kamer.
Ik ben nu met een flinke griep thuis geweest, maar ik zie het niet zitten om terug te gaan naar mijn “werk”, mijn isoleercel.
Vandaag ben ik bij de Arbodienst geweest. Daar ben ik “medisch arbeidsgeschikt” verklaard. Op mijn vraag of psychisch lijden niet als ziekte werd gezien, kreeg ik als antwoord dat dat inderdaad niet het geval is, als dit voortkomt uit een “arbeidsconflict”. Op mijn vraag hoe het dan zit als ik door privé-omstandigheden het werken psychisch niet aan zou kunnen, werd geantwoord dat dat WEL als ziekte wordt aangemerkt…
Overigens herken ik veel van wat Adriёnne Hubert in de uitzending heeft gezegd. Ik ben me in de loop van de jaren niet aangenamer gaan gedragen en ik vertrouw niemand meer, maar inderdaad is het zo dat oorzaak en gevolg door elkaar worden gehaald. In de ogen van mijn leidinggevenden en mijn collega’s verdien ik de behandeling die ik nu krijg, omdat ik niet goed functioneer.
Mijn werkgever is een Sociale dienst, maar ten aanzien van het personeelsbeleid mogen ze van mij het predikaat “sociaal” wel veranderen…
Eigenlijk heb ik het nooit als pesterij gezien. Nu zie ik toch dat doordat mijn teamleider het werken vor mij onmogelijk heeft gemaakt (ik kreeg voortdurend de boodschap niet te functioneren, ik deed nooit iets goed, mij in werkoverleg tegenover collega's kleineren) dit wel degelijk pesterij is geweest. En je gaat als je niet uit kijkt hier echt aan kapot. Ik heb hulp gezocht en heb mijzelf over laten plaatsen naar een andere afdeling. Dat en de voortdurende wetenschap dat in dit alles God naast mij stond heeft mij bewaart voor burn-out. Ik ben er nog niet maar ben op de goede weg.
Momenteel ben ik ook in de ziektewet ivm enkele pesterijen op het werk. Gedurende twee jaar zijn er vele collega's gekomen en ook weer gegaan. Helaas werkt de leidinggevende ook mee met een groepje mensen die enkele collega's blijven pesten. Momenteel heb ik een vertrouwens persoon binnen mijn bedrijf ingeschakeld. Ik hoop op betere tijden, helaas is dit op de huidige afdeling niet meer mogelijk. Ik ga dan ook maar weg. In samenwerking met afdeling P&O wordt ik overgeplaatst.
Ik ben op mijn werk ook gepest maar niet door het personeel maar door de groepsmanager,personeelsmanger en de chef.
het was namelijk zo bij Maxis toen der tijd dat oude medewerkers moesten verdwijnen en dat is ze ook voor een groot deel gelukt maar ik behoorde tot 1 van de laaste groepen die daar gekomen was en dus kreeg ik van allerlei dreigementen naar mijn hooft ik werkte niet goed en mijn collega's hadden last van me(dat was trouwens niet waar)
En ik kreeg dreigbrieven dat ik maar ontslag moest nemen en daarin werd ook geschreven dat ik mijn werk niet goed uitvoerde en het ergste was nog dat op een gegeven moment de personeelsmanager zei je lacht helemaal niet meer zou je niet eens wat anders gaan zoeken.
Ik heb me op een gegeven moment ziek gemeld en heb daar tot en een oplossing zo komen ik heb toen het cnv in geschakkeld en heb uit eindelijk in 1996 gewonnen van hun en ben weer aan het werk gegaan maar toen gebeurde het eind 1997 storte ik helemaal in en nu in 2003 heb ik nog steeds last van paniek en angst aanvallen en ik vertrouw bijna niemand meer maar dit is iets dat voor instanties niet geloofwaardig is dus hou je uiteindelijk maar je mond erover want je word toch niet geloofd