Whoei! Daar sta ik dan!
God zet Nederland even stil
Whoei! Daar sta ik dan, op m’n schaatsen, heurlijk! Opweg naar ’t ijs heb ik lang en geduldig in een file vol ijsliefhebbers staan wachten. Grappig genoeg vond niemand dat wachten erg. Allemaal blije gezichtenA
Want er stond een heerlijke middag schaatsen in het vooruitzicht. Opeens was het over met het eeuwige Hollandse geklaag over het weer: niemand zei iets over de sneeuw die hun sokken doortrok, over de kou die hun oren deed bevriezen.
En ook ons wantrouwen was door het vriezen plots verdwenen: mensen gebruikten elkaars krukje om hun schaatsen onder te binden, lieten hun spullen achter, vertrouwend op de ongeschreven regel dat er op ’t ijs niet wordt gejat.
Kleine kinderen vielen de een na de ander op hun bakkes, om vervolgens zonder zeuren weer op te staan en verder te schaatsen. Doorzettingsvermogen werd dus op ’t ijs geboren en je zag mensen die doorgaans een druk leven hebben gaandeweg een hernieuwde bewondering krijgen voor de natuur in al haar witte pracht.
Mart Smeets
Hier werd niet gepronkt met nieuwe mode, maar met Mart Smeet-truien. Hier stonden geen ‘probleemjongeren’ zonder oog voor hun omgeving met hun mobieltjes te spelen. En ditmaal stond ik hier niet als een ‘luie consument’ die overtollig verbruik of misbruik van de natuur en haar bronnen maakt, maar maakte ik gebruik van de natuurkrachten.
Hier werd ouderwets geschaatst. Ik vond het heurlijk! Bedankt Heere God, dat U Nederland even stilzette!
Joline Blankesteijn is gastblogger voor NEO namens Time To Turn
Nieuwste artikelen
