Leo en Joke Roosjen
vrijdag 25 november 2005 om 22:38
In deze aflevering staat de familie Roosjen centraal. Op 11 april 2002 berooft dochter Tanja zichzelf van het leven. In de afscheidsbrief die ze achterlaat, vraagt ze om vergeving. Tanja's ouders, Leo en Joke Roosjen, geven in dit programma hun antwoord op deze vergevingsvraag.
In deze aflevering staat de familie Roosjen centraal. Op 11 april 2002 berooft dochter Tanja zichzelf van het leven. In de afscheidsbrief die ze achterlaat, vraagt ze om vergeving. Tanja's ouders, Leo en Joke Roosjen, geven in dit programma hun antwoord op deze vergevingsvraag.
18 reacties
Reacties
gerrie, 4 januari 2007 12:11 uur
emotioneel veel erkenning gelukkig geen zelfdoding maar wel psychichche problemen van ons jongste kind wel veel liefde van haar en later ook van haar man ontvangenen en gegeven van ouders broer en zusters ook nu veel herkenning in het verhaal vooral van de vader en ook van de moeder sterkte
joke de beer, 6 oktober 2006 09:19 uur
Heel verdrietig hoor. De Heer heeft het zo gewild. Hij heeft niet altijd de beste oplossing, maar wel een bedoeling ermee. Zijn macht is niet te betwisten. Tanja heeft nu de rust van hem gekregen die zij op aarde niet vond. Dat heeft hij wel gezien.
Rebecca, 3 januari 2006 20:35 uur
Moeder Joke zegt: 'Je moet wel blijven knokken. Er zijn zoveel mensen die je willen en kunnen helpen.'Als je depressief bent, ben je nauwelijks te helpen. Toen ik depressief was, was ik ervan overtuigd dat iedereen er beter van zou worden als ik er niet meer was. Dat kon niemand uit mijn hoofd gepraat krijgen.
mevrouw H.moeken, 5 december 2005 19:42 uur
ik wil joke en leo heel veel sterkte toe wensen bij het verdriet en dat ze aanmoedigen dat ze Tanja hebben vergeven. ik heb bewondering voor deze fijne aardige mensen hou ze met dit grote verdriet om gaan. ik wil jullie gods kracht en sterkte toewensen jullie zijn ouders om in je hart te sluiten. julie zijn voor beeld ouders voor heel veel mensen jong en oud
Gerda, 28 november 2005 10:43 uur
Inderdaad zoals jongeren er mee bezig zijn. Zoek hulp bij de juiste mensen (HEER!) en ga niet de schuld bij andere mensen neer leggen.
Gerda, 28 november 2005 10:40 uur
Inderdaad zoals jongeren er mee bezig kunnen zijn, zoek hulp bij de juiste mensen. (HEER!)En ga niet de schuld bij andere mensen zoeken!
Karen, 28 november 2005 10:17 uur
Ook mijn dochter is op jonge leeftijd door suicide om het leven gekomen. Hierna ben ik veel over suicide gaan lezen. Uit onderzoek is gebleken dat het grootste gedeelte van de mensen die suicide plegen impulsief handelt. Een kleinere groep neemt afscheid of schrijft een afscheids brief. Maar er zijn ook mensen die er altijd mee bezig zijn. en er ook altijd mee bezig blijven. Wanneer je niet terecht kunt bij familie en je hebt geen vrienden of die vrienden begrijpen je niet, zijn er ook altijd nog mensen die je professionele hulp kunnen bieden. Maar misschien moet je die hulp zelf wel accepteren. Leo en Joke, ik voel die pijn die jullie ook hebben, en vindt het een moooi en waardig intervieuw naar jullie dochter toe.
Pieter, 27 november 2005 17:43 uur
Ik sluit mij aan bij Sanne. Je hebt het treffend verwoord. De pijn die ik gevoeld heb, is niet te dragen, anders zou ik mijzelf zoiets niet aan willen doen. Wat ik uitermate pijnlijk vind, is dat velen tegen mensen met zelfmoordplannen zeggen dat het ego?stisch is om je zelf van het leven te beroven. Zo'n uitspraak getuigt juist van ego?sme en onvoldoende empathie. Denk je nu echt dat iemand die met zelfmoordplannen rondloopt daar niet mee worstelt en de weg van de minste weerstand kiest? Ik vind het ongelofelijk. Hoe kun je zoiets zeggen, terwijl veel mensen geen flauw benul hebben van wat diepe angst en depressies zijn. Ook ik heb op het punt gestaan mij van een flat te storten. Ik was er zelfs al naar op weg. Gelukkig greep de HEER in en bracht iemand op mijn pad. Maar nog steeds lijd ik helse angsten en pijnen. En ik heb er geen behoefte aan dat mensen mij dan gaan voorhouden wat ik mijn nabestaanden aandoe. Hoe durf je zoiets te zeggen! Hoe vaak heb ik niet tevergeefs om een luisterend gesmeekt en hebben mensen mij genegeerd en meewarig aangekeken. Je wordt als een vervelende zwartkijker weggezet. Terecht dat mensen zich schuldig voelen als mensen zelfmoord plegen, denk ik dan. Aandacht en oprechte belangstelling komen vaak te laat.
Sanne, 27 november 2005 14:52 uur
Ik heb de aflevering ook gezien. Het was voor mij confronterend om de kant van de ouders eens te zien. Ik herken vooral erg veel uit de afscheidsbrief van Tanja. Ik denk dat het voor mensen die niet voelen wat zij voelde het niet te linken is dat iemand zoiets doet. Maar ik snap het. Ik denk dat ik gedeeltelijk hetzelfde voel als zij. Hoe graag je wilt, het vechten is een keer op. En waar je troost of geborgenheid moet zoeken weet je niet meer. Je hebt het niet meer in de hand, De keuze word in je hoofd gemaakt. En als die keuze gemaakt is, heb je rust. En is die keuze bijna niet meer terug te draaien. De pijn die zij gevoeld moet hebben is niet te dragen, anders kun je jezelf niet zoiets aan doen. Sorry voor mijn woorden. Maar ik zou het graag begrijpelijker maken. Sterkte!
REDACTIE, 26 november 2005 02:04 uur
Beste kijkers van het programma. In de onderstaande reacties staan een aantal reacties van personen die zelf met gedachten over zelfmoord rondlopen, en door de uitzending aan het denken zijn gezet. Onze afdeling Nazorg wil u graag helpen! Zij kunnen u helpen met uw vragen, of een luisterend oor bieden voor een goed gesprek. Klik op de Nazorg-banner op deze site voor e-mailgegevens en een telefoonnummer van Nazorg.