Hoogtevrees

Cindy: Ik ben Cindy, 21 jaar en ik studeer en woon in de stad met de hoogste gebouwen van Nederland: Rotterdam. Maar zelf kom ik eigenlijk niet echt op hoge plekken, ik houd niet zo van hoogtes. Gelukkig heb ik er in Nederland niet zo veel last van, maar in Frankrijk was dat anders. Hoe jammer ik het ook vond, ik ging echt niet mee de bergen in om te gaan skiën. In Nederland zijn geen bergen, maar wel vrienden die elf hoog wonen. Daar ga ik echt niet relaxed bij op bezoek. En als ik heel eerlijk ben durf ik ook niet op elke trap… Misschien heb ik dan toch meer last van hoogtevrees dan ik zelf toe wil geven. Gelukkig krijg ik bij Fear Fighters de kans om mijn hoogtevrees te overwinnen.

Sander: Mijn naam is Sander, ik ben 28 jaar en ik woon met mijn vrouw en zoontje in Almere. Ik merk bijna elke dag dat ik last heb van mijn hoogtevrees, bijvoorbeeld op weg naar mijn werk in Amsterdam. Op het station zijn trappen die ik echt niet durf te nemen. Binnen in een gebouw heb ik geen moeite met trappen of hoogtes, maar buiten wordt dat een heel ander verhaal. Bijvoorbeeld het balkon van mijn schoonouders, daar ga ik echt niet op. Of noodtrappen, ook geen pretje. Helaas moet ik die als bedrijfshulpverlener wel gebruiken bij nood. Ik heb daarom geen moment getwijfeld om mij op te geven voor Fear Fighters. Kan ik eindelijk mijn angst overwinnen.

Mascha: Ik ben Mascha, 36 jaar en ik woon in Utrecht samen met Gerard en onze twee zonen.
Sinds ongeveer mijn 16e jaar heb ik last van hoogtevrees. Eerst een klein beetje, en langzamerhand is het uitgegroeid tot een heuse fobie. Trapje om de ramen te lappen en zelfs het balkon hier is me te hoog! En het is hoogst irritant om 20 minuten om te moeten fietsen omdat ik die ene brug niet over durf. En met twee zonen kan ik ook erop gaan rekenen dat ze op een gegeven moment in een hoge boom o.i.d. gaan klimmen. Wat als ze er niet meer uit durven? Ik wil in staat zijn ze uit zo’n boom te kunnen plukken. Dat is een van mijn grootste motivaties om mee te doen aan Fear Fighters!

Opdracht 1: open trap tot 12 meter
Iemand met extreme hoogtevrees mijdt elke open trap of elk hoog gebouw. Vooral het open dieptezicht voelt enorm beklemmend aan. In de eerst opdracht wordt net die situatie opgezocht. De kandidaten moeten een open trap opgaan tot 12 meter hoog. Op ieder tussenplatform moeten ze even stoppen en naar beneden kijken.

Voor de kandidaten is het belangrijk dat ze niet krampachtig de trapleuning vasthouden, maar op eigen benen steunen en zo de controle over de situatie krijgen. Ze moeten ook beseffen dat een open trap veilig en stabiel is, dus dat vallen uitgesloten is. Trillende benen, duizelingen… en zelfs lichte paniek slaat toe, maar de kandidaten zetten toch door.

Opdracht 2 : hoogwerker tot 20 meter
In de tweede opdracht stappen de kandidaten in een kleine bak van een hoogwerker die hen moet leiden tot 20 meter hoogte. Ook in deze proef is de communicatie met Yvette enorm belangrijk. Het kleine bakje doet de kandidaten twijfelen aan de stabiliteit en veiligheid. De kandidaten voelen de angst opnieuw onmiddellijk opkomen. Hartkloppingen, trillende benen, duizelingen en zweet… de piek wordt snel bereikt, maar neemt ook even snel weer af. Het bevrijdende gevoel op 20 meter is enorm, zeker als je daarvoor nog niet eens op een stoel of ladder durfde te staan.

Opdracht 3: 1 minuut op een rand, 30 meter hoog, van de euromast staan
Elke maand tokkelen er tientallen mensen van de Euromast. Voor onze kandidaten is het zinvoller om zich bewust te worden van de hoogte. Daarom nemen ze een kijkje op de zogenaamde “Brug”. Hier kunnen ze 30 meter naar beneden kijken. Achter een rand staan is iets wat de kandidaten na twee opdrachten goed aankunnen. Daarom vraagt onze therapeut ze om een stapje verder te gaan, één minuut op de rand staan.

Na de opnames van Fear Fighters ben ik al een stuk opgeschoten. Ook ik behoor inmiddels toe tot de mens die de was gewoon op het balkon uithangt! En dat is wel een behoorlijke overwinning, want ons balkon is behalve hoog (voor mij dan!) ook hartstikke gammel! Hoognodig aan vervanging toe, maar tot nu toe is het daar niet van gekomen ;ik kwam er immers toch nooit. Nu ik die angst heb overwonnen, gaan we deze zomer nog een nieuw balkon realiseren.
De eerste dagen na de opnames was ik nog wel erg onder de indruk van alles wat we hadden meegemaakt. Ik was heel blij om even niet meer zo met die hoogtes bezig te zijn , en me veilig kon nestelen op onze lage bank!
Ik ben wel gelijk naar de brug achter ons huis gegaan en heb daar wat eerste stappen op durven zetten. Niet geheel zonder angst, eerlijk is eerlijk, ik ben er nog niet helemaal vanaf, maar het begin is er!
Ik weet nu –en heb dat ook gevoeld- dat de angst te overwinnen is. Gewoon 100x over die brug wandelen, achter elkaar, dan ga je wel voelen dat je er niet afwaait, dat de brug niet instort, dat..........
Via mijn werk had ik een beurs, en om de zaal te bereiken moest ik naar de tweede verdieping op een glazen roltrap. Brrrr. In het verleden zou ik hebben gezocht naar de lift, nu heb ik de stap gewaagd (met kloppend hart!) en het ging! Daarna kreeg ik er lol in en ben ik wel –tig keer van die roltrap gegaan....
Het is wel zo dat je jezelf moet blijven confronteren met de angst. In mijn geval dus hoogtes. En dat vergt tijd, en lef! Want alleen door te blijven oefenen kom je echt van je angst af. De drie dagen met Yvette waren een uitstekende start, en een mooie basis om vanaf daar verder te werken.

De reacties van mijn omgeving waren zonder uitzondering allemaal positief. De meesten vonden het vooral erg dapper dat ik de angst durfde te confronteren, en men vond het leuk dat ik iets met de angst doe, en niet bij de pakken neerzit.
En, mooie bijkomstigheid, door mijn deelname aan het programma is mijn omgeving bewuster van mijn angst, en helpen ze me ook bij de confrontatie. Vermijden wordt zo wel erg lastig!

Na de opnames zat ik nog vol spanning van de laatste opdracht en was ik behoorlijk moe. Ik durfde daardoor niet meteen in het midden van de trap te lopen. Ik ging eerst lekker veilig langs de leuning lopen. De eerste week naar mijn werk ben ik meteen die trap gaan nemen. Eerst nog langs de leuning en later in het midden, dus met losse handen. Elke dag ging het een stuk beter.
Het grootste verschil is dat ik nu besef dat er eigenlijk niets kan gebeuren op (grote) hoogtes, ik dacht altijd dat je omwaaide als je op een balkon stond, maar de therapeut heeft uitgelegd dat je ook niet zomaar omwaait als je over straat loopt. En daar heeft ze natuurlijk gelijk in. Was gewoon een vreemde gedachte. Nu durf ik daarom ook wel op het balkon, dat was ook het moment dat ik het meest trots op mijzelf was (zie foto). Voor Fear Fighters ben ik nooit op het balkon geweest als de doods was ik, het is toch 5 hoog. Na de opnames ben ik er wel opgegaan, want als ik op 30 meter hoogte op de Euromast kan staan, moest mij dit natuurlijk ook lukken. Ik ben echt blij dat ik er vanaf ben!
Iedereen was hartstikke trots op mij vooral mijn vrouw Denise, niemand kon geloven dat ik eindelijk van mijn hoogtevrees af was. Maar met de tips van Yvette hou ik het echt wel vol. Vooral de tips over ademhalen zijn erg bruikbaar. En natuurlijk dat je echt niet omwaait…