Vogelangst

De meeste mensen gaan naar het park, strand of terras om te ontspannen. Maar dat is voor Peter, Annemarie en Suzanne wel anders. Dit zijn namelijk plekken waar vaak vogels zijn en daar zijn de kandidaten van deze aflevering nou juist heel bang voor. Peter (19) vermijdt pleinen en parken zoveel mogelijk. Suzanne (20) heeft een vriend die erg van vogels houdt. Ze zou later samen met hem best een vogel willen kopen, maar dan moet ze wel eerst zelf van haar vogelangst af. Annemarie (37) skeelert graag, maar daarbij komt ze weleens vogels tegen. En dan zit er nog maar één ding op: omdraaien en terug naar huis!

Iemand met vogelangst is enorm bang voor alle soorten vogels. Dat kan gaan van kleine schichtige vogels zoals mussen en duiven, over pluimvee zoals kippen en eenden, tot grote roofvogels. Vooral de snavel, de pluimen, het fladderend geluid en de onverwachte bewegingen van een vogel, boezemen angst in.

Heel wat mensen met vogelvrees ondervinden dagelijks last van hun fobie. Terrasjes in de zomer, wandelen in parken, op stadspleinen of op het strand, het is bijna allemaal uitgesloten.

Tja... en hoe verloopt het nu met je na zo'n programma. Toen ik vrijdagavond thuiskwam was ik echt doodop van alle indrukken en emotie's die ik had meegemaakt. Voor mijn gevoel was ik ook wel een week weggeweest in plaats van twee dagen. De kinderen en mijn vriend waren natuurlijk reuzebenieuwd naar alle verhalen, dus lekker bijgekletst. Vooral mijn oudste zoon kon niet geloven dat ik een gier op mijn arm had gehad.

We hebben alle sites opgezocht die er over Guus de gier te vinden waren. En echt, Guusje heeft dagen in mijn hoofd rondgespookt!!! Ik kon zelf amper bevatten dat ik de laatste opdracht echt gedaan had! En steeds voelde ik zijn vleugel over mijn hoofd gaan en zag ik zijn enorme poten op me af komen. Wat jullie niet op tv hebben gezien is dat Peter en Ik na de uitzending terug zijn gegaan naar Hans Hin en daar heb ik nog een hele poos naar Guus gekeken samen met Yvette. En hem zelfs nog een keer op mijn arm gehad!! Dat moment was echt mijn overwinning!!! Tijdens de opname raakte ik toch nog wat in paniek.

Peter en ik zijn inmiddels ook naar Artis geweest waar we Guus en Hans hebben opgezocht. Was ontzettend leuk en gezellig. Ook de mensen van Artis waren super!!En daar heeft mijn zoon gezien dat ik Guus echt op mijn arm nam. Daarna zijn we nog naar de Dam gegaan waar we tussen de duiven hebben doorgelopen en ze zelfs brood hebben gevoerd. Spannend, maar we doen het!!
Ook heb ik de zondag na de opnames een duif van mijn zwager geaaid. Iedereen die er was was supertrots op me. En dat ben ik zelf ook. Ik had nooit verwacht dat ik zo blij zou zijn om van mijn ergste angst af te komen. Spannend blijft het nog wel, maar we blijven er hard aan werken!!

Helaas, mijn angst heb ik in het programma niet overwonnen. Ik heb het lef niet gehad om mijn angst aan te gaan. Na Fear Fighters kreeg ik ongelooflijk veel spijt, want had ik mezelf nu niet voor schut gezet op de Nederlandse televisie?

Ik weet nog dat ik tijdens de opnames steeds dacht:”Zijn ze helemaal gek geworden?” Hoe kunnen ze me nou een kippenhok in sturen met zoveel kippen? Hoe kunnen ze nou van me vragen dat ik helemaal naar achteren loop en daar een eitje pak en deze in een mandje doe? Ik heb echt veel gehuild en was na de opnames in het hotel ook moe van de emoties. Bij de 2e opdracht dacht ik in eerste instantie: ‘ dat doe ik wel eventjes’! Maar bij het zien van het duivenhok schoten de tranen al in mijn ogen. Je hebt echt geen idee wat er op zo’n moment allemaal door me heen ging! Ik was vastbesloten om het niet te gaan doen. Dit was voor mij echt veel te ver! Tot de dag van vandaag ben ik nog steeds blij dat ik het lef gehad heb om te zeggen dat ik er mee wilde stoppen.

Wat Fear Fighters me wel heeft opgeleverd is dat ik de confrontatie met mijn angst thuis nu wel aanga, al is het in kleine stapjes. Als ik nu bijvoorbeeld in de stap loop, of langs een patatzaak en ik zie een duif of een andere vogel, dan loop ik niet meer weg of om. Ook probeer ik niet in paniek te raken en dat lukt eigenlijk prima! Op het station staat er vaak een vogel achter me, als ik sta te wachten bij een bankje. Ik let daar heel erg op mijn ademhaling en vertel mezelf dat ik echt niet bang hoef te zijn en dat die vogel vanzelf weer weggaat. Tot nu toe zijn de vogels vanzelf weggegaan.

Dankzij Yvette heb ik toch voor een groot gedeelte met mijn angst om weten te gaan. Ik ben het misschien niet kwijt, maar het is wel een stukje minder geworden! Vogels zijn in mijn ogen nog steeds niet leuk en ik heb besloten dat we ook geen vriendjes hoeven te worden. Maar gewoon normaal “door” de vogels heen kunnen lopen zonder dat ik in paniek raak, vind ik al heel fijn.

Kortom: Fear Fighters was voor mij een ervaring om nooit te vergeten.

Het gaat super met mij. Heb echt veel te danken aan het programma en de therapie die ik van Yvette gekregen heb. Mensen stellen nu vaak een logische vraag van: Ben je nu echt niet meer bang van vogels? Dit vind ik dan een lastige vraag om te beantwoorden. Want na zo'n therapie merk ik wel dat het noodzakelijk is om af en toe vogels op te zoeken om die spanning (soort van angst) op te wekken om die daarna weer onder controle te krijgen en rustig te ontspannen zodat je spanning (angst) wegzakt. Dus om een kort antwoord op de vraag te geven lukt niet, maar om het in percentage uit te drukken zou ik zeggen dat ik voor 95% van mijn angst af ben.

Ik ben een week na de opnames met mijn vriendin meteen naar Amsterdam geweest. Niet alleen omdat mijn vriendin wilde shoppen, maar omdat ik per se over de Dam wilde lopen. Het was echt iets waar ik naar uit gekeken heb tijdens én voor het programma! Het voelde echt zo vreemd om rustig en ontspannen over de dam te kunnen lopen, laat ik het zo zeggen: ik was zenuwachtiger van het idee dat ik daar naar toe ging dan dat ik daar gestaan heb haha...

Ook heb ik een keer met Annemarie afgesproken om Guus te ontmoeten en naar de Dam te gaan. Het moment dat Guus op mijn arm kwam vliegen gaf mijn zo’n groooooooote KICK dat ik dat nog een keer wilde. Gelukkig was dat weer prima geregeld door de Fear Fighters crew, die voor ons hadden geregeld dat we dat nog een keertje konden in Artis.

Ik ben echt super blij dat ik aan het programma mee heb gedaan, omdat ik nooit had gedacht dat ik over mijn angst heen zou kunnen komen. Verder vond ik het echt goed hoe de mensen met ons om gingen achter de schermen, echt TOP. En natuurlijk Yvette; super bedankt, zonder jou had ik het nooit gekund!

Tot fladders!!