Ezra uit Suriname
donderdag 14 juni 2007 om 22:10
Presentatrice Marion Lutke volgt ouders die een kindje gaan adopteren. Wanneer er door de adoptie Stichting Meiling naar de familie Heemskerk wordt gebeld met de vraag of ze het biologisch broertje van hun zoon Sam willen adopteren, staat hun leven volledig op zijn kop. Want nog een kindje adopteren heeft voor het gezin veel consequenties; ze hebben immers al twee zoons die om veel aandacht vragen. Elco en Frederike Heemskerk wonen samen met hun twee geadopteerde zonen Gervaldo (10jr) en Sam (6 jr) in het Overijsselse Hengelo. Gervaldo heeft ADHD en Sam is autistisch en verstandelijk gehandicapt. Ze twijfelen. Kunnen ze nog een kindje een goed thuis bieden in hun toch al hectische bestaan? Al snel wint het verlangen het van de zorgen en dus wordt besloten Ezra te adopteren. In deze aflevering reist presentatrice Marion Lutke met de familie Heemskerk mee naar Suriname. Eindelijk zien ze hun zoon Ezra. Ook ontmoeten ze, net als bij de adoptie van Sam, de biologische moeder van de jongens. Het wordt een bijzonder emotioneel weerzien met de autistische moeder Magriet.
Presentatrice Marion Lutke volgt ouders die een kindje gaan adopteren.
Wanneer er door de adoptie Stichting Meiling naar de familie Heemskerk wordt gebeld met de vraag of ze het biologisch broertje van hun zoon Sam willen adopteren, staat hun leven volledig op zijn kop. Want nog een kindje adopteren heeft voor het gezin veel consequenties; ze hebben immers al twee zoons die om veel aandacht vragen.
Elco en Frederike Heemskerk wonen samen met hun twee geadopteerde zonen Gervaldo (10jr) en Sam (6 jr) in het Overijsselse Hengelo. Gervaldo heeft ADHD en Sam is autistisch en verstandelijk gehandicapt. Ze twijfelen. Kunnen ze nog een kindje een goed thuis bieden in hun toch al hectische bestaan? Al snel wint het verlangen het van de zorgen en dus wordt besloten Ezra te adopteren.
In deze aflevering reist presentatrice Marion Lutke met de familie Heemskerk mee naar Suriname. Eindelijk zien ze hun zoon Ezra. Ook ontmoeten ze, net als bij de adoptie van Sam, de biologische moeder van de jongens. Het wordt een bijzonder emotioneel weerzien met de autistische moeder Magriet.
35 reacties
Reacties
Henriette, 19 juni 2007 13:43 uur
Ik ben het volledig eens met Eric!
Een onaangenaam gevoel van onbehagen bekroop mij bij het zien van deze "godvrezende" weldoeners.
Het verdriet en de gelatenheid van de biologische moeder vond ik ronduit hartverscheurend.
Het moet toch fantastisch zijn om zo zeker te weten dat de "here" deze arrogante, paternalistische daad goedkeurt.
En dat allemaal voor het oog van de camera onder het motto "ontroert door eigen goedheid"
Carolien, 19 juni 2007 11:51 uur
En dubbel gevoel heb ik over dit gezin. Vergeet nooit dat Margriet de moeder is en jullie de opvoeders! De argumenten om Ezra mee te nemen en niet de moeder financieel te ondersteunen en zo Ezra te helpen op te groeien bij zijn moeder waren erg zwak en beledigend. Ook de laatste zin van vader was veelzeggend. `Dan kan ezra later, als wij er niet meer zijn, voor Sam zorgen.
Het zijn vast goede ouders hoor maar het voelt allemaal als vervanging. Die 3 jongetjes zijn vervanging voor nooit gekregen biologische ouders en de ouders zelf zijn vervangers voor een moeder met armoe en ziekte. Ik hou hier een naar gevoel aan over, anders als bij Ruth. Baby Ruth heeft mazzel met haar ouders!
Je kan een kind wel meenemen naar je rijke land maar het wordt nooit j eigen kind. Hoe is het wanneer je naar je kind kijkt en weet dat zijn moeder altijd verdriet heeft over de adoptie? Hoe voelt zoiets en hoe kan je daar mee leven?
Ik wens Elco en Frederieke veel geluk en wijsheid toe maar ook wat meer nederigheid.
jolanda, 19 juni 2007 06:40 uur
Vanwege de diverse reacties die twee uitersten vertegenwoordigden ben ik de uitzending, met een open mind gaan kijken. Vreselijk geschokt ben ik niet, alhoewel ik een tamelijk dubbel gevoel overhoudt aan het gezin. Er zijn namelijk een aantal zaken gezegd die elkaar tegenspreken. Vooral schokkend vond ik de uitspraak van moeder dat de biologische moeder zulke mooie kinderen voortbracht en dat vader over het op een gegeven moment had over dat kind ophalen. De argumentatie over de mogelijke financiele hulp aan de familie was ook niet echt gestoeld, nogal algemeen gesteld en ronduit beledigend, `want ze drinken´. Of er andere mogelijkheden zijn, dan adoptie, om moeder en kind niet van elkaar te scheiden kan ik niet beoordelen, wat ik kan beoordelen is wat mij getoond is, dan heb ik gezien een echtpaar wat inderdaad een bepaalde zorgbehoefte had, gedreven vanuit het niet voort kunnen brengen van biologische kinderen. Dat God dan om de hoek komt kijken... vind ik zelf wat zwak, aan de ene kant beslist God kennelijk dat zij deze weg moeten gaan, aan de andere kant bepaalt ze zelf dat genoeg dan genoeg is. Ik weet niet of het elkaar tegenspreekt, maar ik vind het altijd weer zo jammer dat God erbij gehaald wordt als het even lastig is om je eigen behoeften te laten spreken en je eigen mening te verkondigen, God heeft dit wel zo gewild maar dat bepaal ik zelf, hmm beetje jammer, doet veel af aan de geloofwaardigheid, ach ja wie ben ik....
Eric (deel 3), 19 juni 2007 02:44 uur
Wellicht kunt u wat tijd vinden om de stellingen die u inneemt in uw eerdere schrijven nader toe te lichten. Bij voorkeur in uw geheel eigen, hier en daar ietwat chaotische maar daarom niet minder levendige stijl. Ik zal u er dankbaar voor zijn en er, waar mogelijk, lering uit trekken. Sommigen zullen misschien wel begrijpen waar u heen wilt.
En beste Daan, of ik 'gevoelloos' ben? Als dit jouw sterkt in je verontwaardiging zal ik de laatste zijn die je probeert te overtuigen van het tegendeel. Wel deed ik vanmiddag een poging mee te voelen met de moeder, die de rest van haar leven zal moeten leven met haar hartverscheurende keuze.
En voor de goede orde... adoptie is NIET bedoeld om de zorgbehoefte van kinderloze stellen te bevredigen. Dat dit egocentrisch motief meespeelt bij hun besluit is alleen maar betreurenswaardig. Voor adoptie is maar één goede reden. Kinderen de zorg, liefde en aandacht geven waar ze recht op hebben. En bij voorkeur zonder hierop gelijk een tv-camera te richten.
Ik wil geenzins een bet-weter wil zijn. Wel wil ik gebruik maken van de afstand die ik heb tot het onderwerp. Zonder emotie een mening vormen over wat ik zie. Als ik het mis heb, zal ik de eerste zijn die toegeeft de plank mis te slaan. Vooralsnog zie ik geen reden om mijn mening te wijzigen. Ik verlang van niemand dat hij het eens is met mijn standpunten. Maar oordeel zelf dan ook niet zo gemakzuchtig over mijn motieven.
Eric (deel2), 19 juni 2007 02:38 uur
Wellicht ben ik niet duidelijk genoeg geweest in mijn eerdere post. Wat mij in dit specifieke geval tegen de borst stuit is dat de kinderen worden WEGGEHAALD bij hun eigen moeder. En dat mijns inziens de beste oplossing, hulp voor haar ter plaatse, niet is overwogen. Mocht dit wel het geval zijn geweest, kunnen de makers van de documantaire zichzelf aanrekenen dat er inhoudelijk is gekozen voor gemakzuchtige emotie-tv, rijkelijk gelardeerd met tranen en leed, slechts gemaakt om te scoren. Juist deze benadering maakt dat onderwerpen die de emotie raken zo vaak blijven verstoken van een evenwichtige en meer rationele benadering.
@ de dappere anoniem die zo geweldig emotioneel heeft gekeken naar deze uitzending: Nee, mijn kinderen zitten niet in een kinderdagverblijf. Ja, mijn vrouw werkt en is net als ikzelf minder gaan werken toen er kinderen kwamen. Maar wat dit met deze kwestie heeft te maken ontgaat mij volledig. Dat u in deze de term 'dumpen' gebruikt geeft overigens enigzins aan welke moeite u heeft met de maatschappelijke ontwikkelingen in Nederland na 1950. En of mijn kinderen overal mogen eten? Moge de boze mij bezoeken als ik begrijp wat u hiermee bedoelt. En uw navraag naar het 'op schoot gedrag' van mijn kinderen kan ik eveneens niet plaatsen. Wel bezorgt dit mij een lichte huiver...
Eric, 19 juni 2007 02:36 uur
Het is opvallend hoe in veel reacties met een naieve blijmoedigheid wordt 'meegevoeld' met het nederlandse gezin. Laat ik voorop stellen dat ik geenzins twijfel aan hun oprechte motieven. Maar wie in verre landen goede daden verricht met de Heer als geestelijk raadsman kan onverwijld rekenen op sympathie en gods zegen, zoveel is duidelijk. Een geschenk van onze Here God. Toe maar. Mij is altijd geleerd dat iemand slechts kan schenken wat hem toebehoord. Hoe er in de meeste reacties geen oog is voor de gevoelens van de moeder van het kind is op zijn zachts gezegd verbazend. In dit hele verhaal is zij de verliezer en blijft achter met lege handen. Alhoewel... misschien moet ze niet zeuren. Wij weten immers wel wat goed voor haar is!
Voor alle duidelijkheid: ik ben absoluut niet tegen adoptie. Maar zijn de aids-wezen in Afrika op? Lijmsnuivende straatkinderen in Bogota allemaal opgelost? Alle weeskindertjes in China onder de pannen? Nederlandse pleegkindjes allemaal voorzien van liefhebbende nieuwe ouders? Dan heb ik dat gemist of lees ik toch de verkeerde kranten.
Marlene, 18 juni 2007 22:03 uur
Wel bijzonder dat ik alleen maar een biologische moeder zag, die diep triest, in-en-in triest was, dat die vreemden haar kinderen meenamen. De welgestelde blanken.
Ik ben zeker geen gevoelloze betweter, zoals Daan hieronder beschrijft. Ik voelde me machteloos en moest vechten tegen mijn emoties bij het zien van deze schaamteloze 'de-here-vindt-het-goed' acties.
Nogmaals er zijn veel meer manieren om een kind een goede toekomst te bieden, ook op de plaats van herkomst. Hier had men wellicht ook eens over kunnen nadenken. Metaforisch: Geef een hongerige geen vis, maar leer hem vissen, dan kan hij elke dag eten. Haal een kind niet weg, help hem ter plekke! Kijk eens naar het Liliane-fonds.
En anoniempje: gaat het verder wel goed? Misschien moet u eens proberen uw mening te verwoorden met argumenten, i.p.v. 'nee, maar jij.' Of misschien inhoudelijk te reageren?
Heidy Westerhuis, 18 juni 2007 21:45 uur
Beste Elco en Frederike,
Wat een bijzondere uitzending over jullie kinderen. Ik heb met ontroering gekeken. Wat bijzonder ook dat jullie de biologische moeder hebben ontmoet. Wat ik zo mooi vond was, dat jij Frederike vroeg aan de moeder vindt je het goed zo en we zullen goed voor ze zorgen. Na jullie zo gevolgd te hebben zal dit zeker gebeuren. Wat een geschenk van onze Here God. Wij mochten ook onze twee kinderen thuis halen, uit Zuid afrika. Veel geluk samen.
Liefs: Heidy Westerhuis.
anoniem, 18 juni 2007 21:28 uur
Ik vond het geweldig emotionele uitzending.
Zelf hebben wij een adoptiekindje en ik kan me echt ergeren aan al die bet-weters die commentaar hebben over adoptie. Vooral die vader met 3 kinderen die denkt dat hij er voor z'n kinderen is. Even een vraagje aan hem: Werkt je vrouw of worden de kinderen gedumpt in een dag verblijf of oppas omdat de luxe door moet gaan? Mogen de kinderen overal eten of vind je dat je als gezinnetje gezellig bij elkaar moet zijn? Als je kinderen geboren zijn mogen ze gelijk bij iedereen op schoot zitten of vind je dat ze eerst maar eens aan jullie gehecht moeten zijn? Want ik zie genoeg gezinnen waar een biologisch kindje niet gehecht is. Ik denk beste man dat u de grootste egoist bent i.p.v die adoptie ouders om zo'n reactie te plaatsen. Want als u nee kon zeggen tegen een kind dat niet gezond is als u mocht kiezen tussen een gezond of een kindje met een handicap wat zou u doen? Deze mensen nemen Ezra in huis terwijl hij ook sterk autistisch kan zijn.
Ik hoop dat u wat voorzichtiger bent met uw oordeel.
De groeten
Daan, 18 juni 2007 20:23 uur
Ook ik heb de uitzending bekeken en heb diep respect voor deze mensen!!! Maar wat baal ik van mensen die zo ontzettend negatief schrijven, daar heb ik maar 1 woord voor "gevoelloos". Zelf weet ik maar al te goed wat het met je doet, als je geen biologische kinderen kunt krijgen. Dan zie je pas hoe mooi adoptie is!!!!