Kirsten Schipper
dinsdag 23 februari 2010 om 20:55
Het is 1 oktober 2007. Kirsten Schipper (16) mailt haar moeder dat ze van haar houdt en ernaar uitziet om samen thee te drinken als ze 's middags thuiskomt. Maar Kirsten komt niet meer thuis. Onderweg naar huis raakt ze betrokken bij een tragisch ongeluk dat ze niet overleeft. Een paar dagen later krijgen Kirstens ouders, Klaas en Wilma, en broer Paul het bericht dat hun nieuwe huis wordt opgeleverd. Het verdriet om Kirsten is zo vers dat ze besluiten om alles van Kirsten mee te verhuizen naar hun nieuwe huis. Kirstens jas komt aan de kapstok, spullen van haar in de badkamer en haar slaapkamer wordt ingericht zoals zij het graag wilde. Aan de stoel in de keuken hangt nog altijd Kirstens vest. Zo is ze er toch een beetje bij. Marion praat met Klaas en Wilma over de manier waarop ze het gemis van Kirsten een plek geven in hun nieuwe huis, en stelt ze de confronterende vraag of ze ooit zullen besluiten iets van Kirstens spullen op te ruimen.
Het is 1 oktober 2007. Kirsten Schipper (16) mailt haar moeder dat ze van haar houdt en ernaar uitziet om samen thee te drinken als ze 's middags thuiskomt.
Maar Kirsten komt niet meer thuis. Onderweg naar huis raakt ze betrokken bij een tragisch ongeluk dat ze niet overleeft.
Een paar dagen later krijgen Kirstens ouders, Klaas en Wilma, en broer Paul het bericht dat hun nieuwe huis wordt opgeleverd. Het verdriet om Kirsten is zo vers dat ze besluiten om alles van Kirsten mee te verhuizen naar hun nieuwe huis.
Kirstens jas komt aan de kapstok, spullen van haar in de badkamer en haar slaapkamer wordt ingericht zoals zij het graag wilde. Aan de stoel in de keuken hangt nog altijd Kirstens vest. Zo is ze er toch een beetje bij.
Marion praat met Klaas en Wilma over de manier waarop ze het gemis van Kirsten een plek geven in hun nieuwe huis, en stelt ze de confronterende vraag of ze ooit zullen besluiten iets van Kirstens spullen op te ruimen.
110 reacties
Reacties
Mayas, 13 maart 2010 02:35 uur
ik leef met jullie mee heel veel sterkte bij het gemis van Kirsten. Laat we met alle verlangen naar de neiuw hemel en nieuw aarde waar geen pijn en verdriet. Gods zegen jullie toegewenst.
Gerrie, 11 maart 2010 13:40 uur
Lieve familie,
Volg jullie hart en leef in liefde. Jullie kunnen het, Kirsten heeft in haar korte leven een overvloed van liefde kunnen ontvangen. En dat is wat alle kinderen in deze wereld nodig hebben. Een kind verliezen is het ergste wat je kan overkomen. Heel veel liefde!!
jantien, 10 maart 2010 22:06 uur
Beste Klaas en Wilma en Paul,net vol ontzag en medeleven gekeken naar jullie missen van jullie dochter en zus Kirsten. Wat enorm indrukwekkend de wijze waarop jullie ons kijkers uitlegden waarom jullie de dingen doen zoals jullie ze doen. En wat knap om gelijk aan het begin van jullie verdriet te weten van elkaar dat jullie het ieder op eigen manier zouden verwerken/plaatsen en dat dan naar elkaar uitspreken. Het vest aan de stoel en het kijken en praten tegen de foto. Ik kan me het zo voorstellen dat je dat zo wil hebben. heel veel sterkte en geniet van de liefde die jullie samen hebben voor elkaar, maar ook zeker voor jullie kind Kirsten en neem ik aan Paul, maar die kwam niet in beeld. Dank jullie voor het indrukwekkende vertellen/delen.
flip willemsen, 9 maart 2010 14:45 uur
Ik heb grote bewondering en diep respect voor de ouders van Kirsten. Wat een verdriet. Wat me zorgen baart is hoe het verder gaat met Nathalie. Wat moet het betekenen voor haar om in het bed van haar beste vriendin te moeten liggen tussen haar spullen en geen eigen kast te hebben. Denkt iemand aan Nathalie?
Nancy, 8 maart 2010 23:57 uur
Voor 1 jaar en 7 maanden terug ben ik een vriendin van mij verloren. Op 19 jarige leeftijd heeft zij dit leven verlaten door een tragisch ongeluk. Ik heb net jullie herinneringsfilm bekeken op internet en deze heeft mij erg aangegrepen. Zoveel wat jullie benoemen herken ik terug en zoveel sterkt mij! Bedankt & vooraal veel sterkte, kracht en liefde toegewenst voor in de toekomst. Jullie hebben het meer als verdiend..
Suzanne, 5 maart 2010 11:26 uur
Ik kan me niet voorstellen wat ik zou doen als ik een kind zou verliezen. Maar de manier waarop zij dit verwerken en de manier hoe zij hiernaar kijken, kan ik me helemaal in vinden.
Ik wens de familie veel sterkte. En moge de heer bij hun zijn in tijden van verdriet en gemis.
jos, 3 maart 2010 12:18 uur
lieve mensen
ik heb de uitzending op de computer gekeken en de reakties gelezen,ik vind dat je niet kunt oordelen over hoe te rouwen en te herdenken,en ik hoop dat ik daar zelf nooit over na hoef te denken.als buitenstaander die even een kijkje mocht nemen in jullie leven,maak ik me wel zorgen over nathalie
is er in huis geen andere ruimte waar zij haar eigen plek kan krijgen,ik vermoed dat als kirsten was blijven leven jullie hart ook groot genoeg zou zijn voor nathalie, en de kamer van kirsten een plek kan blijven waar jullie haar kunnen herdenken.
ik heb heel veel bewondering voor jullie
groet jos(moeder van twee zonen
Elly Diemer, 2 maart 2010 21:41 uur
Lieve familie,
Wat een mooi meisje en niet alleen van buiten maar ook van binnen. Jullie bepalen helemaal zelf hoe je met dit grote verlies omgaat en niemand anders. Voor ons was het confronterend. Ons meisje heet ook Kirsten, zij is op 13 jarige leeftijd ook door een vrachtwagenchauffeur niet gezien. Haar broer was erbij en kon nog net stoppen. Wij hebben ook meegedaan aan ik mis je. Ik wens jullie heel veel sterkte maar vooral Gods nabijheid en weet we gaan onze dochters weerzien.
Hartelijke groet,
Elly
Heleen, 1 maart 2010 19:36 uur
Heeel veel sterkte bij het gemis van Kirsten. Van de aflevering straalt jullie liefde voor haar af. Gods zegen toegewenst.
Sanne, 1 maart 2010 14:24 uur
Lieve familie Schipper,
Ik vind het heel mooi dat jullie Kirsten haar eigen plekje hebben gegeven in jullie nieuwe huis...zij hoort voor bij jullie; haar liefhebbende ouders en broer. Voor altijd... Sterkte, mijn gedachten zijn bij jullie.
Liefs, Sanne.