Extreem afvallen
donderdag 16 juni 2005 om 22:22
Johan is nog geen 25 jaar en weegt al 232 kilo. Het was niet alleen ‘aanleg’ om dik te worden, er was ook iets meer. Al op de lagere school werd hij gepest en bij gebrek aan maatjes werd snoep zijn grootste vriend. Die vriend bleef hem met de jaren trouw. Als twintiger at Johan dagelijks grote porties chips en chocolade en hij spoelde dat weg met zo’n drie liter bananenmelk. Toen kwam het moment dat hij de trappen van zijn flatportiek niet meer kon nemen en het uitlaten van zijn honden aan anderen over moest laten. Sandra (35) was als kind niet dik, maar in de puberteit ging het ergens mis. In die jaren, en daarna, ging de weegschaal van 60 naar meer dan 100 kilo en dat ging maar door. Vier jaar geleden zag ze zoon Daniel van 2 voor haar ogen een drukke weg ophollen: “Ik wilde er achteraan rennen, maar dat lukte niet met mijn 182 kilo”. Toen ze weer thuiskwam (overigens met kind) stortte ze helemaal in: “ik kon niet eens meer de veiligheid van mijn kind waarborgen”. Hoe je aan dat overgewicht bent gekomen, weet je, maar hoe kom je er vanaf? Zowel Johan als Sandra ondergingen een ‘gastric by-pass’ operatie: de maag wordt kleiner gemaakt en de dunne darm ingekort. Dat deze operatie niet zonder risico is, deed Johan en Sandra niet zoveel; de risico’s die aan hun morbide obesitas (extreem overgewicht) kleefden, waren vele malen groter. De 34-jarige Sander dacht over die operatierisico’s heel anders. Tijdens een voorlichtingsbijeenkomst in het ziekenhuis liep hij met zijn 163 kilo naar buiten en zei tegen zijn vrouw: “ze kunnen me vertellen wat ze willen, maar aan mijn lijf geen polonaise, ik ga het zelf doen.” Hij ging vervolgens lezen en lezen en las over een dieet wat uitgaat van ‘langzaam-eten’. Maar zou het ook werken? Sandra, Johan en Sander vertellen in Na de diagnose over hun leven met zoveel kilo’s meer en het leven daarna, als afgeslankt persoon. Is het alleen maar ‘hoera’ en ‘hallelujah’ of zijn er ook nog andere kanten? Verder praat presentator Carla van Weelie met medisch psycholoog Gerbrand van Hout. Hij behandelt mensen met eetstoornissen en schreef diverse boeken over overgewicht en hoe daar vanaf te komen. Meer informatie over Het-langzaam-aan-dieet is te verkrijgen bij Gerbrand van Hout die u rechtstreeks kunt mailen: gerbrand.v.hout@cze.nl Vragen aan een van de gasten in het programma kunt u mailen aan de redactie van Na de diagnose: nadediagnose@eo.nl Graag vermelden of het Johan, Sandra of Sander betreft.
Johan is nog geen 25 jaar en weegt al 232 kilo. Het was niet alleen ‘aanleg’ om dik te worden, er was ook iets meer. Al op de lagere school werd hij gepest en bij gebrek aan maatjes werd snoep zijn grootste vriend. Die vriend bleef hem met de jaren trouw. Als twintiger at Johan dagelijks grote porties chips en chocolade en hij spoelde dat weg met zo’n drie liter bananenmelk. Toen kwam het moment dat hij de trappen van zijn flatportiek niet meer kon nemen en het uitlaten van zijn honden aan anderen over moest laten.
Sandra (35) was als kind niet dik, maar in de puberteit ging het ergens mis. In die jaren, en daarna, ging de weegschaal van 60 naar meer dan 100 kilo en dat ging maar door. Vier jaar geleden zag ze zoon Daniel van 2 voor haar ogen een drukke weg ophollen: “Ik wilde er achteraan rennen, maar dat lukte niet met mijn 182 kilo”. Toen ze weer thuiskwam (overigens met kind) stortte ze helemaal in: “ik kon niet eens meer de veiligheid van mijn kind waarborgen”.
Hoe je aan dat overgewicht bent gekomen, weet je, maar hoe kom je er vanaf? Zowel Johan als Sandra ondergingen een ‘gastric by-pass’ operatie: de maag wordt kleiner gemaakt en de dunne darm ingekort. Dat deze operatie niet zonder risico is, deed Johan en Sandra niet zoveel; de risico’s die aan hun morbide obesitas (extreem overgewicht) kleefden, waren vele malen groter.
De 34-jarige Sander dacht over die operatierisico’s heel anders. Tijdens een voorlichtingsbijeenkomst in het ziekenhuis liep hij met zijn 163 kilo naar buiten en zei tegen zijn vrouw: “ze kunnen me vertellen wat ze willen, maar aan mijn lijf geen polonaise, ik ga het zelf doen.” Hij ging vervolgens lezen en lezen en las over een dieet wat uitgaat van ‘langzaam-eten’. Maar zou het ook werken?
Sandra, Johan en Sander vertellen in Na de diagnose over hun leven met zoveel kilo’s meer en het leven daarna, als afgeslankt persoon. Is het alleen maar ‘hoera’ en ‘hallelujah’ of zijn er ook nog andere kanten?
Verder praat presentator Carla van Weelie met medisch psycholoog Gerbrand van Hout. Hij behandelt mensen met eetstoornissen en schreef diverse boeken over overgewicht en hoe daar vanaf te komen.
Meer informatie over Het-langzaam-aan-dieet is te verkrijgen bij Gerbrand van Hout die u rechtstreeks kunt mailen: gerbrand.v.hout@cze.nl
Vragen aan een van de gasten in het programma kunt u mailen aan de redactie van Na de diagnose: nadediagnose@eo.nl Graag vermelden of het Johan, Sandra of Sander betreft.
99 reacties
Reacties
remco, 19 juni 2005 18:30 uur
Voor Saskia: Als je dat snoepen nou weglaat (suiker is een big NoNo voor alle mensen, dik en dun!) en je voegt magere proteinen toe en let daarnaast op de hoeveelheid vet (vooral verzadigd) die je tot je neemt en je doet dit alles in de juiste verhoudingen, dan noem ik dat normaal eten en geen dieet!
Saskia (26), 19 juni 2005 15:45 uur
Even in reactie op Remco, ik weet niet hoe zwaar jij bent enzo, maar ik ben wel te zwaar en ik heb wel degelijk baat bij een dieet, ik snoep minder, eet meer fruit en groene groenten, drink veel water en beweeg goed, ik ben tot nu toe in 1 jaar al 10 kg kwijt en het stopt nog niet, maar ik kan wel een duwtje in de rug gebruiken dus dat langzaam-aan-dieet is voor mij zeker het proberen waard en ga dat dus doen ook, niet geschoten is altijd mis. bij de meeste mensen helpt een dieet niet omdat ze op een gegeven moment weer over gaan op de oude gewoonten, je moet het natuurlijk wel volhouden, 1 bepaald dieet, zeker 2 tot 3 jaar denk ik of de rest van je hele leven.
Miranda, 19 juni 2005 13:54 uur
Nog even dit, zo'n TV programma als nadediagnose zijn natuurlijk wel super. Het zou ook geweldig zijn als er vaker dat soort thema's (overgewicht, dat smalle mensen meer inzicht krijgen in het hoe en waarom etc) besproken werden. Mijn huisarts zei ook laats dat de medicie nog helemaal niet precies weet hoe het lichaam functioneerd (waarom de eene wel dik en de andere niet). Ze weten er al veel over, maar nog lang niet alles. Want als ze precies zouden weten hoe het zit zouden ze allang ons zware mensen kunnen helpen en zou er niemand meer dik zijn. Er zijn mensen die eten heel veel en worden dan dik, maar er zijn ook mensen die eten weinig en worden dik. Er zijn ook mensen die veel eten en smal blijven. Rare wereld. Remco heeft wel gelijk wat al die die�ten betreft, allemaal onzin en geeneen helpt. Als ik soms zie wat smalle mensen allemaal eten......dan zou ik drie keer zo dik zijn als wat ik nu ben. Niemand weet het gewoon PRECIES.
remco, 19 juni 2005 01:19 uur
Ook niet geheel onbelangerijk :-) is de hoeveelheid calorien, je kan teveel tot je nemen, maar ook zeker te weinig! Er is een ondergrens die je absoluut niet mag overscheiden. Doe je dat wel, dan reageert je lichaam hier meteen op door zich in een soort van verhongeringstoestand om te schakelen, waardoor je lichaam langzamer gaat verbranden, meer vet vasthoud, zich tegoed gaat doen aan je spieren en in het ergste geval aan je ingewanden, dus let daar op! Die onder- en bovengrens is voor ieder mens verschillend en is natuurlijk niet zomaar even aan te geven op het internet doormiddel van lengte, leeftijd en gewicht, zoals bij 40punten.nl!
remco, 19 juni 2005 00:20 uur
P.S. Klinkt simpel en dat is het ook, MAAR zeker niet makkelijk! Oja, die brandstof verbrand je natuurlijk het beste door je lichaam te bewegen :-)
remco, 19 juni 2005 00:13 uur
Nog een reactie! Je hebt het over proeven, kijken en ervaren wat je eet, maar dat is nou juist wat je niet moet doen. Eten is brandstof voor je lichaam, dus het gaat erom waar je lichaam het beste op functioneert, niet hoe het smaakt of hoe het eruit ziet. Je moet je lichaam (verbrandingsoven) in een normaal tempo met de juiste voeding (brandstof) voeden en dat verdeeld over de hele dag.
remco, 18 juni 2005 23:40 uur
Mijn reactie was helemaal niet negatief bedoeld :-) In tegendeel, ik wil mensen graag behoeden tegen foute keuzes en teleurstellingen. Als het "langzaam eet dieet" of welk dieet (of middel) dan ook werkt, waarom gaan mensen dan over op iets drastisch als een maagband of iets dergelijks? Mensen zeggen altijd, ik heb alle dieten al geprobeerd, maar geeneen heeft geholpen. Ik denk dat dit dieet er weer zoeen is en dat er meer zullen volgen, helaas! (lees aub mijn andere vorige berichten en reageer daarop?)
deel 3, 18 juni 2005 22:50 uur
Nog even de laatste zinnen die niet in de reactie hieronder paste.... en cat je er iets minder negatief tegenover staat. Groetjes en veel liefs van Sandra
nog even voor, 18 juni 2005 22:46 uur
even nog over het LANGZAAM-AAN-DIEET....jij vind het onzin. Maar je hebt het boekje nog niet eens gelezen, dus lijkt het me iets te voorbarig om erover te oordelen.( maar dat is mijn mening). Ook ik heb het boekje regelmatig gelezen, niet toen ik te kampen had met overgewicht, maar juist nu....nu ik een normaal gewicht heb. Het echt doel van dit boekje is ( volgens mij) gewoon BEWUST worden WAT , HOE en WAAROM je eet. Veel mensen met overgewicht ( maar ook mensen zonder overgewicht) eten heel snel. proppen snel een boterham naar binnen en vele eten voor de tv. Je eet dan onbewust en voor je er erg in hebt dan is alles op. Als je langzamer, dus BEWUSTER , eet ..(.er echt voor gaat zitten en PROEFT, KIJKT en ERVAART wat je eet ) dan merk je ook dat je eerder vol zit....de maag krijgt de tijd om het "seintje" VOL aan de hersenen door te geven en je hebt een voldaan tevreden gevoel daarna ( zowel in je maag als in je hoofd). Veel mensen voelen zich schuldig als ze eten en met deze manier van eten kan ke dat schuldgevoel voorkomen is mijn ervaring. Ik gebruik dit boekje wel eens als ik even van het "goede spoor" raak en ondersteuning nodig heb. Dit boekje heeft mij dikwijls geholpen weer op het goede spoor te komen. Ik hoop dat je een beetje uitleg hebt gekregen over deze vorm van afvallen en dat je iets minder negatief
Voor REMCO, 18 juni 2005 22:33 uur
Hallo Remco, Sandra hier...die in de utizending te zien was, Ik wil toch even reageren op jouw reactie, Natuurlijk ben ik het met je eens dat een maagbandje of een andere vorm van maagverkleining niet niets is. Gelukkig hanteren de meeste ziekenhuizen in Nederland best een strenge richtlijn en moet je toch echt wel een behoorlijk overgewicht hebben om in aanmerking voor een dergelijke operatie te komen. Ook een psychologisch onderzoek is erg belangrijk vind ik, het is best heel wat als je een operatie laat uitvoeren en daar moet je voor 100 % achter staan. Ik snap best je bezorgdheid over een maagverkleingingsoperaie, en ben het met je eens dat je niet over "��n nacht ijs moet gaan". Maar als je echt ernstige complicaties krijgt ten gevolge van je ovegewicht of zo'n extreem overgewicht hebt dat het levensbedreigend word, dan is het toch maar heel mooi en goed dat er zulke operaties uitgevoerd kunnen worden. Wie weet, als ik niet geopereerd was.....dan had mijn zoontje misschien nu geen moeder meer gehad en daar moet ik eerlijk gezegt niet aan denken.