Herman Huisman
dinsdag 3 maart 2009 om 20:51
Het is zaterdagochtend 1 oktober 2005 als de dan 78-jarige Herman Huisman zijn ochtendkrantje gaat kopen. Op de Telefoonweg in Ede steekt Herman een zebrapad over. Plots wordt hij geschept door een auto. Herman vliegt tegen de voorruit van de auto en belandt ernstig gewond met zijn gezicht in een plas. Hij ligt er voor dood bij. Zijn vrouw Jekky is thuis en vraagt zich af waar Herman blijft. Ze besluit richting de supermarkt te lopen waar haar man zijn krantje altijd koopt. Bij de supermarkt krijgt ze te horen dat er een ongeluk is gebeurd. Bij hun huis wacht de politie haar al op. De schrik slaat haar om het hart. Herman is zwaargewond naar het ziekenhuis gebracht. Herman overleefde het ongeluk, maar hoe verliep de revalidatie van Herman? Wat zijn de gevolgen van het ongeluk voor hem? Staan Herman en Jekky open voor contact met de veroorzaker?
Het is zaterdagochtend 1 oktober 2005 als de dan 78-jarige Herman Huisman zijn ochtendkrantje gaat kopen. Op de Telefoonweg in Ede steekt Herman een zebrapad over. Plots wordt hij geschept door een auto. Herman vliegt tegen de voorruit van de auto en belandt ernstig gewond met zijn gezicht in een plas. Hij ligt er voor dood bij.
Zijn vrouw Jekky is thuis en vraagt zich af waar Herman blijft. Ze besluit richting de supermarkt te lopen waar haar man zijn krantje altijd koopt. Bij de supermarkt krijgt ze te horen dat er een ongeluk is gebeurd. Bij hun huis wacht de politie haar al op. De schrik slaat haar om het hart. Herman is zwaargewond naar het ziekenhuis gebracht.
Herman overleefde het ongeluk, maar hoe verliep de revalidatie van Herman? Wat zijn de gevolgen van het ongeluk voor hem? Staan Herman en Jekky open voor contact met de veroorzaker?
17 reacties
Reacties
petra, 10 maart 2009 22:21 uur
Wat een fantastische mensen laat u aan het woord en wat is het gelukkig al bij al nog redelijk afgelopen. Helaas is het soms helemaal anders: het kind dat 5 jaar geleden in het aardedonker door het rode voetgangerslicht de straat over rende heb ik geraakt. Ze overleed ter plaatse. Op dat moment is voor iedereen, maar ook voor mij de wereld stilgevallen. De hysterie van de moeder toen ze ter plaatse kwam, ik kon haar toen nog vasthouden, later heb ik vanwege de vader lange tijd politiebescherming gehad. Na enkele maanden bleek dat ik deze gebeurtenis ook niet kon verwerken, ik werd lange tijd ziek. Mijn klas met kinderen waarnaar ik toen op weg was werd door deze gebeurtenis emotioneel veel te zwaar en na een jaar nam ik ontslag.
Ook ik wilde graag in contact komen met de ouders: ik ben óók moeder, ik dacht een klein stukje van dit vreselijke ongeluk met ze te kunnen delen, ik was mede betrokken. Ik weet hoe het ongeluk gebeurd is, ik heb hun dochter in de laatste minuten vastgehouden, ik heb de wanhoop van de hulpdiensten gezien.... Uit alle politierapporten blijkt dat mij geen enkel schuld trof, toch zag de vader mij als "dader". Mijn leven -en dat van mijn gezin- is dramatisch veranderd door dit kind alléén, zonder ouderbegeleiding, op zo'n drukke donkere straat.
Hopelijk zijn er nog veel mensen die er aan denken dat zo'n ongeluk ook nog ándere levens vernielt.
henk, 10 maart 2009 21:43 uur
ik wens hem nog veel sterkte doe met
zijn vrouw
Claudia, 10 maart 2009 20:43 uur
Deze man komt in de zomermaanden elke ochtend de krant bij mij kopen.
Een erg lieve man.
Hij heeft een klap gehad van het ongeluk maar de humor...die is nooit verdwenen.
Ik ben ook op de hoogte gehouden door deze mensen dat het op tv zou komen en wanneer, en ook ik heb zitten kijken wat een mooie uitzending hebben ze er over gemaakt!
Ik hoop dat ik u nog lang mag treffen met de krant in de zomermaanden en in de wintermaanden met de gewone boodschappen.
Groetjes Claudia
Frieda, 6 maart 2009 17:16 uur
Wat geweldig dat u het hebt overleefd en knap dat de veroorzaker steeds contact bleef zoeken, door alle afwijzing heen!
Het moet vreselijk zijn om je partner zo te moeten zien lijden en dan is vergeving moeilijk. Maar.... met God is ALLES mogelijk, Hij kan zelfs persoonlijkheden veranderen!!!! En wat zal God u zegenen als u vergeven hebt, dan zult u bevrijd zijn en meer kunnen genieten van uw leven. Het is de moeite waard om het in Zijn kracht te proberen (Hij kan het willen in ons bewerken), sterkte!
cootje, 5 maart 2009 09:36 uur
na een paar minuten had ik het idee dat ik hoofdpijn kreeg van het beeld. hoe komt het toch dat er zo slecht gefilmd wordt??
jet, 4 maart 2009 22:55 uur
deze aflevering heb ik gedeeltelijk via de site gekeken, maar heb hele stukken doorgespoelt, alleen maar om de manier waarop er gefilmpt is, zo onrustig en schis in zoomen , uitzoomen,je wordt er helemaal naar van.
Mireille, 4 maart 2009 20:38 uur
Hallo opa en oma Huisman,
ik ben een vriendinnetje van Heleen en heb toen der tijd alle gebeurtenissen meegekregen. Ik vind het erg knap dat jullie alle nare herinneringen weer zo op hebben kunnen halen. Ik heb met tranen in mn ogen zitten kijken. Erg knap vind ik hoe Heleen haar gedicht zo voor de camera heeft voor kunnen lezen. Het is echt prachtig dat ze dit voor u heeft gemaakt. Heleen, ik ben trots op oe deerntien! :)
Het is goed dat jullie verder leven en genieten van het leven. Ik wens jullie al het geluk voor de toekomst. En wie weet komen we mekaar nog eens tegen in Friesland. (Dan heb ik gelukkig mensen om me heen die ook geen fries praten)
Groetjes,
Mireille van der Heide.
lydia, 4 maart 2009 17:40 uur
Zo, wat een moeilijke en heftige tijd hebben jullie allemaal achter de rug. Sterkte met de nasleep van het ongeluk, geniet nog van de tijd samen, tel de zegeningen.
Respect voor Jaco, die zich niet 'verstopt'.
klaas, 4 maart 2009 10:31 uur
Mooi programma, alleen jammer dat er voor een slechte cameraman/vrouw is gekozen. het beeld schommelt van de ene naar de andere kant en wanneer er in/uit wordt gezoomd gaat dit niet vloeiend. Erg jammer!
Else, 4 maart 2009 10:20 uur
Dag meneer Huisman, heel fijn dat u er nog bent,voor uw vrouw en familie. Geweldig dat u het heeft overleeft. Wat ik op tv heb gezien, zo was het ook bij mijn opa gebeurd. Ook aangereden op 't zebrapad,maar helaas was hij ter plekke overleden.
Ik wens jullie nog vele gelukkige jaren toe.