Jan en Gerda Bos
dinsdag 4 november 2008 om 21:01
Als Gerda en Jan elkaar voor het eerst ontmoeten is er meteen een klik. Gerda valt voor Jan zijn rust en standvastigheid. Jan valt voor Gerda's spontaniteit. Snel daarna trouwen ze. Maar het huwelijk verloopt voor Gerda moeizamer dan ze had gehoopt. Jan kan zijn gevoelens moeilijk onder woorden brengen en is heel graag alleen. Gerda denkt dat het aan haar ligt en wordt onzeker. Na negentien jaar huwelijk en getob horen ze dat Jan PDD-NOS heeft, een aan autisme verwante stoornis. Er valt dan veel op z'n plek. Ooit hebben ze elkaar beloofd 'ik blijf bij je, tot de dood ons scheidt' en dat willen ze nog steeds. Op Ameland praten Jan en Gerda over Jans stoornis en hoe ze de toekomst zien.
Als Gerda en Jan elkaar voor het eerst ontmoeten is er meteen een klik. Gerda valt voor Jan zijn rust en standvastigheid. Jan valt voor Gerda's spontaniteit. Snel daarna trouwen ze.
Maar het huwelijk verloopt voor Gerda moeizamer dan ze had gehoopt. Jan kan zijn gevoelens moeilijk onder woorden brengen en is heel graag alleen. Gerda denkt dat het aan haar ligt en wordt onzeker.
Na negentien jaar huwelijk en getob horen ze dat Jan PDD-NOS heeft, een aan autisme verwante stoornis. Er valt dan veel op z'n plek.
Ooit hebben ze elkaar beloofd 'ik blijf bij je, tot de dood ons scheidt' en dat willen ze nog steeds. Op Ameland praten Jan en Gerda over Jans stoornis en hoe ze de toekomst zien.
389 reacties
Reacties
anke van pelt, 30 december 2008 12:25 uur
Ha Gerda en Jan,
Gisteren werd ik attent gemaakt op de uitzending van jullie. Nu op uitzending gemist gekeken.Ik was erg geraakt met name door Jan,s oprechte uitspraken.
Ik woon sinds twee jaar niet meer met mijn man samen. Hij kreeg de diagnose Syndroom van Asperger.Wij hebben twee locaties nu.
Hij hoeft er niets aan te doen vindt hij, ik moet maar zorgen dat ik hem begrijp.
Het is zo zwaar, zoveel verdriet en er zijn heel weinig mensen die het begrijpen.
Ik hoop voor jullie dat jullie de kracht vinden om door te gaan.Ik heb God en lieve vrienden om mij heen. Mijn man vindt dat God voor zwakke mensen is en kan met mij het geloof helaas niet delen. Jan heeft zijn handicap begrepen en heeft zelfreflectie.
Dat is heel fijn.
Geweldig dat jullie er samen voor gaan.
Hou vol en veel sterkte gewenst.
groeten Anke van Pelt
Ellen, 8 december 2008 10:28 uur
Hallo Gerda en Jan,
Net jullie prachtige en ontroerende programma gezien, net als vele eerdere kijkers met tranen in de ogen. Ik heb een zoon met een autisme spectrum stoornis en bekeek jullie programma als moeder. Ik vind jullie keisterk! Fijn dat jullie nu weten wat er is, zodat er toch iets van begrip is, maar desondanks moeten jullie nog meer dan anderen vechten voor jullie relatie. Veel succes daarmee en hopelijk lukt het jullie om een goede weg te vinden, een waar jullie beiden in vinden wat je nodig hebt!
Groetjes, Ellen
x, 28 november 2008 09:55 uur
met tranen in mijn ogen heb ik de film gekeken. Wij hebben het niet gered, ik heb besloten om te scheiden. Ik heb een sterk vermoeden dat mijn man ASS heeft maar hij wil er niets mee doen. Ik weet dat hij er niets aan kan doen maar ik mis zo veel! ...in de film hebben ze het over DE woorden maar voor mij is het meer het gevoel! Voelen dat DE woorden gemeend zijn!
Karel, 24 november 2008 20:16 uur
Ik herken veel in het verhaal. Vroeger was er ws weinig of niets over bekend. Als kind was ik moelijk, kon nie lern apart gedrag in vergelijking met andere kinderen.Nu vele jaren later als ik allang volwassen ben, wordt er een soort gelijkende autistische
stoornis geconstateerd.Dit na een gedwongen opname,om dat ik vast liep.De vraag die nooit wordt beantwoord is-had mijn leven anders geweest, als dit eerder bekend was?
Als kind zijnde.
Sonneke..., 21 november 2008 00:40 uur
Beste Jan en Gerda (en anderen natuurlijk),
heel hartelijk dank voor jullie open verhaal.
Ik herken ook erg veel in jullie verhaal, maar dan als dochter van een (niet-officieel gediagnosticeerde) vader. De eenzaamheid van mijn moeder, onze eenzaamheid tov onze vader, het gevecht van mijn vader dat hij wel wilde maar niet kon...
Momenteel ben ik voor onze logeeropvang bezig met de training 'geef me de 5' van Colette de Bruin. Colette geeft trainingen, lezingen en themadagen over haar methode, die echt werkt! Naast de kinderen en ouders die zij helpt en begeleidt, begeleidt zij ook echtparen. Heel duidelijke handvaten over hoe te handelen, wat aanleren, wat bij anderen te zoeken. Echt een aanrader! Anders dan alle andere therapeuten waar ook mijn ouders al vele van versleten hadden...
Veel sterkte met alles, ik bid ook voor jullie!
jkoning-schagen utrecht, 19 november 2008 13:49 uur
Graag wil ik reageren het verhaal en de reacties van en voor Gerda en Jan.
Ook mijn man heeft een ass stoornis en ook wij hebben gevochten voor ons huwelijk.
Een van de dingen die de situatie kunnen verbeteren zijn:Psycho-euducatie training,
voor echtparen met een ass stoornis(riagg)
Een eigen woonkamer in huis voor de partner
met ass.om zich terug te trekken als alles te veel word .
het beseffen en de acceptatie van de partner zonder ass.om hem niet te willen veranderen(dat kunnen ze nl.niet)
En heeeel duidelijk en specifiek dingen uitlaggen ,en vragen waar jij behoefte aan hebt(ipv een afwachtende houding)om een arm om je heen oid.
leer te zien dat mensen met een ass.stoornis heel echt en puur zijn,en vaan hele lieve en unieke mensen,alleen met een dijk van een handicap,waar ze hulp ,rust en duidelijkheid voor nodig hebben.
Deze regels zijn zeer de moeite waard!!!!
Ons huwelijk is er 180 gr door gedraaid,van uit elkaargaan naar blij zijn dat je elkaar hebt,en met GODs hulp weer oekomst perspectief ziet.
iedereen die in soortgelijke situatie zit heel veel sterkte,en GODs hulp toegebeden.
Esther, 19 november 2008 12:07 uur
Mijn man kwam per ongeluk met zappen op jullie aflevering in een tijd dat wij op scheiden stonden.Ik herkende zichzelf erg in jullie verhaal en heeft het de volgende dag voor mij op genomen.Ik heb het ook gezien en herkende heel ons huwelijk in jullie situatie en voor mij dan in Gerda haar verhaal hoe zij zich voelde.Mijn man is door jullie uitzending naar de dokter gegaan, ook omdat hij ons huwelijk wil redden.Hij is nu door gestuurd naar de ggz om te kijken of hij ook pddnos heeft. Ik wil jullie dus heel hartelijk bedanken voor jullie openhartige verhaal en ik hoop dat mijn zichzelf nu gaat begrijpen na wat hij gezien heeft en als het eventueel pddnos is. Groeten Esther.
Sigrid, 19 november 2008 11:31 uur
Ik herken mijzelf in de situatie van Jan en Gerda. Mijn zoon heeft Asperger en wij ouders vermoedelijk ook. Gewone relatie therapie helpt niet, dat probeer ik al ruim 2 jaar aan relatie therapeuten helder te maken. Maar niks helpt. Heeft er iemand ervaring met andere doeltreffender hulp.
Alvast bedankt.
Sigrid
moeder van pddnossertje, 18 november 2008 22:51 uur
dag jan en gerda
net de uitzending voor het eerst gezien en ook ik was tot tranen geroerd. jullie verwoorden en verbeelden - alletwee!- zowel het verdriet, de strijd, de onmacht en het onbegrip rondom de hele ass problematiek als de opluchting na de diagnose zo oprecht en puur. herkenbaar, ja, en zonder dat jullie het wisten staken jullie dus een grote groep kijkers ook een hart onder de riem! wij zijn relatief nieuw in ass-land, met ons zoontje, en het heeft inderdaad ons hele leven overhoop gegooid. het moeilijkste vind ik nog dat het nooit weg zal gaan en in álles terugkomt. maar we gaan uit van wat hij allemaal wél kan en dat is gelukkig heel veel. dat is zo te zien bij jullie ook zo en daar wilde ik jullie voor de toekomst veel sterkte bij wensen.
Arie Rietveld, 18 november 2008 21:33 uur
Beste Jan en Gerda,
ik heb op advies van mijn vrouw jullie verhaal eens bekene, de openheid en de onderlinge liefde waarmee jullie elkaar in de uitzending hebben benadert heeft mij diep geraakt. Daar is moed voor nodig. Er zit zeker in herkenning in het verhaal van Jan. Blijf lachten, vechten en bidden voor en met elkaar. Ik hoop dat jullie de Nabijheid van God blijvend mogen ervaren, Zijn kracht wordt in zwakheid volbracht.