De tweede Jonathan
dinsdag 8 september 2009 om 22:52
De 20-jarige Sandra Jobse bevalt van een eeneiige tweeling. Met Job is alles goed, maar Jonathan blijkt geen blaas en geen nieren te hebben. Hij overlijdt na 15 uur. Sandra durft hem niet meer aan te raken. Haar droom is in duigen gevallen en tijdens de rouwverwerking ontstaan er fikse huwelijksproblemen. Sandra besluit een sponsorkindje met dezelfde naam te nemen en op die manier hoopt ze beter met haar verdriet te kunnen omgaan. Ze gaat de negenjarige Jonathan opzoeken in de Dominicaanse Republiek. Zal deze ontmoeting haar verder brengen?
De 20-jarige Sandra Jobse bevalt van een eeneiige tweeling. Met Job is alles goed, maar Jonathan blijkt geen blaas en geen nieren te hebben. Hij overlijdt na 15 uur. Sandra durft hem niet meer aan te raken. Haar droom is in duigen gevallen en tijdens de rouwverwerking ontstaan er fikse huwelijksproblemen. Sandra besluit een sponsorkindje met dezelfde naam te nemen en op die manier hoopt ze beter met haar verdriet te kunnen omgaan. Ze gaat de negenjarige Jonathan opzoeken in de Dominicaanse Republiek. Zal deze ontmoeting haar verder brengen?
31 reacties
Reacties
Linda, 26 oktober 2010 16:24 uur
Wat moedig om dit allemaal te delen!
En wat fijn dat je Jonathan zijn naam hebt kunnen uitspreken.
hij zal altijd in je hart zitten.
Ik vond het zo mooi verwoord bvan je: het leven,hoe kort ook doet er zeker toe.
Moet je zien hoeveel reacties er op deze aflevering zijn, hoeveel mensen geraakt zijn door jullie Jonathan!
En de tweede Jonathan krijgt de geweldige hulp en steun van jullie.
hoe zwaar het ook zal zijn, jullie kleine jongetje heeft in zijn korte leven heel wat betekent en nog steeds!
De band die je met je kind hebt de negen maanden in de buik blijft voor altijd bestaan want...je hebt hem onder je hart gedragen!
hartelijke groetjes, Linda
Christa, 22 oktober 2009 16:02 uur
Ja Sandra en Jonathan lijken op elkaar: ze hebben allebei een open blik en een mooie uistraling vanuit het hart. Respect !
Marian Neels(de Leeuw), 18 oktober 2009 21:04 uur
Met ontroering heb jullie ervaring vandaag pas gezien op uitzending gemist. Omdat ik de visie pas veel later lees kwam ik je tegen en ik herkende je van de foto. Ik kom zelf ook uit Krabbendijke en daarom was ik erg benieuwd naar jullie uitzending. Wat hebben jullie veel meegemaakt en volgens mij is het inderdaad voor een moeder (en voor een vader) het ergste wat er is om een kind te verliezen. Wat een indrukwekkende manier om zo met het verlies van je kindje om te gaan en het op deze manier een plekje te kunnen geven. Ik wens jullie heel veel geluk toe samen en Gods onmisbare zegen in jullie verdere huwlijksleven.
adrienne, 7 oktober 2009 21:15 uur
lieve Sandra,
Geweldig mooie reportage, met ontroering gekeken, en kon het zo ook niet droog houden. Jullie hebben heel wat meegemaakt, maar dank God dat Hij jullie vastgehouden heeft, en jullie bijelkaar gehouden heeft. je komt er weer sterker uit. waarom sommige dingen gebeuren hebben niet altijd een antwoord, maar weet wel dat God weet wat ie doet. ja, Jonathan is een bijzondere naam en hij lijkt ook nog op je! we hebben ook een sponsorkindje, en ben daar heel trots op
liefs en Gods zegen
Adrienne
Arnolda, 21 september 2009 12:12 uur
Lieve Sandra en Micha
Wat een diep ontroerend verhaal, en wat knap van jullie om dat zo te vertellen. Heel erg moedig van je.
Ik heb ook een menig traantje weggepinkt, omdat jullie dit zo moesten meemaken, (en ook omdat ik jullie goed ken. Sandra wij hebben samen vroeger bij elkaar in de klas gezeten) Ik ben blij voor jullie dat het tussen jullie weer goed is gekomen, want het zou erg wezen dat het fout zou gaan door zoiets wat zoveel impact op je leven heeft, juist dan heb je elkaar zo nodig.
Ik wens je het allerbeste toe, samen, en met je kindjes, en bovenal Gods onmisbare zegen, kracht en troost in alles.
groetjes van Arie en Arnolda Bout en de kids, Heidi, Fleur en Naomi
Inge, 15 september 2009 17:44 uur
Ik heb vol bewondering gekeken naar jullie aflevering! Ik heb met Micha op de basisschool gezeten. En keek raar op hem ineens op tv te zien.
Veel sterkte en alle goeds in jullie huwelijk samen met jullie kindertjes.
groetjes Inge Mimpen (rademaker)
jet, 15 september 2009 15:52 uur
Ik heb net allebei de verhalen gezien van Else Lotte en van Sandra. Twee heel verschillende meiden maar allebei met het hart op de goede plek. Af en toe een traantje weggepinkt bij allebei. En wat een leuke jongetjes! Jullie zijn een voorbeeld hoe liefde doorgegeven kan worden. Sterkte en succes en dank voor jullie verhalen.
Joan Verhelst-Meeuwsen, 12 september 2009 11:20 uur
Hoi Sandra en Micha,
Wat knap dat jullie dit verhaal verteld hebben! Ik heb vroeger panfluitles gehad van jou, Sandra. En ik herkende je direct op de foto. Met tranen op mijn wangen jullie verhaal gezien en gehoord! Wat hebben jullie veel meegemaakt! Sterkte nog met het verwerken van alles, en God is met jullie! En Sandra, God heeft overal een bedoeling mee, precies zoals je zegt, Jonathan was er niet voor niets. Wat ben je een mooie, krachtige vrouw (en je lijkt precies op je moeder:-))!
Ik (samen met mijn man) bid voor jullie!
Warme groeten
Anoniem, 12 september 2009 10:02 uur
Hoi Sandra, Ik zat vanochtend de herhaling van het zal je maar gebeuren, te kijken en ik viel halverwege in. DUs ik wist niet waar het over ging, maar toen ging het over het geloof en over compassion, toen kreeg ik tranen in mijn ogen. Ik sponsor zelf ook een kindje met mijn ex nu (het was een tijdje geleden nog me vriend, maar hij stort nog steeds geld naar mij voor het kindje en dat vind ik wel bijzonder, heb er wel verdriet van dat het uit is, maar ja dat komt wel weer goed, of het nou samen is met hem of met een ander)ik zag jou en dacht: ik wil ook naar me sponsor kindje, het is zo bijzonder om te zien...ben zelf dit jaar naar Moldavie geweest en heb daar ontwikkelingswerk gedaan en dat is zo bijzonder om te mogen doen, daar ben ik de Heer heel dankbaar voor. Ik luisterde naar je verhaal, moeilijk als je leven zo zwaar gaat, maar bijzonder dat je Jezus hebt, dat vind ik heel gaaf. Ik wens je veel sterkte toe samen met je man en de rest van de kids en ik zal bidden voor jullie...
Veel LIefs.....
sylvia, 11 september 2009 11:41 uur
Hoi Sandra en Mischa,
Na het voorstukje te hebben gezien, moest ik natuurlijk wel kijken. Ons gebeurde namelijk ongeveer hetzelfde.
Na een hectische periode van 3,5 maand een tweeling te hebben en tegelijkertijd 2 meisjes van 4 en 2 jaar oud was de droom plotseling over.
De oudste van de tweelingbroertjes, ook Jonathan, overleed van de ene op de andere dag aan wiegedood. Enige tijd leek het of ik niets meer te doen had(misschien ook de shock). Ik kon de ander nu borstvoeding geven wanneer hij maar wilde, nooit zou ik meer rekening hoeven te houden met het feit dat straks Jonathan ook weer zou huilen.
In gedachte had ik de meisjes al samen op zien groeien en ook de jongens.
Ik kon niet geloven dat het jongetje die overbleef nu 'alleen' verder zou gaan met z'n zusjes.
Gelukkig kwam er toch nog een broertje bij ( eigenlijk ook een van een tweeling, maar het andere kindje verloren door miskraam)
Het was dus een spannende tijd daarna.
Ik vind het echt een heel leuk idee dat je een kind hebt geadopteerd die ook Jonathan heet. Ik denk dat het ook heel goed is voor de verwerking van je eerste Jonathan, want inderdaad alleen de naam al uitspreken kan heel beladen zijn. Het lijkt erop dat je een beetje deel van de familie geworden bent, echt heel mooi.
Ik wens jullie verder samen veel geluk met al jullie kinderen!
veel groeten Sylvia