Judith: ‘Als mijn moeder mijn ongeloof niet accepteert, dan weet ik niet of we nog contact hebben'

Judith vraagt zich af in hoeverre haar moeder, Dikkie, kan accepteren dat ze ongelovig is. Ze weet niet dat haar gelovige moeder dit eigenlijk niet kan: “Ik kan niet accepteren dat mijn dochter ongelovig is, omdat ik me er dan bij neerleg en dat kan ik niet.” Voor Judith is het een voorwaarde dat Dikkie haar kan aanvaarden zoals ze is: “Als mijn moeder mijn ongeloof niet accepteert, dan weet ik niet of we nog contact hebben.” Judith gaat voor het eerst de confrontatie met haar moeder aan. Blijven moeder en dochter elkaar nog zien of wordt het een definitief afscheid? Judith is opgegroeid in een gelovig gezin, maar gelooft zelf niet. Hoewel ze niet meer thuis woont, probeert haar moeder haar nog steeds te betrekken in het geloof. Dit zorgt voor ergernissen: “Ik vind het moeilijk dat ze me steeds confronteert met het geloof. Ik heb toch gezegd dat ik er niks meer over wil horen?” Judith is vastberaden om haar moeder nu eens duidelijk te maken hoe zij over het geloof denkt: “Ik ben gelukkig zonder God en dat zal ze moeten accepteren, als ze dat niet doet, weet ik niet of ik haar nog wil zien.” Hoe zal Dikkie reageren op de woorden van haar dochter? Dikkie krijgt de kans om Judith uit te leggen waarom ze haar ongeloof eigenlijk niet kan accepteren op een heel bijzondere plaats. Zal Judith genoegen nemen met deze uitleg?