Zij gelooft, zij niet

Willem: ‘Ik mag op zondag niet doen wat ik wil vanwege haar geloof’

dinsdag 8 februari 2005 om 23:13

pic

De ongelovige Willem is ruim een jaar getrouwd met de christelijke Hennie. Ondanks het prille geluk vindt Willem het moeilijk om met Hennie’s geloof te leven en dan vooral op zondag. “Door die strikte regeltjes van Hennie’s geloof mag ik op zondag bijna niets doen. Daar word ik best eens depressief van”. Hennie heeft geen idee dat de zondagsrust voor Willem zo’n groot probleem is. Willem legt zijn probleem aan Hennie voor en wil graag weten waarom er op zondag niets mag. Willem en Hennie leerden elkaar vier jaar geleden kennen. In elkaar vonden ze een nieuw begin en inmiddels zijn ze ruim een jaar getrouwd. Hoewel Hennie gelooft en Willem niet, vonden ze dat allebei geen probleem. Maar in de praktijk valt het Willem soms behoorlijk tegen, vooral op zondag. Hennie hecht namelijk erg aan de zondagsrust. Ze wil daarom niet dat er op zondag geld uitgegeven wordt. Hoewel Hennie weet dat Willem dit niet altijd leuk vindt, heeft ze geen idee wat het écht met hem doet. “Kijk, het is geven en nemen. Ik geef al heel veel ruimte en we doen best wel dingen op zondag, dus Willem moet niet zeuren”. Willem heeft toch het gevoel dat hij niet zichzelf kan zijn en wil zijn vrouw laten weten dat dit een groot probleem voor hem is. Samen met Regina stippelt hij zijn ideale zondag uit. Een dag waarop hij echt zichzelf kan zijn, heerlijk kan genieten met zijn vrouw, maar ook een biertje op het terras kan bestellen. Maar of Hennie meegaat...?

De ongelovige Willem is ruim een jaar getrouwd met de christelijke Hennie. Ondanks het prille geluk vindt Willem het moeilijk om met Hennie’s geloof te leven en dan vooral op zondag. “Door die strikte regeltjes van Hennie’s geloof mag ik op zondag bijna niets doen. Daar word ik best eens depressief van”. Hennie heeft geen idee dat de zondagsrust voor Willem zo’n groot probleem is. Willem legt zijn probleem aan Hennie voor en wil graag weten waarom er op zondag niets mag.

Willem en Hennie leerden elkaar vier jaar geleden kennen. In elkaar vonden ze een nieuw begin en inmiddels zijn ze ruim een jaar getrouwd. Hoewel Hennie gelooft en Willem niet, vonden ze dat allebei geen probleem. Maar in de praktijk valt het Willem soms behoorlijk tegen, vooral op zondag. Hennie hecht namelijk erg aan de zondagsrust.

Ze wil daarom niet dat er op zondag geld uitgegeven wordt. Hoewel Hennie weet dat Willem dit niet altijd leuk vindt, heeft ze geen idee wat het écht met hem doet. “Kijk, het is geven en nemen. Ik geef al heel veel ruimte en we doen best wel dingen op zondag, dus Willem moet niet zeuren”.

Willem heeft toch het gevoel dat hij niet zichzelf kan zijn en wil zijn vrouw laten weten dat dit een groot probleem voor hem is. Samen met Regina stippelt hij zijn ideale zondag uit. Een dag waarop hij echt zichzelf kan zijn, heerlijk kan genieten met zijn vrouw, maar ook een biertje op het terras kan bestellen. Maar of Hennie meegaat...?

video

reacties 59 reacties

Reacties 

marc, 4 april 2005 20:27 uur

FEIT:
In het jaar 321 was het de niet-christelijke keizer Constantine die het bedacht om van de “Zondag” (de dag die toendertijd was opgedragen om de zon te aanbidden) een dag van christelijke aanbidding te maken.
Door de middeleeuwen heen werd deze zondagsobservatie heel strict gehouden door de rooms katholike kerk.

CONCLUSIE:
Lekker christelijk om een dag dat origineel een dag van heidenen was een speciale dag voor god te noemen.

anoniem, 3 april 2005 22:58 uur

Ben ik weer even. Ik zat nog even het stuk van Marc te lezen en kan me hier zo druk om maken! Ik weet niet voor wie het stuk bedoelt was maar ik kom er nog niet over uit dat je zo iets neer zet! Ten eerste gaat dit onderwerp over "de zondag". Daar heeft Willem problemen mee maar dat wil niet zeggen dat Hennie of ieder ander die hier op reageert meteen alleen op zondag met het geloof en met God bezig is. Alleen is de zondag wel anders dan de andere dagen van de week omdat het een rustdag is. We werken niet, en geven dus ook geen geld uit als dit betekend dat andere moeten werken, we gaan naar de kerk etc. Dit doen we niet elke dag nee maar dat wilt toech niet zeggen dat we zondagschristenen zijn. Hoe kan je zo iets zeggen als je niet eens weet hoe het bij degene echt zit en hoe de mensen leven! Hoe kan je oordelen aan de hand van een paar regels tekst! En dan nog, het oordeel is niet aan jou dus oordeel ook niet. Probeer "de zondagschristenen" eens te steunen en helpen ipv te veroordelen.

anoniem, 3 april 2005 22:51 uur

Eerst heel kort voor Marc... sorry maar dat begrijpen we ook nog wel hoor!!Fijn dat je je zelf als echte christen bijschouwd en onder tussen oordeelt over een ander! Echt heel christelijk, denk aan de balk en de splinter....

Hoi Henk,

even een korte reactie. Allereerst bedankt voor je reactie.
Ik denk dat mijn vorige berichtje niet helemaal duidelijk is geweest. Het is ook zo kort en op "papier" kan je niet alles even duidelijk over brengen. De familie van mijn vriend is heel erg blij met me! Ze hebben er eigenlijk nooit moeilijk over gedaan dat ik niet christelijk ben opgevoed en me altijd met open armen ontvangen. We gaan gelukkig ook erg goed met elkaar om en ze zijn getuigen bij ons huwelijk. Mijn vriend en familie zijn ook alle heel open en duidelijk over het geloof, ze weten waar ze het over hebben en hebben ook zo hun eigen meningen, dus ze nemen niet klakeloos alles over mar denke er zelf ook over na. Ik kan ook overal met ze over praten en hoef me nergens voor te schamen of anders te gedragen oid, gelukkig niet! Mijn vriend gelooft ook echt omdat hij dat wilt en niet voor zijn ouders.
Dus dat zit allemaal wel goed! Het is meer dat ik zoveel van m'n vriend houd dat ik hem alles gun. Soms twijfel ik daar weleens over omdat ik misschien nooit geloof wat hij gelooft en dat is best weleens lastig. We hebben het hier de laatste tijd regelmatig over gehad maar ik weet gelukkig dat hij voor mij gaat ongeacht of ik geloof of niet maar gewoon om mij! Natuurlijk vindt hij het fijn als ik mee ga naar de kerk en interesse toon, maar dat lijkt me normaal (interesse tonen in elkaar en wat de ander bezig houd!). Als je geen interesse in de bezigheden van de ander hebt lijkt me dat ook niet helemaal goed. En momenteel, na 4 jaar, laat ik gewoon alles zijn gang gaan. We gaan lekker samen trouwen en een goed leven beginnen, de rest dat zien we allemaal wel. Het vorige bericht van mij was ook meer om aan te geven waar je mee kan zitten. Gelukkig voel ik me niet altijd zo. Na een aflevering van zij gelooft, zij niet kwamen de gedachten weer boven en hielden me bezig. Vandaar mijn stukje.
Maar bedankt voor je reactie en alles gaat zeker goed komen. enne nog even over kerk mensen die zich niet altijd gedragen zoals je zou mogen verwachten, daar erger ik me ook dood aan hoor. Maar ik ben wel van mening dat je een religie niet kan beoordelen op zijn gelovige. In die 4 jaar heb ik behoorlijk wat mee gekregen van het geloof, verschillende kerk diensten mee gemaakt en verschillende nare situaties in de kerk meegemaakt. Om eerlijk te zijn ben ik van mening dat de mensen die jij beschrijft geen christenen zijn, anders gedraag je je niet zo. Ik weet niet in wat voor soort kerk je zit maar je hebt natuurlijk ook nog de kerken waar de gelovige het geloof niet als vanzelf sprekend zien. Die denken wat te moeten "voelen" en die niet aan het avondmaal gaan omdat ze niet geredt zijn. Ook heel krom allemaal maar daarom doen die mensen wat ze willen omdat ze toch niet geredt zijn!!
Maar het allerbelangrijkt is inderdaad dat je eerlijk bent tegen jezelf en tegen andere. Dat je met jezelf door ��n deur kan en je je niet hoeft te schamen voor je daden en gedrag maar daarachter kan staan. En nu stop ik er maar mee anders blijf ik bezig.

Groetjes

marc, 2 april 2005 09:30 uur

Ik zal even wat verklappen.................................God wil niet alleen op 's Zondags geeerd worden..........hij wil altijd geeerd worden..............alleen op 's Zondags aan god denken en hem te aanbidden.........dat worden Zondagschristenen genoemd.............altijd aan god denken en hem te aanbidden in waarheid........dat zijn echte christenen.

Henk, 7 maart 2005 01:17 uur

Hoi Anoniem,

Ik reageer hier op jouw stukje en jouw bijdrage. Jij moet doen wat jouw hart je ingeeft en dat zijn twee dingen:
1. Wel met elkaar trouwen, want jullie houden van elkaar en jullie willen allebei.
2. Jij zult zelf moeten kappen met kerkgang, want dit gaat niet van harte bij jou en dan is kerkgang slechts een ritueel. Want op deze manier ben je eigenlijk een leugenaar, jij zit alleen maar voor hem in de kerk. En ik vraag mij zelfs af in hoeverre het geloof van jouw vriend waarachtig is of dat hij alleen maar gelooft wegens zijn familie, daar kan ik niet over oordelen, ik ken jullie situatie niet. Voorlopig ga ik er van uit dat het geloof van je vriend in orde is.

En alsjeblieft denk niet aan tot geloof komen. Als je dat alleen maar doet om jouw vriend niet te kort te doen, is het altijd een leugen en nooit en te nimmer waarachtig.

En jij kunt niet proberen te houden van God en de Here Jezus, want op deze wijze lukt je dat niet, want dan is het een gedwongen houden van. Stap daar van af en ik zal je een ander verhaal vertellen, over mijzelf:
Jij schreef dat je een alfacursus hebt gevolgd. Nu dan ga ik er vanuit dat je bekend bent met de bekende dogma's zoals die in de behoudende kerken gebracht worden. Tot voor kort geloofde ik daar zelf trouw in, echter een aantal dingen in mijn leven en in de kerk hebben mijn denkbeelden radicaal veranderd. Ik had er moeite mee en kon uiteindelijk niet accepteren dat zeer veel lieve, eerlijke en oprechte mensen (en daar ben jij er een van, zeker weten) reddeloos verloren zouden gaan en eeuwig moeten branden in de hel (ik weet niet of dit onderwerp bij jouw schoonfamilie ook speelt), en dat alleen maar omdat zij iets anders geloven dan de dogma's. Tegelijkertijd zag ik in mijn eigen kerk zo veel bedrog en onoprechtheid en die mensen werd ik wel geacht als broeders en zusters te beschouwen, ja want zij zijn ondanks hun slechte levensstijl gered door het bloed van Jezus.

Ik brak dus met mijn kerk, ga sindsdien helemaal niet meer, maar mijn geestelijke/spirituele leven heeft een grote sprong vooruit gemaakt. Ik kwam erachter dat de bijbel helemaal niet letterlijk Gods woord was. De evangelien zijn pas een halve eeuw na Jezus dood geschreven en uiteindelijk bepaalde de kerk wat er in kwam te staan. Waarschijnlijk is 80% in de evangelien nooit door Jezus gezegd. Ook hebben er andere evangelien bestaan waar Jezus vooral als mens en voorbeeld voor rechtvaardigheid geschetst wordt maar niet als de gekruisigde en niet als God zelf geboren uit een maagd. En deze evangelien zijn systematisch door de kerk verbrand. De mens die eeuwig zondaar is en niets goeds kan, dat is niet afkomstig van Jezus, maar van Augustinus die bijna 400 (!) jaar later leefde.

Beste Anoniem, zet al die dingen uit je hoofd waar jij uit alle macht in probeert te geloven, want ze zijn niet waar. De eeuwige hel is een leugen, de absolute verdorvenheid van de mens is een leugen en Jezus is gewoon geboren uit Jozef en Maria, dus gewoon een mens.

En de god zoals de kerken die verkondigen bestaat niet, tenminste niet de drieenige vader, zoon, heilige geest. Al deze regels hebben een stelletje machtswellustelingen gemaakt om het gewone volk eronder te houden en hiertoe bewust de zogenaamde heilige boeken aangepast. En ik zou er niet gek van opkijken als jouw schoonfamilie uit angst naar de kerk gaat e.d., anders hadden die jou en je vriend losgelaten.

En ook een god die toeziet vanuit een heilig plekje in dit heelal en die je op zondag moet aanbidden en je straft als je dat niet doet bestaat dus ook niet. Alsjeblieft Anoniem, stop daarmee, je bent gek als je doorgaat met iets te aanbidden dat niet bestaat en wat je zelf niet eens wilt.

Wat dan wel? Ik geloof in iets dat dit leven op aarde onderhoudt en dat overal en onbegrensd is. Dit is in jou en mij, of beter dit zijn jij en ik. Er is iets binnenin mij dat er voor zorgt dat ik leef dat ik dingen doe en dat is intuitie, dat is geweten, dat is mijn wil. Dat is uiteindelijk mijzelf. En dat is bij jou ook het geval, jij hebt heel duidelijk een geweten en jij weet wel wat jij wilt: bij je vriend blijven, trouwen, niet naar de kerk, niet geloven.

Ik schreef daarnet dat ik vooral in mijzelf geloof en van mijzelf houdt. Dat moet jij ook doen, van jezelf houden. Ik heb het niet over een trots ego, daar kan ik in jouw stukje niets van terugvinden, dus dat zit zonder meer goed. Waarschijnlijk begrijp je ook het grote gebod beter: Heb God lief met geheel je verstand, kracht, hart en ziel. God is hier jezelf, dat is niet een drieenig wezen. Beschouw jezelf als een mens die door dat iets dat gewild is en leidt dat leven waarin je je zelf leidt. Op dat moment ga je ook je naaste liefhebben als jezelf. Kijk, zie je, het tweede gebod, luidt je naaste liefhebben als jezelf. Het geeft al aan dat je zonder jezelf lief te hebben ook je naaste lief te hebben. Kun jij zeggen van je schoonfamilie dat zij jou liefhebben als zichzelf? Lijkt mij niet, anders hadden zij je geaccepteerd zoals je nu bent. En hebben zij je vriend lief als zichzelf. Lijkt mij ook niet, want ik heb de indruk dat zij er heel veel moeite mee hebben dat hun zoon een ongelovige vrouw krijgt. En er moeite mee hebben is al een teken dat het niet van harte gaat.

Weet je niet hoe je dat moet doen, van jezelf houden? Leef gewoon. En dat is nu de functie van Jezus. Hij leefde ons voor. Maar Jezus leefde 2000 jaar geleden, kijk gewoon eens in je eigen omgeving, wie jij een zuiver leven ziet leiden. Kijk eens voor wie jij veel sympathie hebt. Je zult zien, zo iemands voorbeeld zul je makkelijk volgen. Kijk anders eens naar de afleveringen van Zij gelooft zij niet, je kunt ze zo aanklikken en bekijken. Het valt mij iedere keer weer op dat de niet gelovige veel puurder, zuiverder, echter overkomt dan de gelovige. Dat was de aflevering deze week met de twee vriendinnen over de hel heel extreem het geval, maar ook de week ervoor met de niet gelovige man en gelovige vrouw. En dat zal deze week met gelovige moeder en ongelovige dochter ook weer het geval zijn. En ik zie het ook terug in de beide presentatrices.

Dus gewoon je eigen wil volgen, intuitie volgen en naar je geweten luisteren. Wat van jezelf houden zeer zeker niet is: iets voor een ander doen wat je zelf niet wilt, dus naar de kerk (laat hij maar gewoon 2 keer per zondag alleen gaan). Als je toch doorgaat met kerkgang en proberen van Jezus te houden: vroeg of laat gaat dit zeker mis. Je moet niet iemand anders zijn dan je bent.

Anoniem, niks mis met jou hoor. En wat betreft de eeuwigheid, ik geloof daar zeer zeker in en ik geloof zeer zeker dat ik jullie daar terug zie, ongeacht wat jij doet. Leef gewoon, meer hoef je niet te doen.

anoniem, 1 maart 2005 14:26 uur

Hoi Sanne en iedereen,

ik wil graag reageren op de uitzwending en op het stuk van Sanne waarin staat:"eigenlijk snap ik het 'probleem' vanuit de gelovige wel, maar vanuit de 'ongelovige' niet".
Graag zou ik dit willen uitleggen door mijn ervaring en gevoelens te vertellen. Ik heb namelijk bijna vier jaar een vriend die gelooft. Het gaat goed tussen ons en we hebben trouwplannen. Het geloof is eigenlijk het enigste waardoor het soms niet goed gaat tussen ons. We denken over cruciale dingen anders en wat soms tot heftige discussies leidt of tot onbegrip. Gelukkig duurt dit nooit echt lang hoor! Maar toch heb ik het idee dat er van mij erg veel geeist wordt. Als 'ongelovige' wordt van mij verwacht dat ik me in het geloof verdiep, mijn vriend steun, in de kerk trouw, mijn kinderen laat dopen, zondags naar de kerk ga, bid etc. Omdat we hier vanaf het begin van onze relatie over gesproken hebben gaan we al redelijk met deze dingen om maar ik heb soms van die dagen dat ik er geen zin meer in heb en gewoon wil dat mijn vriend niet gelooft! Vooral nu met de bruiloft in het verschiet voel ik een enorme druk. Ik heb het idee dat wanneer ik niet tot geloof kom ik mijn vriend te kort doe. Ik (en wij) zijn bezig met het geloof op verschillende manieren, we gaan naar de kerk (1x ipv 2x om mij tegemoet te komen), hebben alfa cursus gevolgt, lezen de Bijbel etc.
Ik doe echt m'n best om te leren te houden van waar mijn vriend zo van houdt: van God en de Here Jezus. Maar ik weet niet of me dit lukt. Nu gaat het nog goed maar wat over 5 jaar. Ik weet niet of ik dan nog steeds naar de kerk wil en de inzet kan opbrengen die ik nu opbreng. Ik weet niet of ik mijn hele leven met God en de kerk bezig wil zijn. Kan ik met deze twijfels we trouwen met mijn vriend? Gun ik heb geen gemakkelijker leven met iemand die ook gelooft? Soms wordt ik echt gek van die vragen en gedachtes en heb ik gewoon geen zin om me ermee bezig te houden. Alles in ons leven samen heeft ook met het geloof te maken: zijn familie, vrienden en collega's zijn christelijk, zijn sport club, zijn werk, zijn alles heeft met het geloof te maken en soms voel ik me daar gewoon niet thuis omdat ik 'anders' ben! Zo wordt ik ook door een aantal mensen behandelt, en dat vind ik echt heel naar. En wat ik ook erg naar van is dat ik iets zo essentieels in het leven van mijn vriend niet met hem kan delen! Ik probeer het wel en we praten er over maar iets begrijpen en iets ervaren is zo anders.

Gelukkig heb ik niet altijd van die negatieve gedachten hoor. Maar ze blijven helaas wel altijd terug komen. De familie van mijn vriend is gelukkig wel heel blij voor me en onze ouders gaan ook goed met elkaar om. Wij houden ook veel van elkaar en hebben verder veel gemeen maar ja, dit onderwerp blijft ons bezig houden.....

Sabrina, 1 maart 2005 12:40 uur

Mijn vriend is ook gelovig en ik niet, ik herken ook dingen in het verhaal van Hennie en Willen alleen mijn vriend en ik proberen dat op te lossen door wel dingen te gaan doen op zondag maar waar we geen geld voor hoeven uit te geven bv fietsen en dan nemen we wat lekkers mee. Wat ik heel erg jammer vind is dat er geen curcus voor bestaat, we hebben al een alpha cursus gedaan maar dat sloot niet aan op wat wij hadden verwacht. Ik denk dat er veel mensen die in deze situatie zitten graag met elkaar willen praten over hoe ze bepaalde dingen doen.

Groetjes Sabrina
sabrinabell@hotmail.com

Marc, 26 februari 2005 08:34 uur

Waarom moeten niet gelovigen altijd de gelovigen respecteren, en waarom (ook) niet andersom????

willem, 23 februari 2005 19:51 uur

beste patricia

heb je reactie gelezen hier uit en uit de reacties van andere komt duidelijk naar voren dat er veel meer andere mensen zitten met het zelfde probleem.
om dit kort te zeggen wat ik bedoel valt niet mee.
eigenlijk zou dit de redactie op het idee moeten zetten om meer programma's over dit item te maken.
ik las dat jij over de uitzending verder zou willen praten dus voor iedereen die dat wil hier ons email adres

w.homerson@chello.nl

ozzy, 17 februari 2005 22:20 uur

Sanne... het is al goed dat je het in elk geval probeert!
het is belangrijk dat je obver Jeus praat, de kern van je geloof en niet over wetten en regels...

een goede tip hoe te praten kun je vinden bij ideen van Peter Scheele! Kijk op zijn website... hij woont in Utrecht! Peter is super creatief in zijn gesprekken over het geloof!!!