Remember the flowers

Het was die middag hard gaan sneeuwen. Samen met een gast bezocht ik de begraafplaats in Ermelo. De begraafplaats was bedekt met een witte deken. Een witte wereld. Hoe snel kan de wereld veranderen… Profetie van de toekomst?!

Een week daarvoor was de steen op het graf van haar ex-man geplaatst. Hoewel zij al verscheidene jaren gescheiden waren, had zij toch voor de ‘vader van haar kinderen’ de begrafenis geregeld.

Plotseling was hij overleden. Een ‘ongezond leven’ had zijn tol geëist. Juist dat leven had hen samen uit elkaar gedreven. De liefde voor hem was verdwenen. Wel bleef hij altijd voor haar ‘de vader van haar kinderen’.

Pas in de dagen na zijn dood had zij gehoord hoe toch zijn leven radicaal veranderd was.
Haar was hij kwijt, maar God had hij teruggevonden. Nog maar een paar weken daarvoor was hij weer aan het avondmaal geweest. Het bloed van Jezus Christus reinigde ook zijn zonden.

Hij was altijd hovenier geweest. In de afscheidsdienst begon de dominee er over.  De dominee kende hem niet. Hij was immers jaren niet meer in de kerk geweest. Hij had gezegd: ‘de grote hovenier heeft de tuinman thuisgehaald. We kijken niet naar het onkruid. In de tuin van God staat geen onkruid. Herinner de mooie bloemen.’

Die laatste woorden waren vooral voor de kinderen heel fijn geweest. Ze wisten dat hun vader fout geweest was. De oudste had het er ook heel moeilijk mee gehad. Maar diep in hun hart was de liefde gebleven. En nu willen zij al dat verkeerde proberen te vergeten. ‘Laten we blijven denken aan de mooie dingen.’

Remember the flowers

Ze hadden besloten om dat op de steen te laten zetten. Toen mijn gaste en ik bij het graf kwamen, had de sneeuw echter de spreuk verborgen. Eigenlijk was het een prachtig gebaar, dat uitgerekend zij er op stond dat ook die spreuk zou worden gefilmd. Met eigen hand veegde ze laag sneeuw weg. ‘Het is voor onze kinderen en ook voor mij (!) heel belangrijk: ‘Remember the flowers.’

————–

Toch lijkt me dat heel moeilijk: alleen maar de goede, mooie dingen van iemand herinneren. Wat kunnen mensen elkaar aandoen! Wat kunnen ouders hun kinderen beschadigen.

Heel belangrijk is wie iemand voor je geweest is. Vooral of je van die ander gehouden hebt. Maar dan nog! Sommige gebeurtenissen staan gebrand in je ziel. Soms denk je dat je het verwerkt hebt, een plekje in je hart gegeven hebt, maar dan opeens op een nacht word je badend in het zweet wakker.

Remember the flowers

Toch wil je het. Er is immers meer gebeurd dan alleen maar die ellendige dingen. Er waren ook andere dingen. Er was ooit een gelukkig begin.

Hoe groot is God. Hoe diep zijn vergeving. Vroeger zeiden we: ‘Hij werpt onze zonden in de zee van eeuwige vergetelheid.’ In Micha 6 vers 19 staat: ‘Onze zonden werpt U in de diepten van de zee.’

Mijn gaste wilde met haar kinderen het proberen te gaan doen: vergeven en vergeten. Voor God is het geen opdracht, geen strijd. Hij doet het!

Remember the flowers

Toen ik bij dat graf stond en wij aan filmen waren, zei ik tegen mijn vrouw: ‘Kun je eens kijken waar Gerard ligt.’ Gerard was in de tijd dat ik voorzitter van de EO was mijn maatje. Hij was vele jaren secretaris en heeft heel veel voor de EO gedaan. Over ‘flowers’ gesproken… Wat hebben we een gesprekken met elkaar gehad. Met Ad de Boer er bij en Andries Knevel… Zij waren degenen, die vele jaren dat ik voorzitter was schouder aan schouder met mij stonden. Zij hebben mede de EO van klein groot gemaakt. We waren in de jaren negentig ooit de omroep met de meeste leden. Maar met groot bedoel ik meer. Het heeft ook de notie van breder. Honderdduizenden herkenden zich in de oecumene van het hart.

Het graf van Gerard was snel gevonden. Het lag vlak achter de plek waar we filmden. Een rij er voor. Anderhalf jaar geleden stierf hij. Na een jarenlang gevecht tegen kanker. Ees en ik hebben in de sneeuw een poosje voor zijn graf gestaan. Remember the flowers! Het grafschrift ontroerde me: Jezus is overwinnaar.
Gerard had het van de kanker verloren, maar Jezus is overwinnaar. Dat was tot op het laatste moment de overtuiging van Gerard.

Remember the flowers

De EO bestaat dit jaar 45 jaar.

Ik kreeg een kaartje van Willy en Herman Hegger. Herman was een van de mannen van het eerste uur. Hij is nu diep in de negentig. Willy schreef me: ‘Hier gaat het tamelijk goed, hoewel Herman geestelijk weinig meer onthoudt. De interesse is er niet meer. Ik denk dat hij het meeste contact heeft met zijn hemelse Vader.’

Wat heeft Herman veel in Gods Koninkrijk gedaan. Rijen boeken geschreven. Ooit was hij als een roos. Een prachtige bloem maar ook met flinke stekels. Nu is hij als een lelie. Een bloem met een heerlijke geur.

Remember the flowers

Mijn gaste heeft die middag een kunstwerkje op het graf van haar ex-man geplaatst. Ze heeft het samen met haar kinderen gemaakt. Het is een mozaïek. Het stelt een bloem voor. Iedereen van het gezin heeft in het werkje een plek gekregen. Ook de vader van haar kinderen. Hij is het verdorde blad dat van de bloem is afgevallen.

Het staat er nu vast nog. Midden in de sneeuw.
Voor wie het verhaal kent: een indrukwekkend monument.

Remember the flowers