Spot is een gemeen wapen

Als het even kan, kijk ik naar de serie ‘Het huis op de prairie’. We proberen onze kleinkinderen wel eens te verleiden om mee te kijken. Maar die moeten alleen maar om die rare opa en oma lachen.

Deze week was er een aflevering die ging over een oude bokser. Het boksen ging eigenlijk niet meer. Zijn gezichtsvermogen had verschrikkelijk geleden onder de klappen die hij tijdens zijn carrière had opgelopen. Op cruciale momenten werd het wazig voor zijn ogen.
Wat deed die bokser? Hij liet ‘de ring’ kleiner maken. Op een kleinere oppervlakte had hij veel meer kans om toch zijn tegenstanders te raken.

Programma’s voor de televisie worden ook vaak zo gemaakt. Hoe weinig ruimte wordt overgelaten aan de ander, die er niet zo over denkt zoals jij? Soms krijg je de indruk dat mensen alleen naar de studio komen om daar afgedroogd te worden.

Ik vind het programma Pauw en Witteman daar van tijd tot tijd een voorbeeld van. Voorop gezet: ik kijk er vaak naar. Vind de debatten ook spannend. Maar het gebeurt nogal eens dat niet alleen een debat tussen twee mensen wordt aangekondigd, maar dat beide journalisten zelf aan dat debat flink meedoen. Het wordt dan niet één tegen één maar drie tegen één. En als gasten ook nog gaan meedoen dan wordt het een enorm overwicht.

Maar goed, zo langzamerhand weet ik wel dat beide mannen moeite hebben met christenen. Toch nodigen zij christenen uit. En terecht. Een journalist, die een echte vakman is, moet dat kunnen. Mag ook scherpe vragen stellen. Ook blijven doorvragen. Behandelt de gast, met wie hij het niet eens is met respect.

En dat gebeurt niet altijd.
De uitzending met Wim Daniels was daar een treurig voorbeeld van. Hij mocht als  introductie van het debat over homo educatie een stuk uit zijn boek Komkomma  voorlezen. De schrijver gaf een aantal citaten uit de Bijbel. Citaten die ‘aantonen’ dat de Bijbel over homoseksualiteit spreekt.  Citaten als: ‘ en een duif daalde neer op Hem’. ‘Hoe duidelijk wilt u het hebben’, vroeg de schrijver zich af. De zaal moest hard lachen. En de tafel lachte mee. Dit was immers geen spot. Nee, dit is ‘taalkunst’. Dit is satire.

Voor mij was het ver over de streep.
En hoe vaak gebeurt dat niet voor de televisie. Nee, moppen maken over Mohammed en de Islam hoor je niet zo vaak. Maar spot met het christelijk geloof en De Bijbel moet kunnen.

En dat laatste is mij een brug te ver. Over christenen valt veel te zeggen. Fouten mogen aan de kaak gesteld worden. Maar van de Bijbel moet men afblijven. Voor mij is de Bijbel Gods Woord.

Ik vraag me af of men wel goed beseft wat men doet. In Nederland prediken we niet het geweld. Maar we voeden het zo wel. Een ander bespottelijk maken. Een boek dat hem heilig is, te grabbel gooien. Samen er hartelijk om lachen.We lijken gewoon niet meer met elkaar op een fatsoenlijke manier in debat te kunnen gaan.

Nederland is geen christelijk land meer. Nederland is multicultureel geworden. Er zijn nog duizenden christenen maar ook duizenden moslims. Onze linkse media zullen misschien nog wat getraind moeten worden om daar mee om te gaan.

Ik heb maar weinig gezien van het debat met sjeik Haitham al-Haddad in de Balie in Amsterdam. Misschien is het daar beter gegaan. Dan is alle commotie vooraf niet voor niets geweest.

We zullen het toch moeten leren. Luisteren naar elkaar en ruimte geven voor elkaars standpunt. Respect daarvoor hebben. Ook al deel je dat niet. Anders moet je je niet verbazen dat opnieuw partijen ontstaan die pleiten voor ‘een leefbaar Nederland.’

Jarenlang heb ik in Hilversum mijn werk mogen doen. In NOS verband kwamen al die verschillende stromingen elkaar tegen. Ik werd met respect behandeld. Bij diners werd een moment van stilte gevraagd voor mensen die wilden bidden. Ook al waren dat er maar een paar. De directie van BNN mocht ik rekenen tot mijn vrienden.

Laat dat zo in de media blijven.
Ik bepleit respect en ruimte voor elkaar. Debat als een eerlijk ‘gevecht’.
Spot vind ik een gevaarlijk en gemeen wapen.