Wat doe ik met de rest van mijn leven?

Ik was op bezoek bij twee mooie mensen. Hun leven is bijzonder zwaar. Ze hadden ooit twee kinderen. Maar beide kinderen zijn al vrij jong overleden. De een werd dertig en de ander vijftig.

We hadden het samen over geloof en over de toekomst. Geloven is voor hen heel moeilijk geworden. En de toekomst baart hen grote zorgen. Ze zijn allebei de jongsten niet meer. En kanker teisterde hun beider leven.

Ze maken zich vooral zorgen hoe dat laatste stukje zal zijn.
Voor hen: het allerlaatste!

Deze twee kennissen zijn oud. Maar er zijn genoeg mensen, die al veel eerder zich zorgen maken over de rest van hun leven. Wat doe ik, nu ik in een verpleegtehuis gekomen ben? Heeft mijn leven zin? Ben ik geen blok aan het been van mijn gezin? Wat kan ik nog doen? Wie zal er treuren als ik er niet meer ben?

Wat doe ik met de rest van mijn leven?

Ik stelde me die vraag vorig jaar ook. Voor de tweede keer kreeg ik kanker. Is dit geen signaal om te stoppen met werken? Mensen raadden me aan om nu toch eens een keer te gaan genieten.

Het antwoord op de vraag (wat doe ik met de rest van mijn leven?) heeft voor mij alles te maken met het antwoord op de vraag wat de zin van mijn leven is. Waarvoor leef ik? En dat antwoord is voor mij niet gekoppeld aan een bepaalde periode van mijn leven. Het kan wel zijn dat dat antwoord mij elke keer weer uitdaagt om een nieuwe invulling daaraan te geven.

Maar het uitgangspunt is bepalend:

Ik geloof dat ik door God geschapen ben. Als mens heb ik unieke bestemming. Ik ben namelijk geschapen naar Gods beeld. Dat is een gave maar door de zonde ook een opgave. Het is helaas geen vanzelfsprekendheid meer. Ik moet mijn best doen om mens te zijn zoals Hij heeft bedoeld. Mijn leven is een gave en opgave. Daarom ben ik op aarde en daarvoor leef ik.

In de verschillende periodes van mijn leven probeer ik daar invulling aan te geven. En die invulling is verschillend. Het heeft alles te maken met leeftijd en mogelijkheden. Ook met de taken waarvoor ik me gesteld zag. Maar het bleef altijd dezelfde drijfveer. Ik deed dat of doe dit op die manier omdat ik wil leven als een kind van God. Omdat ik beeld van Hem wil zijn.

Ik koos er voor vorige jaar om toch weer te gaan werken. Niet omdat mijn leven als ik niet zou werken zonder betekenis zou zijn. Ik kan genieten als ik dinsdags mijn kleinkinderen van school haal. Soms hoor ik ze al uit de verte roepen: opa!! Dat is geen verloren tijd. Verre van dat. Ook door dat te doen heeft mijn leven zin. Toch kan mijn vrouw beter op de kleinkinderen passen als ik. Daarom maak ik nog graag een preek, schrijf dit jaar een nieuw dagboek, en maak ik elke week met vreugde een nieuwe opname voor Nederland Zingt op Zondag.

Dat is mijn antwoord nu.
In deze fase van mijn leven.

Uw antwoord zal en mag anders zijn.
Maar het uitgangspunt blijft hetzelfde:
Beeld van God willen zijn. Hem kennen en Zijn wil doen.

Je begrijpt dat je als een ander uitgangspunt hebt, je antwoorden er ook anders uitzien.
De kennissen die ik heb, willen wel, maar kunnen niet geloven. Hun antwoord op ‘wat doe ik met de rest van mijn leven’ is daarom ook anders.

Soms kan het ook voor mensen die geloven toch moeilijk zijn om een antwoord te geven. Hoe geef je een antwoord op die vraag als je geen werk meer hebt, als je plotseling geconfronteerd bent met ziekte, als je huwelijk kapot is…Je had antwoorden, maar ze kunnen niet meer dezelfde van vroeger zijn.

Op de komende landelijke dag van de stichting ‘Als Kanker je raakt’ willen we mensen die gekonfronteerd werden met kanker helpen een antwoord op die vraag te geven. Er is kanker bij je geconstateerd. Wat doe je met de rest van je leven?

Die hulp wordt geboden door mensen die met hetzelfde werden geconfronteerd. De medewerkers van deze stichting zijn geen theoretici. Ze hebben zelf kanker gehad. Of hebben er nog steeds mee te maken! Samen willen we op zo’n dag maar ook op de regiodagen naar zinvolle antwoorden zoeken.

De stichting ‘Als kanker je raakt’ is juist daarvoor opgericht. Onze missie is:
ieder die geraakt is door kanker een nieuw antwoord te helpen geven op de vraag: wat doe ik met de rest van mijn leven? Want, en daar zijn we allemaal van overtuigd: ons leven heeft zin. Ons leven kan, juist als je veel hebt meegemaakt, heel veel betekenen. Laat je bijvoorbeeld niet door kanker afschrijven. Gebruik de littekens als eretekens, als medailles dat jij de strijd bent doorgekomen en opnieuw de strijd wil aangaan.

Wij zijn een christelijke stichting. Ons antwoord zal dan ook alles te maken met onze visie op dit leven, ja ook op het leven daarna. Onze motivatie vinden wij in ons geloof. In Gods liefde voor heel de wereld.

Daarom is op zo’n dag er voor iedereen: wie je ook bent. Zoek onze site eens op. Of kom ook naar Amersfoort. Wij zijn geen uitgebluste mensen. Maar juist vol vuur. We willen graag naast je staan. Want hoe dan ook: ons leven heeft zin.

NB
24 maart in Amersfoort: landelijke dag van Stichting ‘Als kanker je raakt’. Meer informatie: http://www.alskankerjeraakt.nl/

Waarom? Omdat je Gods eigendom bent en Hij je wil als Zijn kind. Je bent dus enorm waardevol voor God. God houdt zoveel van je, dat Hij Zijn eigen Zoon ervoor in de dood gaf, opdat als je in Hem gelooft, niet verloren gaat, maar het eeuwige leven hebt. Dus Jezus is voor jou gestorven en opgestaan, opdat je zult leven.