Bijbelgedeelte: Handelingen 9:54-58

‘Hij zag Jezus die aan Gods rechterhand stond.’ (vers 55)

Stefanus had beter z’n mond kunnen houden. Het kostte hem zijn leven. De schriftgeleerden werden woedend. Ze schreeuwden en tierden, hielden de handen voor hun oren en stormden met z’n allen op hem af. Deze man moest sterven.

Wat had Stefanus dan gezegd?

Hij had een preek gehouden. Die was slecht gevallen. Toen hij vertelde dat hij Jezus aan Gods rechterhand zag staan, waren ze helemaal niet meer te houden.

Herinnerden zij zich de woorden van Jezus, vlak voordat Hij werd veroordeeld door diezelfde Raad? Jezus had gezegd: “Van nu af zal de Zoon des mensen zijn gezeten aan de rechterhand Gods”. En vijftig dagen later begint Stefanus er weer over: “Ik zie de Mensenzoon, die aan Gods rechterhand staat”.

Ze wisten maar al te goed wat dat betekende.
Jezus had de profetie van Psalm 110 op Zichzelf toegepast. Een profetie waarin de HERE God tegen de Messias zegt: “Neem plaats aan mijn rechterhand”. De woorden beschrijven het moment wanneer een koning aan het bewind kwam.

Het was vroeger gebruikelijk dat een koning of een rechter pas in functie kwam, nadat hij op de troon of op de rechterstoel was gaan zitten. Van Salomo lezen we bijvoorbeeld dat hij pas echt koning werd toen hij op zijn troon ging zitten.
‘Zitten aan Gods rechterhand’ kun je vergelijken met ‘zitting houden’. Zoals een rechter ‘zitting’ houdt. Wij gebruiken die uitdrukking ook nog als we praten over de zetels in de Tweede Kamer. Een partij heeft zoveel zetels.

Stefanus zag Jezus in de hemel, staande aan de rechterhand van God. Dat was dus niet zomaar een plekje. Het was een ereplaats. Vanaf die plek werd er vanuit de hemel geregeerd. Jezus de Koning is op Zijn troon gaan zitten.

Wij moeten deze uitdrukking aan elkaar uitleggen. Maar die uitleg hadden de schriftgeleerden niet nodig. Ze werden dus uitzinnig van woede. Wat een onzin, wat een godslastering kraamde deze Stefanus uit!

Zo werd Stefanus gestenigd. Hij was de eerste martelaar, maar zeker niet de laatste. Daarna brak de hel los. De hele gemeente te Jeruzalem werd vervolgd. De leden werden verstrooid over de streken van Judea en Samaria. Niet lang geleden was het nog Pinksteren. Duizenden mensen kwamen toen tot geloof. Wat bleef ervan over?

De vijanden van het christendom hebben nooit begrepen waarom de kerk toch is blijven bestaan en juist groter werd tijdens die periode van vervolging. Stefanus heeft vlak voor zijn dood het geheim daarachter gezien: Jezus zit op de troon.

Uitdrukking:
‘Het bloed van de martelaren is het zaad der kerk.’

De Tweede Wereldoorlog is ruim zestig jaar geleden. We zijn die moeilijke tijd niet vergeten.
Elk jaar worden op de 4e mei de doden herdacht. De doden die vielen in de oorlog, de mensen die stierven in de concentratiekampen. De slachtoffers.

Maar ook aan de kant van Duitsland vielen duizenden doden. Aan de kant van de daders, zeg maar. Wordt het niet tijd om die ook te gedenken? Waren veel van die gesneuvelde soldaten in feite ook geen slachtoffers?

In de media werd een heftige discussie gevoerd.
Een kort geding werd zelfs aangespannen.
Op zichzelf heel verdrietig.

Moeten we kunnen vergeven en vergeten?

Wij geloven dat God vergeeft en vergeet. Vroeger werd het zo gezegd: ‘God werpt onze zonden werpt in de zee van eeuwige vergetelheid’. Menigeen vond en vindt geweldig veel troost in dat gezegde. God weet er gewoon niet meer van.

Of ligt het toch iets anders?

Als God vergeeft, denkt Hij niet meer aan onze zonden. Hij brengt ze nooit meer ter sprake. Hij rekent het kwade niet toe. Totaal anders is het optreden van de satan. In een visioen dat de profeet Zacharia had, zag hij hoe de satan de hogepriester Jozua aanklaagde vanwege zijn vele zonden. De satan is er altijd op uit ons te herinneren aan wat er misging in ons leven. Hoe anders handelt God. Hij straft ons niet naar onze zonden en vergeldt ons niet naar onze schuld.

God vergeet en vergeeft.

Maar is het wel goed te weten, dat vergeten van God totaal anders is dan het vergeten van mensen. Ons vergeten is niet meer weten. Gods vergeven gaat veel meer in de richting van niet meer willen weten.

God is niet vergeetachtig. Veel dingen slijten als de tijd verstrijkt. Dat en dat gebeurde immers zoveel jaar geleden. Voor God behouden alle dingen hun actualiteit. Goede en kwade zaken. Daarom is zijn vergeven ook zo diep. Alles staat in zijn geheugen gegrift. De pijn wordt nog steeds gevoeld. Maar als Hij vergeeft, vergeeft Hij voor honderd procent. De oude psalm bezingt het zo mooi:’ook ziet Hij geen van hunne zonden aan’.

Maar mede daarom is Zijn vergeten zo onvoorstelbaar.
Hij wil er gewoon niet meer van weten. Hij zal er ons nooit meer aan herinneren. Zo groot en zo ver gaat Zijn vergeving.

Mensen kunnen niet vergeten en vergeten, zeggen we. Dat kan God alleen. Maar is dat niet onze roeping ook? Mogen we als christenen in dit opzicht anders zijn dan God?

Vergeven en vergeten?

Het zou geweldig zijn als God kinderen in hun omgaan met dat verschrikkelijke verleden iets mogen hebben van hun God. Vergeten kunnen we het niet. Het staat in ons leven, in de geschiedenisboeken geschreven. Vergeven is wel onze roeping. Maar juist dat vergeven blijkt heel moeilijk. Niet alleen bij de bevrijding maar ook bij het herdenken hebben de hulp van God hard nodig.

Vergeten en vergeven.

Zolang er onder ons nog mensen zijn, die nog altijd gebukt gaan onder een enorme last van verdriet, is het goed vooral eerst  aan hen te denken. Ze zijn onze eerste zorg en verdienen onze liefde en aandacht.

En verder:
Vergeven en vergeten, dat is niet af te dwingen. Ook niet op te leggen. Misschien is het goed om juist die ander met alles wat hij fout deed, over te geven in de handen van God. God oordeelt rechtvaardig. Elkaar dagen voor de rechtbank leidt tot een nieuwe vorm van oorlog.

Bijbelgedeelte: Deuteronomium 8:2-12

‘Gedenk dat u zelf slaaf was in Egypte totdat de HEER, uw God, u met sterke hand en opgeheven arm bevrijdde.’ (5:15)

Het werkwoord ‘gedenken’ is in de Bijbel een belangrijk woord. Je leest dat God gedenkt en dat mensen worden opgeroepen om te gedenken. Het lijkt op herdenken, maar de betekenis gaat dieper.

Als je gedenkt, heb je iets of iemand (vrijwel voortdurend) in gedachten. Of je wilt dat iets of iemand nooit vergeten wordt.

Als we iets of iemand gedenken, denken we terug aan gebeurtenissen uit het verleden. Dat doen we op zo’n manier dat het een plaats krijgt in ons leven nu. Zo gedenk je iemand in een testament. Aan herinneren heb je op zo’n moment veel minder!

In de Bijbel worden de Joden opgeroepen de uittocht uit Egypte jaarlijks te gedenken. Gedenken is dan: elkaar oproepen om zo in gedachten terug te gaan in de tijd, alsof jij zelf in Egypte was en bevrijd werd.

Jezus roept ons op Zijn dood te gedenken. Ook dat is dus niet alleen terugdenken aan die laatste dag van Zijn leven, maar je daar ook heel nauw bij betrokken voelen. Je kunt zeggen: ‘Ik heb ook nu alles met die kruisdood te maken. Dat sterven van Jezus bepaalt mijn leven. Mijn denken en daardoor mijn doen wordt anders. Het bepaalt mijn leven’.

In de Bijbel staat ook dat God gedenkt. Een mooi voorbeeld daarvan is Psalm 8. Het is een lied van grote verwondering: ‘Wat is toch de mens dat Gij hem gedenkt? Het mensenkind dat U naar hem omziet?’
Het is verwondering over het feit dat God Zich zo diep met ons verbonden weet. Hij weet niet alleen onze naam. Maar Hij gedenkt ons. Heel nauw is Hij elke dag bij ons bestaan betrokken.

Het woord gedenken in de Bijbel is daarom ook vaak een woord waar je blij van wordt. God ‘gedacht’ na de zondvloed wat er gebeurd was. En Hij gaf de regenboog. God gedacht ook de inwoners van Ninevé. Daarom kwam Hij terug op wat Hij gedreigd had hen te zullen aandoen.

Zo wordt gedenken: vieren!

Opmerking:
Maar het kan ook anders. In Psalm 25 lees je dat David God vraagt de zonden van zijn jeugd niet te gedenken. Dat doen mensen helaas wel heel vaak. Altijd weer halen ze het verleden erbij. David vraagt aan God dat niet te doen. En dat wil Hij zeker.

Bijbelgedeelte: Openbaring 2:7/11/17/26 – 3:5/12/21

‘Wie overwint…’ (2:11)

Als je een christen wilt zijn, ontkom je niet aan geestelijke strijd. Het is een strijd op vele fronten.
Je kunt er al over lezen op de eerste bladzijden van de Bijbel. Na de zondeval kondigt God Zelf de strijd aan. Een strijd tussen God en satan. Een strijd achter de schermen van dit aardse leven. Maar ook een strijd die zich afspeelt in ons alledaagse leven.

Het is een complexe strijd. Jezus’ leven op aarde is er een duidelijk voorbeeld van. Op bijna elk gebied is er strijd. In de confrontatie met de duivel in de woestijn gaat het om het krijgen van ‘brood’, om religie, om macht. Het zijn drie verzoekingen die ook in ons eigen leven op de loer liggen.

En die geestelijke strijd blijft.
Ook na de overwinning op de satan. De hemel is voor hem gesloten. Maar op de aarde gaat hij des te meer te keer.

Het allerergste wat je kan overkomen, is dat je je niet bewust bent van die strijd. Dan heeft de satan gewonnen. Wie groeit in het geloof, krijgt er steeds meer mee te maken en is zich er steeds meer van bewust.

In het boek Openbaring schrijft Christus brieven aan zeven gemeenten. Zeven gemeenten die samen een duidelijk beeld geven van de kerk op aarde. En dat is een kerk die midden in de strijd staat. Op heel verschillende terreinen. De strijd van de gemeente van Smyrna bijvoorbeeld was een andere dan die van Pergamum. Maar ze strijden allemaal de strijd van het geloof. Ook onze situatie is verschillend. De een vecht tegen verleiding. De ander tegen kleingeloof. Een volgende tegen ziekte. Maar het zijn allemaal onderdelen van dezelfde strijd.

Uit de brieven blijkt dat Christus van al die situaties op de hoogte is. De hemel leeft mee. Jezus moedigt de gemeenten aan om de strijd niet op te geven. Aan het eind van elke brief worden de gemeenten opgeroepen om vol te houden. Om vooral te blijven strijden. Want zonder strijd zal er geen overwinning zijn.

De situatie op aarde is moeilijk. Wat zijn we zwak en kwetsbaar. Maar juist in die zwakheid openbaart God Zijn kracht. Zwakheden, tegenspoed en teleurstellingen kunnen je geloof juist versterken. Als we er maar geestelijk op reageren. Hoe duidelijker we onze zwakheden willen erkennen, des te vuriger kunnen we ons tot God richten en vragen om hulp.

Christus begrijpt wat we doormaken. Hij behaalde wél voortdurend de overwinning. Maar dat maakt de strijd niet minder intens.

Vraag:
Op wat voor terrein speelt de strijd zich in jouw leven af?

God in de hemel geniet ervan dat wij op aarde de wierook van Christus zijn. Zoals in de tijd van het Oude Testament de geur van de offers opsteeg naar de hemel, zo mogen we nu als christenen geurige offers voor God zijn.

In Israël moest ik er aan denken toen ik na jaren opnieuw Ed Vollbehr ontmoette. Ed, de stichter van het huis Jemima. Ed woont al verschillende jaren niet meer in Bethlehem. Maar juist hij is voor mij een man, die in zijn leven is geweest als wierook. Opgebrand voor God.

Ed was ook in Israël. Ik zou hem in Beit Jala ontmoeten om nog eens samen terug te kijken op de afgelopen jaren. En in het bijzonder op wat in het verleden daar in Beit Jala samen met de EO tot stand is gebracht.

Een Arabische taxi pikte ons in Jeruzalem op. Joodse taxichauffeurs rijden niet naar Bethlehem. Voor zeventig shekel wilde hij ons wel naar Beit Jala brengen. De reis verliep spoedig. We hadden geen enkele controle. De chauffeur had wel eens van Jemima gehoord, maar hij wist niet precies wat het huis stond. We moesten een paar keer vragen. Maar uiteindelijk bracht hij ons voor de deur van het nieuwe huis van stichting Jemima: “Helena”.

Tijdens de bouw was ik er een keer geweest. Maar nu was het af. Het mag er zijn: dit tweede huis. Ik heb het niet precies geteld, maar het gebouw is behoorlijk hoog. Telt zeker wel zo’n vijf, zes verdiepingen. Alleen al aan de buitenkant is het een prachtig huis om te zien.

Ed wachtte ons op.

Ruim tien jaar geleden ontmoette ik hem voor het eerst. Samen met zijn vrouw woonde hij in het andere gebouw dat ook de naam van de stichting draagt: Jemima. Het werd in de jaren tachtig gebouwd met de opbrengst van de EO-actie “In Bethlehem staat een huis”.

Voor die tijd woonde Ed en Heleen in een flat van 150 vierkante meter, drie hoog, met negen gehandicapte kinderen. Het was heel zwaar. Het nieuwe gebouw bood uitkomst.
Maar ook dat was al heel snel te klein. Toen ik een keer in Israël was, vertelde hij van zijn verlangen naar nog een huis.

De EO voerde toen een tweede grote actie. Ik herinner me het nog goed. Vanuit de Euromast in Rotterdam werd een avondvullend programma gemaakt. Opnieuw kwam er veel geld binnen. In 2003 werd het nieuwe gebouw geopend. Het draagt de naam Helena.

Helena was de vrouw van Ed. Ze overleed aan kanker. Toen ik haar zo’n vijftien jaar geleden ontmoette, was ze al zeer ernstig ziek. Na haar overlijden probeerde Ed alleen verder te gaan. Maar hoe zwaar was het om aan de inmiddels aldoor groeiende organisatie leiding te geven. Op een gegeven moment kon Ed niet meer. Alles had hij gegeven. Hij kon niet meer.

Als wierook.
Opgebrand voor God.

Maar nu was hij er even weer.
Hij liet me alles zien.
De gebouwen. Hij stelde mij voor aan de pupillen. Aan het personeel. Gaf me een duidelijk beeld hoe het nu met de stichting Jemima gaat.

Gelukkig is zijn werk overgenomen door anderen. “Jemima” is inmiddels nog groter en nog professioneler geworden. Veel Palestijnse werknemers hebben daar hun baan. De huidige directeur is ook een Palestijn. Samen met Nederlandse vrijwilligers wordt het werk gedaan. Er wonen nu niet alleen gehandicapte kinderen in de huizen Jemima en Helena. Er is ook dagopvang waar steeds meer ouders gebruik van maken.

Ik vond Ed veranderd. Nog altijd is hij niet helemaal de oude. Maar zijn levensweg klimt weer omhoog. Hij zag er weer goed uit. Zijn nieuwe echtgenoot is hem tot geweldige steun.

Ed is een stille, rustige man. Met stemverheffing heb ik hem eigenlijk nooit horen spreken. Hij is bescheiden. Als hij over “Jemima” spreekt gaan zijn ogen glanzen.

Je gedachten gaan bij de rondleiding terug naar het eerste begin. Onder de Arabische bevolking op de Israëlische Westbank was de verzorging van gehandicapte kinderen niet vanzelfsprekend. Niet zelden werden deze kinderen gezien als een straf van Allah. En uit onmacht of schaamte hielden zij hun gehandicapte kinderen verborgen. Soms werd er een kind bij “Jemima” bezorgd…

Heel bewust kozen Ed en Heleen voor hun werk de naam “Jemima”. Jemima was de eerste dochter die Job kreeg na de enorme crisis in zijn leven. Er kwam weer uitzicht. Jemima was het eerste teken daarvan. Jemima betekent warmte, tederheid.

Ed heeft dat gebracht.
Na zijn gedwongen vertrek gebeurde waar hij zelf altijd op had gehoopt maar in feite nooit had meegemaakt. Steeds meer wordt Jemima een begrip. Steeds meer krijgen gehandicapte kinderen een volwaardige plaats. Ouders brengen nu overdag hun kinderen.

Het is een wonder te zien dat juist de liefde van Ed en Heleen, en na hen die van anderen, genezend werkt en de kinderen doet opbloeien. Ouders die hun kind begeleiding en of zorg van Jemima willen laten ontvangen, leren ook zelf hun kind op te voeden en te begeleiden. Steeds meer is de houding van mensen in de omgeving ten aanzien van kinderen met een handicap aan het veranderen.

Het is allemaal nog lang niet zoals hier. Ook de financiële situatie van Jemima baart voortdurend zorgen. Wat wil je als een organisatie voortdurend groeit en vooral moet bestaan van giften en gaven? Maar “House Jemima” heeft contact met een aantal organisaties in de buurt om te trachten werk en of een opleiding te vinden voor sommige van de kinderen.
Jemima is bezig de autoriteiten aan te moedigen verantwoordelijkheid te nemen in de zorg begeleiding en opleiding van kinderen met een handicap.

Het werk van Ed en Heleen is rijk gezegend. Heleen is er niet meer, en Ed kan dit werk niet meer doen. Maar het is net als wierook. Eenmaal aangestoken blijft het doorgloeien. De geur doordringt het hele huis.

Ik heb het geroken.

Bijbelgedeelte: Ezechiël 36: 23-27

‘Ik zal jullie een nieuw hart en een nieuwe geest geven ‘(vers 26)

Wij mensen hebben gevoel gekregen. We kunnen verdrietig zijn, pijn lijden. Niet alleen om onszelf, maar ook om anderen. Hebben we dat niet, dan hebben we een hart van steen.

Mijn gast had een hart van steen, hij was ongevoelig. Niet alleen voor mensen, maar ook voor God. Dat is nu anders. Zijn hart staat in vuur en vlam. Voor mensen in nood en in het bijzonder voor God. Als hij praat over God krijgt hij tranen in zijn ogen.

Een hart vol liefde

Hoe kan een hart van steen veranderen in een hart vol liefde?
Op die vraag vinden we een antwoord in het boek Ezechiël. Het is een boodschap van God aan het volk Israël in ballingschap. Een volk met een hart van steen. Ongevoelig voor God en Zijn Woord.

God kondigt dan aan dat Hij er Zelf voor zal zorgen dat Zijn volk een ander ‘hart’ krijgt: “Ik zal hun versteende hart uit hun lichaam halen en hun er een levend hart voor in de plaats geven” (11:19). God kan dat – een volk veranderen. Dan kan hij uiteraard ook mensen veranderen.

Hoe doet Hij dat?

Dat vertelde de profeet ook. “Ik zal jullie Mijn Geest geven”, had God hem gezegd. Hoe kun je een ‘bevroren hart’ weer ‘ontdooien’? Met Gods liefde! Want de vrucht van de Geest is liefde (Galaten 5:22).

Vroeger werd mij geleerd dat ik maar moest bidden om ‘een nieuw hart’. Ik begreep dat niet zo goed. Ik begreep wel de bedoeling ervan. Je vroeg aan God of Hij je wilde bekeren. Want een bekeerd mens krijgt een nieuw hart.
Dankzij de woorden in Ezechiël 36 begrijp ik het beter. Een nieuw hart is een hart waarin Gods Geest woont. En dan is het een gevoelig hart. Een hart van vlees.

Gods Geest brengt ons hart tot leven. Een hart dat kan branden van liefde, kan kloppen voor God en de naaste. Een hart dat bewogen is. Een hart dat kan bloeden. Een hart van vlees voelt pijn. Niet alleen de pijn die een ander je aandoet. Maar ook de pijn die jij zelf veroorzaakt.

Vraag:
Heb jij een nieuw hart?

Ik was veertien dagen in Israël.
Voor het eerst van mijn leven privé. Dus nu niet met gehandicapten, of met gemeenteleden, of met groepen van de EO. Gewoon samen met Ees en Jaap en Lia Kooij. Jaap is een van de twee directieleden die op dat moment de EO besturen.

We hebben heel veel beleefd.
We hebben veel gezien, maar ook veel mensen gesproken.
En over die mensen wil ik het in de komende weken hebben. Veel mensen zijn in Israël geweest. Reizen naar Israël zijn niet meer zo duur. Tenminste, als je niet in de paastijd gaat, zoals wij. Het was ook Pesach en de hotels waren overvol. De kamers waren in Jeruzalem erg duur.

Maar je kunt niet om Jeruzalem heen. Tenminste dat vonden wij. Toch ontmoetten we in het vliegtuig iemand die daar niet naar toe ging. Hij vertelde dat hij een weekje naar Tell Aviv ging.

Tell Aviv hadden wij juist niet op ons lijstje staan. Zo zijn we ook niet in Eilat geweest. Haifa hebben we ook overgeslagen. Tell Aviv is een stad om uit te gaan. Eilat is een plek waar je lekker bruin kunt worden en heerlijk zwemmen. En Haifa een moderne havenstad.

Allemaal plekken die best leuk kunnen zijn.
Maar daarvoor gingen wij niet naar Israël.

Onze buurman wel. Hij was nog nooit in Israël geweest en had van zijn vrienden geweldige verhalen over Tell Aviv gehoord. Tell Aviv is een stad als Amsterdam. In heel veel opzichten…..

Ees zat naast onze reisgenoot. Een reis naar Israël duurt lang. Erg comfortabel zit je niet. Een beetje afleiding maakt de reis aangenamer en doet de tijd sneller verlopen. Ze hadden het over van alles. Ik weet niet of hij doorhad wie wij waren. Pas bij het afscheid om het vliegveld Ben Goerion heb ik ons voorgesteld…

Ees vroeg hem waarom hij niet naar Jeruzalem ging. Je kunt volgens ons niet echt Israël proeven als je daar niet geweest bent. Wel zei hij: ik overweeg om één dag te gaan. ‘Mijn moeder zal het fijn vinden’. ‘Als ze weet dat ik daarheen ga, zal ze hopen en bidden dat ik door haar Heer wordt aangeraakt’.

En zo kwam het gesprek op het geloof. Hij deed er niets aan. Maar zijn ouders waren wel gelovig. Ze waren lid van een Pinkstergemeente. Waarom hij er mee gebroken had, vertelde hij niet. Ees en ik bleken later, toen we het weer over die ontmoeting hadden, hetzelfde vage vermoeden te hebben……

Ook bij het verlaten van het vliegtuig bleef hij met ons oplopen. Het klikte blijkbaar. Toch kwam er plotseling een einde aan:

Een EO-lid bleek ons gezien te hebben. Hij wrong zich tussen de mensen naar ons toe om ons even te groeten. Een enthousiaste man. Hij was voor de zoveelste keer in het heilige land om daar christenen te helpen.

Nogmaals het was een hartelijke man. Maar toen op dat moment kwam het even ongelegen. Hij begon namelijk over het herstel van Israël en vroeg wat ik daarvan vond. Was er ook van overtuigd dat er geweldige dingen staan te gebeuren….
Het kwam even niet uit.
Want opeens was onze medereiziger verdwenen………….

Bijbelgedeelte: Efeziërs 1:19,20

‘Dit is een boodschap voor mensen die niet meer kunnen. Voor mensen die zijn vastgelopen. Voor mensen die geen kracht meer hebben om door te vechten.’

Het lijkt wel een tovermiddel. Maar het bestaat echt.
Paulus schrijft over een geweldige kracht die beschikbaar is voor elke gelovige.

Om erachter te komen wat die kracht precies inhoudt, moeten we terug naar het leven van Jezus. Zijn leven op aarde was een lijdensweg. Het ging alsmaar bergafwaarts. Getsemane was een dieptepunt. Maar de kruisiging was een hel. Door mensen en door God verlaten. Uiteindelijk stierf Hij en werd Hij neergelegd in een graf.

Maar na drie dagen wekte God Zijn Zoon op uit het graf. Wat daar gebeurde, kan een mens nauwelijks bevatten. Er was een toegetakeld, gekruisigd, doodgebloed, slap, gestorven lichaam in een graf gelegd. Drie dagen later ontmoetten de discipelen een totaal andere Jezus. Ja, het was duidelijk Jezus. De littekens waren goed zichtbaar. Hij was het en toch was Hij anders. Overweldigend. Geen wonder dat de discipelen een aantal dagen nodig hadden om te geloven dat Hij het echt was en dat Hij geen geest was.

De discipelen maakten kennis met de overweldigende kracht van God.

Veertig dagen daarna nam Jezus Zijn discipelen mee naar de Olijfberg, gaf hen de laatste instructies en beantwoordde hun laatste vragen. Plotseling verhief Hij Zich langzaam. Hoger en hoger steeg Hij op. Deze gebeurtenis moet een enorme indruk op de discipelen hebben gemaakt.

God liet hiermee opnieuw Zijn overweldigende kracht zien.

Wat leert de Bijbel ons nu? Dat diezelfde kracht die in Jezus werkte, ook zijn werk wil doen in ons leven. Dit staat in de Bijbel: ‘Hoe overweldigend groot is de krachtige werking van Gods macht voor ons die geloven. Die macht was ook werkzaam in Christus toen God hem opwekte uit de dood.’ Wat God met Jezus Christus heeft gedaan – die totale omslag – dat doet Hij ook met iedereen die in Hem gelooft!

Het is Zijn kracht die je leert geloven en je geloofsleven diepgang geeft. Het is de kracht om te getuigen, om te dienen en te buigen. De kracht om je kruis op je rug te kunnen nemen. Ook de kracht die ervoor zorgt dat je er niet aan onderdoor gaat.

Zo overweldigend is de kracht van God.

Advies:
Hoe kun je ervaren dat Gods kracht werkt in je leven?
Door alles van jezelf los te laten. Ook je teleurstellingen en pijn. Alles loslaten en het alleen maar van Hem verwachten. Hem niet voorschrijven hoe het voortaan moet.

Bijbelgedeelte: Romeinen 8: 31-39

‘Christus Jezus is de gestorvene, wat meer is, de opgewekte.’(Romeinen 8: 34:)

‘Jezus is voor mij aan het kruis gestorven’, is voor vele christenen de meest kernachtige samenvatting van hun geloof.
Vele mensen dragen In onze tijd duidelijk zichtbaar een zilveren of gouden kruisje.  Het kruis is een symbool geworden, een herkenningsteken van de christelijke identiteit.

Ooit schreef Paulus:
‘Wij verkondigen een gekruisigde Christus, voor Joden aanstootgevend, en voor heidenen dwaas.’

Toch is Paulus tot bekering gekomen omdat hij de opgestane Chtristus ontmoette op weg naar Damascus. Die ontmoeting gaf zijn leven een totaal nieuwe wending. Hoe belangrijk is dat voor hem geworden. Het ontdekken dat Jezus echt uit de doden was opgestaan, betekende voor hem de definitieve doorbraak in zijn leven. Het gaf hem hoop en verwachting.

Prachtig wordt die ontwikkeling in zijn leven met God omschreven in Romeinen 8. Paulus zegt daar ‘dat Christus Jezus is voor ons gestorven. Wat nog belangrijker is: Hij is uit de dood teruggekomen en zit aan de rechterhand van God.’(Het Boek)

Ik leg de vinger bij het zinnetje ‘wat nog belangrijker is’.
De betekenis van het lijden aan het kruis mag nooit losgezien worden van het opwekking uit het graf. Dan vergeet je het belangrijkste. Je mag niet bij Goede Vrijdag blijven steken. Bij onze schuld en zonde waarvoor Hij gekruisigd werd. Het open graf vertelt, ja garandeert dat al die zonden vergeven zijn.

Paulus noemt in dat beroemde gedeelte van Romeinen 8 allerlei verschrikkelijk dingen die ons bedreigen. Onderdrukking, nood, vervolging, honger, ontbering, gevaar, de dood. Paulus is heel realistisch. De wereld is nog niet bevrijd. Het Rijk van God is nog lang niet volledig werkelijkheid. En de dood als de laatste vijand is nog niet onttroond. Toch zijn al die dingen die hij benoemt, onderdeel van een loflied. Waarom? Omdat Christus niet alleen de gekruisigde is, maar ook de opgewekte.

Dat weten is het allerbelangrijkste. Daardoor kunnen we ons staande houden in deze moeilijke wereld.  De boodschap van de Levende houdt ons op de been. Jezus is niet alleen gestorven. Hij is ook opgestaan.

Dat is het belangrijkste.
De gekruisigde is opgewekt.

Opmerking:
‘Als Christus niet is opgewekt, is onze verkondiging zonder inhoud en uw geloof zinloos.’
(Paulus)

Onwillekeurig denk je aan die dagen terug. Wist je dat ik me eigenlijk niet veel meer van al die dagen herinner? Ik zie me nog wel liggen wachten in die kamer waar je vlak voor de operatie naartoe gebracht wordt. Maar daarna wordt mijn herinnering vager. Van de eerste dagen daarna herinner ik me nauwelijks iets.

En dat is geen nieuwe ervaring. Toen ik tien jaar geleden aan mijn hart geopereerd ben, moest Ees mij vertellen wat er daarna allemaal gebeurd was. Het was na de eerste operatie heel spannend geweest. Ik moest opnieuw naar de OK. Een dag later dan ‘gepland’ kwam ik bij. Ees vertelde me toen wat er allemaal gebeurd was en hoe spannend het was geweest.

Ik heb het er behoorlijk moeilijk meegehad. Met de gedachte dat ik had kunnen sterven zonder dat ik het wist.

Wat ik vooral al die periodes in het ziekenhuis overgehouden heb is een gevoel. De zorg en liefde van je gezin, de belangenloze hulp van de verpleging, en de fijne begeleiding van  de artsen.

Vorige week vroeg een specialist aan me hoe het ging. ‘U hebt een zwaar jaar achter de rug.’ Ik weet dat met mijn verstand, maar erg bewust ben ik me dat niet meer. Wat vergeet je snel. Ja, ik weet dat ik zelfs achter de rollator gelopen heb. Ik herinner me ook de lange, slapeloze nachten. Ik zong niet, maar luisterde wel veel naar muziek. Ik herinner me ook hoe op een dag ik geraakt werd door het lied ‘Heal me, o Lord, and I will be healed’. Pas toen heb ik erg moeten huilen. En zong ik zelf weer….

Eigenlijk ben ik toch het meest in mijn gedachten bezig geweest met de vraag of de kanker terug zou/zal komen. In 2008 kreeg ik prostaatkanker. Ik ben nu na drie jaar met mijn laatste hormoonkuur bezig. Aan de ene kant zal ik blij zijn als het voorbij is. Je hebt voortdurend last van ‘opvliegers’. Ik heb ook een aardig buikje gekregen. Ook kun je daar flink moe van zijn. Dat moe zijn is een van de naarste bijwerkingen, las ik deze week. Dus dat zal straks achter de rug zijn. Maar ik begin nu al te denken: hoe zal het daarna gaan? Gaat de PSA factor weer omhoog?

Ik kan heel erg blij zijn. Ook heel dankbaar. Maar ik betrap me er ook op dat ik snel van slag kan zijn. Als ik last heb van mijn darmen, denk ik al snel: het zal toch niet weer zo zijn?

Je moet met kanker leren leven. Mensen die kanker hebben gehad zullen dat begrijpen. Mensen die er nog nooit kennis mee hebben gemaakt, moeten dat leren. Het is niet voorbij als je geopereerd en bestraald bent. Dan begint het pas. De gedachte aan de ziekte houdt je soms gevangen.

Het valt me van mijzelf tegen. Het is me geleerd en ik heb het anderen voorgehouden: je moet toch vertrouwen. Ons leven ligt in de hand van God. Ik schrijf er honderden meditaties over. Troost er anderen mee. Omdat ik het nog steeds geloof. Maar de praktijk is moeilijk.

Ik vind het daarom geweldig om naar de kerk te gaan. Vooral naar de diensten in de Bolder. Het is daar altijd wat donker. Vaak is alleen het podium verlicht. Daar zingen we ook veel Opwekkingsliederen. Daar kun je onder het zingen gaan staan. Daar kijkt niemand op als je je handen naar de hemel opheft. En dat doe ik. Wat heb ik al een tranen gelaten. En een beetje achter een pilaar verborgen het uitgehuild. Vaak geen tranen van wanhoop, maar van diepe ontroering en emotie.

Ik ben in dit jaar, als ik zelf voorganger mag zijn, ook veel diensten anders gaan inrichten. Juist in de Bolder wil ik ook ruimte geven voor anderen om met hun verdriet en zorgen bij God te komen. Er is veel ruimte voor gebed. Gebed voor genezing. En niet alleen van een kwaal, maar vooral van innerlijke wonden. En in de dienst roep ik van tijd tot tijd de mensen op om naar voren te komen en voor zich te laten bidden.
Zo hield ik in februari een dienst met het thema ‘Touch me’: De kreet van die wanhopige vrouw die Jezus wilde aanraken. En wat een mensen kwamen toen naar voren. Heel veel huilden. We zijn lange tijd ook na de dienst met de mensen blijven bidden. Er waren er zoveel. Andere gemeenteleden kwamen er spontaan bij. En namen de voorbede over.

Er is zoveel pijn!

Misschien ben ik daar wel het meest mee bezig: met pijn en moeite. Met strijd en vragen.
Veel dingen van het afgelopen jaar vervagen. Gelukkig maar! Maar mijn leven is niet zonder strijd. In mijn eigen strijd voel ik me dicht bij de mensen. Ik noem me zelf: a wounded healer. Ik vergelijk mezelf vaak met een kapitein op een oorlogsschip. Vroeger had ik een smetteloos wit pak aan. Geen vuiltje aan de lucht. Nu roep ik anderen op te strijden terwijl ik zelf gewond ben. Maar strijdt ondertussen zelf weer mee.

Tien dagen geleden hadden we de tweede landelijke dag voor mensen die met kanker te maken hebben (gehad). Samen met Rita Renema, die al drie keer kanker heeft gehad, hebben we de stichting Als Kanker je raakt opgericht. Velen helpen ons inmiddels en nemen de bestuurlijke rol over. We willen er zijn voor mensen zoals wij. Je weet niet of de kanker terug komt. Je moet er mee leven. Als vrouw, als je lichaam verminkt is. Als man, omdat kanker ook enorme impact kan hebben op je leven als man. Als mensen die samen over het dunne ijs van de gezondheid lopen en soms ineens bang zijn als het kraakt.

Mijn grootste vraag dit jaar was: hoe vul ik mijn leven in. Mag ik blijven werken? Kan ik blijven preken? En dat maar met één doel. Ik beschreef het hierboven. Er te zijn voor en met anderen. Samen. Gewonde mensen. Soms bange mensen. Maar die de Here van harte liefhebben. Zich vaak huilend aan Hem toe vertrouwen.

Weet u waar ik zondagmorgen hoop te zijn? Het was nog een grote wens van mij. Door alle ziekteperikelen is het er de laatste jaren niet van gekomen. Maar zondagmorgen hoop ik in Jeruzalem te zijn. In de graftuin. Bij het lege graf. Samen met duizenden anderen.

Ik zal vast weer een traantje laten. Maar warme tranen. Liederen zingen van hoop en verlangen.