Carnaval is voorbij, dat is een hele opluchting. Voor mij in ieder geval. Nu komt de volgende uitdaging: de vastentijd is begonnen. Traditioneel zijn de veertig dagen voor Pasen de tijd waarop christenen vasten en biddend nadenken over Jezus’ lijden. Daar is nogal de klad in gekomen. Alleen de trouwe katholieken vasten nog op grote schaal. Protestanten zijn wat minder vastig, die hebben een wantrouwen tegen alles wat ruikt naar ‘werken voor je zaligheid’. Onder de evangelische broeders en zusters is vasten wat populairder, maar dan niet per se tijdens de vastentijd.

Het echte vasten

Tenminste, vasten… tegenwoordig vast je al als je een uurtje minder tv kijkt. Het échte vasten is natuurlijk gewoon veertig dagen niet eten. Ook niet na zonsondergang, zoals onze islamitische landgenoten geïntroduceerd hebben. Ook niet stiekem. Helemaal niet. Katholieken houden dat al jaren vol, zes dagen per week: op zondag hoor je niet te vasten. De katholieke volgorde: eerst carnaval, dan veertig dagen vasten; mager mediteren na het volvreten en -zuipen. Niet dat veel carnavalsvierders dat weten; in ieder geval niet wat er na het volvreten komt.

Excuusvaster

Eerlijk gezegd was ik ook altijd een soort excuusvaster. Zo eentje die een week geen computerspelletje doet en dan zegt: “Ik heb gevast!” Daar schaam ik me nu een beetje voor. Echt vasten is natuurlijk gewoon niet eten en de tijd die je normaal voor eten gebruikt nu gebruiken voor God. Want het doel van vasten is toch het verbeteren van je relatie met Hem. En het geen-koekje-bij-de-koffie of ik-lees-geen-Star Wars-magazine-deze-week helpen je natuuurlijk weinig verder.

Vastdevaluatie

Daarom mijn oproep: laten we vasten weer serieus nemen. Als je geen koekje bij de koffie wilt dan ben je aan het ‘lijnen’. Als je minder chocolademelk wilt drinken noem je dat gewoon ‘chocominderen’. Als je geen Star Wars-magazine meer wil lezen noem je dat gewoon ‘minder tijdverspilling’. Maar ga niet roepen dat je aan het vasten bent. Dat is vastdevaluatie.