Icon--search Icon--video Icon--play Icon--pause Icon--twitter Icon--facebook Icon-navIcon Icon--arrowLeft Icon--arrowRight Icon--audio Icon--photo icon--tag Icon--radio icon--contact volume-off Icon--volume-up

Al 40 jaar Hoop voor spuiters en slikkers

"Geef me alstublieft niet zo’n christelijke begeleider met geitenwollensokken"

Eddy is nog maar 15 jaar wanneer hij voor de eerste keer heroïne gebruikt. "Een vriend zei tegen me dat ik dit echt eens moest proeven: en lekker dat het was! Heroïne gaf me een thuiskomstgevoel.

Eddy Boevink wist niet dat dit het begin van vijftien jaar verslaving is - plus heel wat jaren strijd. Hij liet zich eens een week op een matje laten vastketenen in de badkamer van een vriend, om zo zeker te weten dat ik zou afkicken. Heeft langs het spoor gelopen met het plan om zelfmoord te plegen. "Leven kon ik niet, maar ik durfde ook niet dood te gaan,” vertelt Eddy.

Eddy Boevink

Levensverhaal
Inmiddels is zijn leven heroïne-vrij. Vol enthousiasme en dankbaarheid vertelt Eddy hieronder zijn verhaal en getuigenis, waarin zorginstelling De Hoop een grote rol speelt. De Hoop is een christelijke hulpverleningsinstelling voor psychiatrische problemen en verslavingsproblemen bij volwassenen, jeugdigen en kinderen. Ze bestaan dit jaar 40 jaar.

Het getuigenis van Eddy - en anderen - is terug vinden in het jubileum-boekje van de Hoop, dat ter ere van het jubileum is uitgegeven.

Eddy Boevink vertelt...
Ik kom uit een katholiek gezin, met zeven kinderen,” vertelt Eddy Boevink (50). “Er zitten in ons gezin eerst drie jongens, dan één meisje, en dan weer drie jongens. Ik ben de oudste van die tweede groep jongens. Ik had een mooie jeugd. Mijn vader was conciërge op een mts en we hadden een woning bij de school. Omdat mijn vader conciërge was, hadden we de sleutel van de gymzaal. In het weekend ging ik er vaak met broers en zus en vriendjes apenkooien.” Maar de onbezorgde jeugd van Eddy wordt abrupt afgebroken: zijn vader overlijdt. “Dat was een paar dagen voor mijn tiende verjaardag. Een oudere broer kwam het me vertellen. Ik geloofde het eerst niet en zei nog: ‘Daar maak je toch geen grapjes over?’ maar toen zag ik het behuilde gezicht van mijn moeder en wist ik dat het waar was. Ik ben zo in mijn moeders armen gesprongen.”

Stuurloos na overlijden vader
Eddy herinnert zich het sterven van zijn vader nog heel goed, al is het inmiddels veertig jaar geleden. “Ik hield heel veel van hem en ben heel boos op hem geweest omdat hij er niet meer was. Ik heb ook God vervloekt omdat Hij hem had weggenomen. Dat was natuurlijk niet erg handig van me… Mijn vader was gaan tennissen, voor de allereerste keer, omdat hij een tennisracket had gekregen van mijn oudste broer. Onderweg naar huis heeft hij op de fiets een hartaanval gekregen.” Er verandert na de dood van Eddy’s vader veel in het gezin: “We raakten stuurloos, al deed mijn moeder nog zo haar best. De oudste kinderen zaten midden in de puberteit. Naar hen ging de meeste aandacht. Wij jongste drie kinderen leken het wel goed te doen, maar juist wij zijn alle drie in de problemen gekomen. Gelukkig zijn we er ook alle drie weer uit gekomen.”

Dwarse puber
Eddy wordt een dwarse puber. “Ik was populair en eigenwijs en zocht altijd de grenzen op. Eerst deed ik de mavo, maar ik bleef in de eerste en de tweede klas zitten. Toen kwam ik op de lts in de tweede klas. Tegen die tijd was ik meer dan een jaar ouder dan mijn klasgenoten, maar ik wilde me nog verder onderscheiden: ik ging me extravagant kleden en deed oorbellen in. En dat in een dorp in Twente… De derde klas van de lts heb ik in Enschede gedaan, maar niet afgemaakt. Ik dronk toen al af en toe alcohol en rookte soms een jointje. Dat vond ik wel interessant, maar het was me nog niet gek genoeg. Ik ging waterpijpen roken en heb speed, pillen en cocaïne geprobeerd. Op vijftienjarige leeftijd – ik weet nog precies waar en met wie – heb ik voor de eerst keer heroïne geprobeerd. Het was ’s nachts, buiten, met een vriend die zei dat ik dat echt eens moest proeven. En lekker dat die heroïne was! Het gaf me een soort thuiskomstgevoel – het steeg me naar mijn hoofd. Dat gevoel heeft geleid tot vijftien jaar verslaving.”

Elk weekend heroïne
Eddy wil vaker heroïne gebruiken. “Elk weekend ging ik vanuit Hengelo naar Amsterdam om het te halen op de Zeedijk. Dat vond ik wel spannend. Ik zat, zestien jaar oud, samen met grote Surinamers te onderhandelen over de prijs van een grammetje heroïne. Op mijn achttiende wist ik dat ik echt verslaafd was. Ik had heroïne nodig en was ziek als ik het niet had. Toen ging ik ook voor het eerst naar een kliniek. Daar zat ik tussen mensen die al 35 jaar verslaafd waren. Ik vond dat nogal heftig, maar de begeleiders zeiden dat het juist stoer was dat ik zo jong al voor een opname had gekozen. Ze zeiden dat ik er niet vroeg genoeg bij kon zijn. Had ik maar naar ze geluisterd! Maar ik ben na een paar dagen vertrokken. In de vijftien jaren daarna heb ik nog zes opnames gehad. Ik heb me ook ooit een week op een matje laten vastketenen in de badkamer van een vriend, om zo zeker te weten dat ik zou afkicken. In die jaren heb ik twee keer langs het spoor gelopen met het plan om zelfmoord te plegen. Leven kon ik niet, maar ik durfde ook niet dood te gaan.”

Grote gevolgen
De verslaving van Eddy heeft zowel voor hem als voor zijn omgeving grote gevolgen. “Ik heb gelogen en bedrogen en veel mensen pijn gedaan, mijn moeder, familie, vrienden en mijn vriendinnen. Ik heb hen ook regelmatig bestolen. Ik heb in trappenhuizen en in een doos geslapen in Amsterdam. Ik probeerde wel te werken, maar de verslaving ging voor alles.” Eddy is duidelijk over zijn eigen verantwoordelijkheid daarvoor: “Ze zeggen tegenwoordig dat verslaving een ziekte is, die je kunt bestrijden met methadon, maar het is een keuze om te gebruiken en het is een keuze om te stoppen. Dat je hulp nodig hebt om te stoppen, is weer wat anders.”

"God, als U bestaat, laat dan een lichtje zien"

Vraag aan God
Eddy heeft achteraf gezien de indruk dat God hem heeft geholpen om te stoppen. “Als jochie van elf, twaalf jaar lag ik vaak in mijn stapelbed als ik ruzie had gehad met mijn moeder of mijn broers, of als ik me eenzaam voelde zonder vader. Dan zei ik tegen God: ‘Als U bestaat, laat dan een lichtje zien. Laat zien dat U er bent.’ Ik heb nooit zo’n lichtje gezien. Twintig jaar later lag ik ziek op een kale matras in Enschede. Toen zei ik tegen God: ‘U hebt het leven toch niet zo bedoeld? Wilt U een teken laten zien?’ Nou, ik kreeg geen letterlijk teken, maar eigenlijk toch wel. Een vriend van me die naar De Hoop was gegaan, stuurde mij magazines van De Hoop en zei steeds dat het ook wat voor mij was. Het heeft nog een jaar geduurd, maar toen heb ik me aangemeld. Na vier maanden op de wachtlijst ben ik De Hoop binnengegaan en ik ben er elf jaar gebleven. Mijn leven is er totaal veranderd.”

Baard, geitenwollensokken en sandalen
Eddy weet dat De Hoop een christelijk centrum is. “Ik zei tegen God: ‘Geeft U me als begeleider alstublieft niet zo’n man met een baard, geitenwollensokken en sandalen.’ Dat beeld had ik bij christelijke hulpverleners, ‘Jesus freaks’. En precies zo iemand kreeg ik als begeleider! Maar ik heb nog nooit zo’n goede tijd gehad als met hem. Ik kan nog emotioneel worden als ik eraan denk; hij heeft me zoveel geleerd. De christelijke activiteiten waren niet verplicht, maar ik deed met alles mee, met het idee: baat het niet, dan schaadt het niet. Er was een avondsluiting waar Opwekking 436 werd gezongen: ‘Onze Vader’. Ik kende het Onze Vader wel, maar het gebed had geen betekenis voor me; dat gebed raffelden wij – voor mijn gevoel – vroeger aan tafel af voor het eten. Maar het lied raakte me. Ik vroeg aan een begeleider: ‘Kan ik God vergeven voor wat Hij heeft gedaan, dat Hij mijn vader heeft laten doodgaan en mij zo’n leven heeft laten leiden?’ De begeleider vroeg: ‘Vergeef jij jezelf ook voor je leven?’ Dat kwam echt bij me binnen. Ik kon die nacht de slaap niet vatten. De volgende ochtend was ik al vroeg beneden. Ik ging huilend op mijn knieën en heb mijn leven aan Jezus gegeven. Al snel daarna heb ik me ook laten dopen. Ik voelde me eigenlijk te smerig om dat te doen, maar iemand zei: ‘Juist daarom moet je je laten dopen. Je bent witter dan sneeuw. Je zonden zijn je vergeven.’”

"Leven kon ik niet, maar ik durfde ook niet dood te gaan"

Werkervaring opdoen
Gedurende zijn tijd bij De Hoop gaat Eddy aan de slag bij een werkervaringsbedrijf. Hij werkt in de winkel Music & Books. “De bedrijfsleider daar vond ik een geweldige man. Ik heb heel veel van hem geleerd. Ik had alleen de lagere school afgemaakt en nu zat ik opeens in de handel. Hij gaf me heel veel ruimte en verantwoordelijkheid. Na mijn behandeling bij De Hoop bleef ik bij Music & Books. Na een paar jaar ben ik gevraagd om zelf de bedrijfsleider te worden. Ik viel bijna van mijn stoel toen ik het hoorde. Er waren medewerkers die me als gast hadden meegemaakt en me nu als leidinggevende zouden krijgen!” Eddy besluit ja te zeggen op het aanbod, maar vindt het wel erg spannend. “Ik voelde me klein als ik bij het managementteam aan tafel zat, met allemaal mensen door wie ik als gast begeleid was. Een keer liep ik ’s avonds na een vergadering met Cor van Dam (destijds lid van de directie van De Hoop – red.) naar onze auto’s en zei ik tegen hem hoe moeilijk ik het vond. Hij zei: ‘Eddy, God heeft je op deze positie geplaatst; je moet de positie alleen innemen.’ En dat heb ik gedaan. Ik heb heel veel ondernomen, een tweede winkel opgezet en veel boeken uitgegeven.”

"Ik ben een hele weg met God gegaan"

Nieuwe uitdaging
In 2005 besluit Eddy dat hij toe is aan een nieuwe uitdaging. “Ik had veel nieuwe dingen opgezet en nu moesten die vooral geconsolideerd worden. Dat is niet zo mijn kracht. Ik heb toen gezegd dat ik zou vertrekken, al wist ik nog niet wat ik wilde gaan doen. Ik wilde niet dat De Hoop onverwacht zou horen dat ik wegging en haastig een opvolger moest zoeken. Uiteindelijk ben ik nog een jaar gebleven. Toen ben ik terug naar Twente gegaan. Daar ben ik een re-integratiebedrijf begonnen voor mensen aan de onderkant van de samenleving, onder andere mensen met een verslaving. Ik heb een eigen horecabedrijf en supermarkt opgezet als leerwerkbedrijven zodat deze mensen werkervaring konden opdoen.”

Een vrouw en drie zonen
Na zeven jaar doet Eddy weer een nieuwe stap. “Sinds vorig jaar woon ik in Amersfoort. Daar ben ik partner in een bedrijf voor outplacement. Ik geef trainingen en lessen, met een klein team van bedrijven. Ook ondersteun ik nog steeds leerwerkbedrijven voor verslaafden. Daarnaast geef ik lessen en voorlichtingen op scholen over verslaving en schrijf ik columns. Ik ben inmiddels meer dan zestien jaar getrouwd met Debby en heb drie fantastische zonen, Joas, Silo en Tobia. Het is nu twintig jaar geleden dat ik tot geloof ben gekomen en ik ben een hele weg met God gegaan. Ik weet nog dat ik bij De Hoop de Bijbel aan het lezen was en het niet begreep. Een begeleider zei toen: ‘Eddy, als de Here God wil dat je iets begrijpt, zal Hij het je heus wel duidelijk maken.’ Ik ben steeds meer met de Bijbel aan de slag gegaan en heb er inmiddels heel wat studieboeken over. Psalm 8 is mijn favoriete Bijbelgedeelte. In de NBG staat erboven: De mens, de kroon der schepping Gods. Ik was een junk. Junk betekent afval. Maar ik ben dus een kroon op de schepping Gods! Ik vind het zo mooi dat ik dat nu kan zien. En niet alleen voor mezelf, maar ook voor anderen. Ik vertel de mensen om mij heen dat ook zij de kroon zijn. Ik wil dat uitdragen.”

Ook andere Bijbelteksten zijn erg belangrijk voor Eddy, bijvoorbeeld Mattheüs 25:40: ‘Voorwaar, Ik zeg u: voor zover u dit voor een van deze geringste broeders van Mij gedaan hebt, hebt u dat voor Mij gedaan.’ “Dat wil ik concreet maken. Ik wil het Woord van God praktisch maken in mijn leven. Mijn dooptekst was Micha 6:8: ‘Hij heeft u, mens, bekendgemaakt wat goed is en wat de HEERE van u vraagt: niets anders dan recht te doen, goedertierenheid lief te hebben en ootmoedig te wandelen met uw God.’

Boekje | Verhalen van Hoop
Het verhaal van Eddy is maar één van de vele verhalen van oud-cliënten van De Hoop, waar mensen met een verslaving of psychiatrische klachten worden geholpen. Dit jaar bestaat De Hoop veertig jaar. Vanwege het jubileum is er een speciaal boek uitgegeven: Verhalen van Hoop. In dat boek staat het verhaal van Eddy, maar ook van anderen wier levens voorgoed veranderd werden door God. U kunt het boek ontvangen als u een jubileumgift geeft aan De Hoop. Meer informatie op de website Vrienden van De Hoop.

De Hoop is een christelijke hulpverleningsinstelling voor psychiatrische problemen en verslavingsproblemen bij volwassenen, jeugdigen en kinderen. Daarnaast biedt De Hoop ouder-/partnerwerk en maatschappelijke opvang. De Hoop heeft haar hoofdvestiging in Dordrecht. Daarnaast is De Hoop onder andere actief in Rotterdam, Houten, Amersfoort, Apeldoorn, Beekbergen en Vlissingen.

Geef een reactie

Om reacties te kunnen lezen en/of schrijven moet je toestemming geven voor het plaatsen van cookies.
Klik hier als je toestemming geeft voor het plaatsen van cookies bij het bezoek aan de websites van de Nederlandse Publieke Omroep. Of pas hier je cookie-instellingen aan.