Icon--search Icon--video Icon--play Icon--pause Icon--twitter Icon--facebook Icon-navIcon Icon--arrowLeft Icon--arrowRight Icon--audio Icon--photo icon--tag Icon--radio icon--contact volume-off Icon--volume-up

Angst in het vliegtuig

Blog van Matthijn Buwalda

Parijs is precies een week geleden als hij met zijn rolkoffertje de lift naar vertrekhal 1 in loopt. Het is donderdagavond en het vliegveld van Birmingham wordt omgeven door laaghangende wolken. Het regent een beetje en de wind speelt met de hesjes van de mensen die rondom de vliegtuigen aan het werk zijn.

Hij heeft met zijn vriendengroep ruim van tevoren de douane al gepasseerd, want dat geeft de laatste tijd wel eens problemen. Een blanke jongen met een rode capuchontrui kijkt hem net iets langer aan dan normaal als hij door de douane naar de zijkant wordt gedirigeerd en zijn tas overhoop wordt gehaald. Hij is er inmiddels aan gewend, maar leuk zal het nooit zijn.

Als hij eindelijk ook door de douane mag, sluit hij zich weer aan bij zijn vrienden die hem op staan te wachten tussen de tax-free winkeltjes. Ze kezen het tentje dat er het minst ongezellig uitziet en gaan daar zitten eten. Hij bestelt een Ceasar-maaltijdsalade en als hij na een paar happen zijn ogen opslaat ziet hij de blanke jongen met de rode capuchontrui nog snel de andere kant opkijken.

Als ze allemaal uitgegeten zijn betalen ze om de beurt hun eigen rekening en lopen naar de gate. Daar staat een bus te wachten om ze allemaal naar het vliegtuig te brengen, maar hij mag niet instappen. De medewerker van de luchtvaartmaatschappij wil nog een keer extra zijn paspoort checken. Twee van zijn vrienden mogen doorlopen, maar de rest wordt, net als hij, opnieuw gecontroleerd.

Hij wil het niet denken, maar zal het misschien aan hun baardjes liggen? Terwijl hun paspoorten nog eens minutieus bekeken worden, rijdt de bus weg. Uiteindelijk mogen ze allemaal doorlopen en stappen ze de nieuwe, klaarstaande bus in. Daar is hij weer. De blanke jongen met de rode capuchontrui. Dezelfde vlucht en dezelfde bus. Terwijl zijn vrienden grappen maken in het Engels en het Arabisch en uitgelaten lachen voelt hij zich enorm bekeken. Wat is er toch mis? Waarom twee keer uit de rij gehaald? Waarom die blikken van de jongen met capuchontrui? Hij pakt zijn telefoon, maar kan geen whatsappjes meer sturen.

Wat is er toch mis? Waarom twee keer uit de rij gehaald?

De bus stopt voor het vliegtuig en daar wachten zijn twee vrienden die wel door mochten lopen op de rest. Ze willen samen een foto maken voor het vliegtuig en ze proberen met één telefoon een selfie te maken waar iedereen opstaat. Maar dertien stoere kerels zijn lastig in één beeld te vatten, tenzij iemand anders de foto neemt. Hij kijkt om zich heen of er iemand in de buurt is om een foto van ze te maken, maar hij ziet slechts een blanke jongen in een rode capuchon expres niet hun kant op kijken. Dan maakt hij hem zelf wel. Zijn vriendengroep poseert voor het vliegtuig en hij maakt de foto, met de afspraak dat ze er op Facebook wel bij zullen zetten dat hij er ook bij hoort. Dat beloven ze allemaal.

De vlucht naar Amsterdam verloopt zonder problemen en als hij ’s avonds laat eindelijk in zijn hotel aankomt heeft hij weer WiFi. Het eerst appje gaat naar zijn vriendin. Hij laat haar weten dat alles goed gaat. Hij is blij dat hij veilig in zijn hotel is, hij houdt van haar en wenst haar een goede nacht. O ja, en dat hij wel een beetje benauwd werd van een blanke jongen in een rode capuchontrui die steeds heel argwanend naar hem keek. Hij was blij toen de wielen van het vliegtuig de grond raakten. De volgende keer vliegt hij liever zonder dat soort mensen aan boord. Het kan zomaar een terrorist zijn. Dan stapt hij onder de douche.

Een kilometer of tachtig verderop trek ik mijn rode capuchontrui uit en vertel dat ik de vlucht wel even spannend vond, zo kort na Parijs. En dan was er ook nog een groep jongeren aan boord jongeren die eruit zagen als serieuze moslims. Ik was blij toen de wielen van het vliegtuig de grond raakten. De volgende keer liever zonder dat soort mensen aan boord. Het kunnen zomaar terroristen zijn. Dan loop ik naar boven en stap onder de douche.

Tekst: Matthijn Buwalda

Beluister hier het audiofragment in EO Door de Wereld

Deel dit artikel:

Geef een reactie

Om reacties te kunnen lezen en/of schrijven moet je toestemming geven voor het plaatsen van cookies.
Klik hier als je toestemming geeft voor het plaatsen van cookies bij het bezoek aan de websites van de Nederlandse Publieke Omroep. Of pas hier je cookie-instellingen aan.