Icon--search Icon--video Icon--play Icon--pause Icon--twitter Icon--facebook Icon-navIcon Icon--arrowLeft Icon--arrowRight Icon--audio Icon--photo icon--tag Icon--radio icon--contact volume-off Icon--volume-up

Drie doden in Milaan

Blog van Johan Snel

Daar ligt hij dan, bisschop Ambrosius. Als een mummie-achtig skelet, tussen twee vroegchristelijke martelaren die er ook als mummies bijliggen. Een macaber gezicht, in onze ogen.

Op bezoek bij de grote katholieke universiteit van Milaan, deze maand, was ik twee dagen zijn buurman. Ik zag hem liggen, een beetje geschokt, en daarna ben ik een paar keer terug geweest om de scène op me in te laten werken.

Macaber
Want in de kerk naast het klooster waar de katholieke universiteit is ingetrokken, is een crypte, pal onder het koor. En voorin de crypte liggen open en bloot drie doden, in volle kledij. De één is Ambrosius, de leider van de kerk in de tijd dat Milaan de Romeinse hoofdstad was en hij het regelmatig tegen de keizer zelf opnam. Gekleed in een middeleeuwse witte bisschopsmantel, een mijter op de schedel en kromstaf in de hand. Met aan weerszijden de even mummie-achtige skeletten van twee vroegchristelijke martelaren, Gervasius en Protasius. Een tweeling die hij liet opgraven om ze te eren.

Bezoekers vallen stil, als ze hen zien. Verzinken in gebed op het bankje voor het graf. En ze maken ook foto’s: wat een wonderlijk, macaber gezicht. Allemaal zijn we wat geschokt, zo oog in oog met deze doden van bijna tweeduizend jaar geleden.

Visioen
Ik moest aan hen denken bij de beelden uit Parijs, deze week. Gruwelijke foto’s proberen wij te vermijden. Waarom liggen Ambrosius en zijn martelaren daar dan juist zo pontificaal? Iets van het antwoord houden ze in hun handen: een gouden palmtak. Het skelet van de bisschop heeft een mijter opgezet gekregen, maar de martelaren hebben feestelijke rode kleren aan, en een kroon op het hoofd. Voor vroege christenen was de dood even gruwelijk, maar toch niet alles. Ambrosius en zijn martelaren liggen daar niet voor zichzelf, maar voor ons, aarzelend langs schuifelende bezoekers. Ons, vragers en zoekers. Pelgrims zouden ze vroeger zeggen.

Er is namelijk een visioen dat alles overstijgt. Het idee dat deze doden getuige zijn van iets waarin zij ons letterlijk voorgaan, dat zij ons iets voorhouden. De opstanding, een nieuw leven, ondanks de kille dood. Wat wij macaber vinden en ongepast, vonden de eerste christenen een teken van hoop en grote verwachtingen. Daarom heb ik daar drie keer gezeten, op dat bankje. Wat wij onmogelijk kunnen met de beelden van Parijs, konden zij dus wel. Er ondanks alles de weg in zien die Jezus ook is gegaan.

Geef een reactie

Om reacties te kunnen lezen en/of schrijven moet je toestemming geven voor het plaatsen van cookies.
Klik hier als je toestemming geeft voor het plaatsen van cookies bij het bezoek aan de websites van de Nederlandse Publieke Omroep. Of pas hier je cookie-instellingen aan.