Icon--search Icon--video Icon--play Icon--pause Icon--twitter Icon--facebook Icon-navIcon Icon--arrowLeft Icon--arrowRight Icon--audio Icon--photo icon--tag Icon--radio icon--contact volume-off Icon--volume-up

Bloemetjesbehang en een leeg zwembad

Op vakantie met God

Op vakantie met je gezin en je door God laten leiden, kan dat? Anke van der Pol probeerde het uit en ontdekte dat kinderen helemaal geen glijbaan nodig hebben. En ze leerde loslaten.

Hatsikidee, 12,5 jaar bij elkaar! Hoog tijd om ons koperen huwelijk te vieren in de meivakantie. Tijdens het zoeken naar de ideale camping oppert mijn man ineens vanaf de andere kant van de bank: ‘Zullen we met de Heer op avontuur gaan? Niets boeken, gewoon rijden, luisteren naar God en kijken waar we terechtkomen.’ Het klinkt als een puik plan, vind ik. Hij leidt ons elke dag, dus vast ook op vakantie.
Niet lang daarna zitten we in de auto. Drie kinderen op de achterbank, kleding en blikken eten achterin, maar zonder tent en niets geboekt. Frankrijk, here we come! Of, beter gezegd: ‘Heer, we come.’

Bloemetjesbehang
De eerste nacht willen we in een hotel slapen. Waar het hotel staat, geen idee. Na acht uur rijden, stelt mijn man voor om te kijken of er een plaats op de kaart ‘uitspringt’, zoals dat weleens met een Bijbeltekst gebeurt. Ik zie een plaats die opvalt. Mijn man moet denken aan bloemen. We rijden erheen. Op het bord onder de plaatsnaam staat met grote letters ‘Villes et Villages Fleuris’. Nou ja, wat bijzonder! Met een dikke glimlach rijden we door het dorp en stoppen bij een pittoresk hotel.

Ik moet even slikken. In mijn hoofd had ik een plaatje van een enorm hotel met een meterslang ontbijtbuffet vol heerlijke Franse broodjes, muffins en pannenkoeken. Maar dit is een hotel met letterlijk Franse slag. De inrichting lijkt op het interieur van mijn oude oma vol met – dat dan weer wel – bloemetjesbehang. Oef, ik moet even schakelen. De kinderen vinden het fantastisch: “Mam, wat een prachtig behang! En wat een lekker eten.” Ik gok dat de eigenaar het voedsel kant-en-klaar bij de supermarkt heeft gehaald, maar onze kinderen houden nou eenmaal van fastfood. De volgende dag rijden we verder. Wie schetst onze verbazing: ons hoteldorp is niet het enige dat ‘Villes et Villages Fleuris’ heet. Het blijkt een keurmerk te zijn en zo’n 4334 andere dorpen in de regio hebben eveneens deze benaming.

Gortdroog
In stilte hoop ik vandaag bij een camping met megaglijbanen te komen, dat lijkt me leuk voor de kinderen. We rijden langs een camping die ik had gezien op internet, en mijn hart springt op: daar wil ik heen! Maar mijn man rijdt... verder. “Die camping is niet wat je zoekt,” zegt hij zelfverzekerd. Mijn humeur raakt in mineur: ik weet heus wel wat ik wil. We komen bij een andere camping aan. Zonder glijbanen en met een gortdroog zwembad. Zwijgend haal ik de auto leeg. Als mijn man vraagt hoe het met me gaat, vertel ik hem alsnog onomwonden en zo nauwkeurig mogelijk wat ik van deze camping vind en dat we twintig kilometer eerder hadden moeten stoppen.

Vertrouw Mij
Ik ga even een rondje wandelen en praten met de Eigenaar van dit land. Dat doe ik wel vaker als het stormt in mijn hoofd. Ik ga aan het azuurblauwe riviertje zitten dat pal naast de camping stroomt. “Heer, wat vindt U er nou van? Ik vind het zo stom dat we doorreden. En ook stom dat ik net zo ben uitgevaren.” Ik hoor een vriendelijke, stille stem vanbinnen: “Lieverd, vertrouw Mij en je man.” Wat? En waar ben ík dan ik dit plaatje? Het is toch ook mijn vakantie! En ineens weet ik het weer, deze les had in al eerder geleerd. “U bedoelt dat ik moet voegen, hè. Niet om mij te pesten, maar om de meest toffe vakantie te hebben. Wat een mooi riviertje heeft U hier trouwens gemaakt.” Terug bij de gehuurde tent met douche en wc, zijn de kinderen fossielen aan het zoeken, die als bonus bij de oever blijken te liggen. Ik hoor niets over ontbrekende glijbanen, ze spelen met plezier bij de rivier. Wat een heerlijk plekje is dit eigenlijk. Mijn man had gelijk. Ik besluit te luisteren naar mijn Vader en laat mijn man de rest van de vakantie uitstippelen. We overleggen, maar hij beslist.

Hooiwagens
Na een verblijf op nog twee superleuke campings zonder extreme glijbanen zoeken we op de terugweg naar een plek om te slapen. Dat blijkt niet eenvoudig. Het is een feestdag in Frankrijk, dus veel campings zitten vol en het begint nog te regenen ook. Uiteindelijk komen we bij een eenvoudige camping, die nog een tent heeft staan met niets erin, behalve een paar hooiwagens. Maar ja, we wilden toch niet meer dan een betaalbaar dak boven ons hoofd en avontuur? Ik merk dat ik makkelijker word. Hoera! Geen vaste plaatjes meer in mijn hoofd hoe het eruit moet zien, maar meer vertrouwen in mijn Vader, dat Hij voorziet. En ik merk dat het veel relaxter is om me niet met alles te bemoeien. Ik maak me echt minder zorgen.

Betere versie
Op de terugweg praten drie stralende kinderen op de achterbank honderduit over fossielen, het hotel met bloemetjesbehang en de rivier. Ik hoor niets over gemiste glijbanen. Thuis schiet ik vol, ik wilde helemaal nog niet naar huis. De vakantie zag er anders uit dan ik had bedacht. Gelukkig maar want dit was echt een betere versie.  

Tekst: Anke van der Pol
Beeld: Studio Rebel

Deel dit artikel:

Geef een reactie

Om reacties te kunnen lezen en/of schrijven moet je toestemming geven voor het plaatsen van cookies.
Klik hier als je toestemming geeft voor het plaatsen van cookies bij het bezoek aan de websites van de Nederlandse Publieke Omroep. Of pas hier je cookie-instellingen aan.