Icon--search Icon--video Icon--play Icon--pause Icon--twitter Icon--facebook Icon-navIcon Icon--arrowLeft Icon--arrowRight Icon--audio Icon--photo icon--tag Icon--radio icon--contact volume-off Icon--volume-up

BLOG | Geen integratie zonder erkenning

Blog van Johan Snel

Mondjesmaat haalt het ook de Nederlandse media. Het bisschoppelijk bezoek aan Turkije, drie dagen achtereen. Terwijl juist wij er veel van kunnen leren.

Nee, dit gaat niet over Sinterklaas. Hoewel onze eigen dierbare bisschop een rasechte Turk was en we dat best eens mogen vieren. Nu niet roepen dat Turken zich toen nog niet zo noemden, want het zijn dezelfde mensen en onze Nicolaas was een van hen.

De waarheid omtrent de herkomst van Sinterklaas geeft minstens even veel te denken als de huidskleur van Piet. Maar we hebben het nu over een andere bisschop. En wel de bisschop van Rome. Een lang weekend lang bracht paus Franciscus een bezoek aan Turkije. Na de hoofstad en het mausoleum van Atatürk kwam het echte werk. Want dat is Istanbul, de aloude Romeinse hoofdstad. Een thuiswedstrijd, zou je denken.

Wereldwonder

Maar daar ligt juist de gevoeligheid: In Istanbul moet de Romeinse pontifex op eieren lopen. Hij deed dat met verve, en daar kunnen ook wij ons voordeel mee doen.

In de Blauwe Moskee bad hij naast de grootmoefti van de stad, en gebaar van erkenning dat in heel Turkije wordt gewaardeerd. Pas daarna liet hij zich rondleiden door de Ayasofya, de 1500 jaar oude kerk van de Heilige Wijsheid. Het absolute wereldwonder vormt de voornaamste inspiratiebron voor kerken en letterlijk alle moskeeën op aarde.

Weggezet

Dat was echter slechts het begin. In de katholieke kerk waren alle verschillende christelijke stromingen uitgenodigd. Afrikaanse drums en Turkse, Aramese en Engelse gebeden maakten de veelkleurigheid voelbaar.

Franciscus erkende de opvang van meer dan anderhalf miljoen vluchtelingen in Turkije, een inspanning die hij alle andere landen terecht ten voorbeeld stelt. Persoonlijk stak hij een groep jonge vluchtelingen uit Syrië en Irak een hart onder de riem.

In Nederland zijn we druk met heel andere dingen: geen tijd dus voor vluchtelingen. De totale omarming van de dominante seculiere cultuur onder het mom van integratie, daar zijn wij druk mee. Volmaakt geïntegreerde burgers, parlementariërs zelfs, worden doodleuk weggezet als ‘Turken’ als ze dat niet kunnen. Zoals onlangs gebeurde in de PvdA.

Erkenning

Als je integratie gaat verwarren met afgedwongen assimilatie, schep je inderdaad problemen. En misken je het meest eigene van mensen.

In Istanbul liet Franciscus een andere weg zien. ‘Wij mensen proberen eenvormigheid en homogenisering af te dwingen. Maar rijkdom, verscheidenheid en diversiteit leiden nooit tot botsingen als we ons laten leiden door de Geest.’ Ook in de orthodoxe katedraal ging Franciscus door in het spoor van de erkenning en vroeg hij de patriarch om een zegen.

In Istanbul leken ze het te begrijpen. Nu wij nog. 

Deel dit artikel:

Geef een reactie

Om reacties te kunnen lezen en/of schrijven moet je toestemming geven voor het plaatsen van cookies.
Klik hier als je toestemming geeft voor het plaatsen van cookies bij het bezoek aan de websites van de Nederlandse Publieke Omroep. Of pas hier je cookie-instellingen aan.