Icon--search Icon--video Icon--play Icon--pause Icon--twitter Icon--facebook Icon-navIcon Icon--arrowLeft Icon--arrowRight Icon--audio Icon--photo icon--tag Icon--radio icon--contact volume-off Icon--volume-up

“De Koran is eigenlijk een beetje de Bijbel in het Arabisch”

Moslimkinderen gaan eerst naar christelijke club, en daarna naar Koranschool

Mens-erger-je-nieten, kleuren, bidden en kleien: het kan allemaal bij de Kroko’s. De missionaire kinderclub in Spoorwijk, een achterstandsbuurt in het Haagse Laakkwartier, trekt iedere zaterdagochtend zo’n vijftien tot twintig kinderen. De meesten komen uit een moslimgezin. “Jezus? Die kennen we zelf ook.”

“Wie is hier al eerder geweest?” Juf Danielle kijkt de kring rond. Een stuk of tien vingers schieten de lucht in. “Wat leuk dat jullie er zijn,” vervolgt de juf. “Kroko loopt hier ook ergens rond, maar ik weet niet waar hij is. Zullen we hem roepen?” Vijftien stemmen roepen in koor: “Kroko!” En ja hoor, achter een van de schermen voor in het zaaltje klinkt gestommel. Een wandelend groen pak met een grote bek stapt de kring binnen. Als hij iedereen begroet heeft, is het tijd voor het Krokolied:

Jij bent groot, ik heel klein

Jij komt uit Marokko, ik ben Filippijn

Jij bent snel, ik soms traag

Allemaal zijn we anders, maar vandaag Zijn wij een Kroko!

Koranschool Eerder die ochtend loopt juf Elsbeth een rondje door de wijk en belt bij diverse deuren aan. “Kom je naar de kinderclub?” vraagt ze, als een klein jongetje opendoet. Op blote voeten dribbelt de kleuter terug naar de woonkamer. Twee tellen later komt zijn zus nieuwsgierig naar de deur. Haar gezicht klaart op als ze Elsbeth ziet staan. Snel schiet ze in haar warme laarzen. “Loop maar vast mee,” zegt juf Elsbeth en ze steekt haar hand uit naar het meisje.

“Sommige kinderen moeten nog huiswerk voor de Koranschool maken”

Als ze weer richting het clubgebouw loopt, vertelt Elsbeth dat sommige kinderen niet komen omdat ze nog huiswerk voor de Koranschool moeten maken. De lessen beginnen direct na de kinderclub, in hetzelfde pand als de Kroko’s. Problemen geeft het niet, zegt Elsbeth. “Sommige vaders brengen hun kind eerst hiernaartoe, om ze na afloop een deur verder af te leveren.”

Elly & Rikkert-klassieker
‘Vertel het aan de mensen dat Jezus leeft’, klinkt het, voordat juf Willemien opstaat om een Bijbelverhaal te vertellen. Als de kinderen het laatste couplet van deze vrolijke Elly & Rikkert-klassieker gezongen hebben, legt Willemien haar wijsvinger tegen haar mond. Langzaam verstomt het geroezemoes en begint ze te vertellen. Over Jezus die de blinde Bartimeüs ontmoet en hem geneest. En dat Jezus ook de kinderen wil genezen, want Hij heeft macht over leven en dood. 

Een kijkje bij de Kroko's in Den Haag

‘Jezus kennen wij wel’
Kinderclub De Kroko’s werkt steeds vier weken lang met één thema. Deze zaterdag is het de derde thema-ochtend over ‘Wie is Jezus?’ Een spannende vraag, vooral voor moslimkinderen. Terwijl de kinderen naar juf Willemien luisteren, verdeelt juf Ella bijna geruisloos de knutselspullen over de tafels. Zo nu en dan wisselt ze wat woorden met twee moeders, die achter in het zaaltje een kop thee drinken. Wat vinden zij eigenlijk van deze christelijke kinderclub? “Het is een leuke club. Mijn twee kinderen komen hier graag,” zegt Ana, een jonge vrouw uit Pakistan. Ze heeft een gebreide sjaal losjes om haar hoofd gedrapeerd. Op de vraag of ze het goed vindt dat het ook over Jezus gaat, glimlacht ze verlegen. “Jezus is bij ons een profeet. Dus wij kennen Hem wel,” zegt ze. “En de kinderen vinden het hier leuk,” herhaalt ze.


Intussen is juf Willemien klaar met het Bijbelverhaal. “We gaan bidden,” zegt ze. “Je hoeft niet mee te doen, maar ik doe het zo: met mijn handen open en mijn ogen dicht. Maar je mag het ook anders doen, dat maakt voor God niet uit.” 

“De Koran is eigenlijk een beetje de Bijbel in het Arabisch”

"Jezus is Mohammed"
“Mijn ouders komen uit Afghanistan,” vertelt de 11-jarige Martin. Hij woont een paar straten verderop. Dat hij zo’n Nederlandse naam heeft, is simpel te verklaren: “Toen mijn vader mijn geboorte aangaf bij de gemeente, verstond de ambtenaar hem niet goed. Dus daarom heet ik Martin.” Hij lacht erom. Zijn vriend Dani (10), vrolijke grote ogen en een prachtige krullenbos, woont aan de overkant van het clubgebouw. Zijn vader komt uit Turkije, zijn moeder is Nederlandse. De jongens gaan al jaren naar de Kroko’s. “De Koran is eigenlijk een beetje de Bijbel in het Arabisch,” zegt Dani. “Het lijkt erg op elkaar.” “Ja,” knikt Martin, “Jezus is Mohammed.”

De jongens waarderen vooral de Bijbelverhalen die ze horen bij de Kroko’s. Dani: “Zoals Goliath, die een reus verslaat. In de Koran staan niet echt verhalen. Meer regels. En wat er na het leven is. Verder niet. Als ik hier een Bijbelverhaal een keer niet zo leuk vind, luister ik wel aandachtig.”

Net getrouwd, wilden Willemien – onderwijzeres – en haar man tien jaar geleden iets betekenen voor de wijk waarin ze woonden. Het werd een missionaire kinderclub. “We zijn gestart vanuit een multiculturele gemeente, maar inmiddels zijn we een zelfstandige stichting. Vrijwilligers komen uit allerlei kerken; centraal staat dat je van kinderen houdt en van God. Uit welke gemeente je komt, maakt niet uit.”

“Centraal staat dat je van kinderen houdt en van God”

‘Weg jullie, christenen!’
Tot een jaar geleden hielden de Kroko’s nog club in een ander deel van de wijk, waar het team behoorlijk wat tegenstand ervaarde vanuit de moslimgemeenschap. “Soms kwam een groepje oudere jongens de boel op stelten zetten, of schreven ze op het bord: ‘Weg jullie, christenen!’ Al kwamen de kinderen toch altijd terug en zochten ze contact.”

Om praktische redenen weken de Kroko’s uit naar het huidige pand, waar volgens Willemien meer kinderen komen dan op de vorige locatie. “Al gaat het altijd met golfbewegingen. Vooral in de donkere maanden zijn er duidelijk minder kinderen. Maar de sfeer in dit deel van de wijk is heel anders. We zitten maar een paar straten verderop, en toch zijn de mensen hier toleranter. We kunnen openlijk vertellen wie Jezus is en directer zijn in onze boodschap. Op die andere locatie waren we hier veel voorzichtiger mee. Daar stopten kinderen hun vingers in hun oren als het over Jezus ging.”

Tekst: Mirjam Hollebrandse
Video: Camilla Beekman
Foto: Jorik Algra

Geef een reactie

Om reacties te kunnen lezen en/of schrijven moet je toestemming geven voor het plaatsen van cookies.
Klik hier als je toestemming geeft voor het plaatsen van cookies bij het bezoek aan de websites van de Nederlandse Publieke Omroep. Of pas hier je cookie-instellingen aan.