Icon--search Icon--video Icon--play Icon--pause Icon--twitter Icon--facebook Icon-navIcon Icon--arrowLeft Icon--arrowRight Icon--audio Icon--photo icon--tag Icon--radio icon--contact volume-off Icon--volume-up

De toonbank van de apotheker

Blogger Arjan (47) over chemo's, operaties en het gewone leven dat doorgaat. Zijn vrouw heeft borstkanker.

'Heeft u het echt nodig?', klonk de strenge stem aan de andere kant van de toonbank. Noem je dat trouwens nog steeds zo? 'Toonbank?' Er valt niet zoveel te tonen namelijk bij de huidige apotheek. Het meeste wat ze hebben zit in één van de vele laden of kasten waar de gehele achterwand mee gevuld is.

De toonbank zelf toont een display met oordopjes. Niet die voor een Iphone of ander mobiel apparaat, maar juist bedoeld om geluid tegen te gaan. Oranje, groen en blauw hebben ze. Het zal wel per aantal decibels gaan. Of het heeft met de grootte van het inwendige oor te maken.

Voor de rest toont de toonbank niet veel. Ja toch wel: Nog een bordje met ‘achter de rode streep blijven staan in verband met de privacy van degene voor u'. Dat echter helpt niet veel, gezien het gehanteerde volume van de apothekers-assistente die mij bevraagt over het al dan niet noodzakelijk zijn van de door mij gewenste geneesmiddelen. "Heeft u het echt nodig"?

Even flitst het door me heen: wat als ik als antwoord geef: 'Nee hoor, maar weet u, ik zat lekker op de bank met een bak koffie en dacht laat ik eens wat middelen tegen de misselijkheid na de chemo halen. Leek me wel lekker…. Maar heb ik ze echt nodig? Nee hoor…'
Maar ik hoorde mezelf zacht zeggen: "Ja dit heeft mijn vrouw echt nodig. Haar oncoloog heeft dit voorgeschreven". Vragend keek ik haar aan. Ze keek streng terug: "Deze combinatie is hoogst ongebruikelijk, ik mag deze niet meegeven”.

Ik dacht: 'ik mag, ik mag….jij mag helemaal niet mogen...jij moet gewoon uitvoeren wat er op dat recept staat. Mijn vrouw heeft vandaag drie uur chemo gehad, ik heb haar kotsmisselijk thuis gebracht. Ze hangt nu boven de toiletpot en jij gaat me die voorgeschreven rotzooi meegeven zodat ze niet de komende nacht en de volgende dag ook boven die toiletpot hangt'.

Maar ik zei niets. Op dit moment weet ik niet of ik me liet leiden door mijn ervaring met de bureaucratie of door mijn vermoeidheid. In het eerste geval wist ik dat het gewoon kansloos was om tegen een genomen besluit in te gaan van iemand die proeft van wat macht. In het tweede geval had ik niet de energie voor een gevecht over zoiets basaals.

Uiteindelijk ben ik naar huis gefietst. Heb de oncoloog gebeld via een assistente die de gebruikelijke overredingskracht nodig had. De oncoloog werd boos en begreep echt niet dat ik de medicijnen niet mee kreeg. Zij zou wel even bellen. Vertelde me ook dat het niet nodig was om terug te bellen. "Gaat u maar opnieuw naar de apotheek. Ik verzeker u, het ligt straks klaar".

Een kwartier later stond ik bij diezelfde apothekers-assistente. 'Sorry' had ik niet verwacht maar dat ze zelfs niet schaapachtig keek, dat viel me tegen. “Ja, ik ben gebeld, ik zal het voor u klaarmaken. Eén momentje." Nadat ze zelf nog een keer met het ziekenhuis gebeld had stond ik, twintig minuten later, met de spullen die op het oorspronkelijke recept beschreven waren, buiten.

Tien minuten later was ik thuis. Nog net op tijd om het toilet schoon te maken voor de kinderen van school kwamen.

Deel dit artikel:

Geef een reactie

Om reacties te kunnen lezen en/of schrijven moet je toestemming geven voor het plaatsen van cookies.
Klik hier als je toestemming geeft voor het plaatsen van cookies bij het bezoek aan de websites van de Nederlandse Publieke Omroep. Of pas hier je cookie-instellingen aan.