Icon--search Icon--video Icon--play Icon--pause Icon--twitter Icon--facebook Icon-navIcon Icon--arrowLeft Icon--arrowRight Icon--audio Icon--photo icon--tag Icon--radio icon--contact volume-off Icon--volume-up

Denkstop

Blogger van Arjan van Essen over chemo's, operaties en het gewone leven dat doorgaat. Zijn vrouw heeft borstkanker.

Aan het eind van een paar heftige weken ben ik moe. Gewoon moe. Het zat niet alleen in de hoeveelheid dingen die er gebeurden, maar ook in de intensiteit. En intens was het. Op allerlei gebied.  Eigenlijk was ik al bezig met een lijstje. Over alles wat er in het achterliggende jaar gebeurd is. Maar ik werd ingehaald door wat ineens passeerde. Twee weken. Vol met van alles. En hoe hard ik ook liep, ik bleef het niet voor.  

Tot ik een besluit nam. En dacht: 'Ik doe het helemaal fout'. Tot nu toe probeer ik datgene vóór te blijven wat achter me ligt. En dat mislukt. Keer op keer. Ik ga het anders doen. Niet meer op de loop voor wat achter me ligt. Nee, we draaien de rollen om. Ik ga jagen op datgene wat voor me ligt. Dat past ook beter bij mij. Mijn Veluwse voorgeslacht had ook wel iets met jagen.

Als boerenzoon al jong geleerd dat recht ploegen alleen lukt als je niet achterom kijkt. Stuur vast houden, niet te strak, je ogen op één punt op de horizon. En gáán. Dus geen terugblik. En daarmee wil ik niet voorbijgaan aan de mooie dingen of de verdrietige. Maar dat is soms zo verdraaid lastig te benoemen. Het meest dichtbij komt een strofe uit het prachtige 'Wie dit leest' van Leo Vroman:

'Menige verzen heb ik al geschreven,
ben menigeen een vreemdeling gebleven
en wien ik griefde weet ik niets te geven:
liefde is het enige'.

Vooruitblikken naar 2017. Dat gaat een fantastisch jaar worden. Ik heb namelijk besloten om te stoppen met denken. Ik ga alleen nog maar doen. Dat betekent een enorme ruimte in mijn agenda. Geen visie-bijeenkomsten meer. Elke vergadering, waar het woord missie (altijd al een beetje verdacht) in voorkomt, ga ik mijden. Geen brainstorm over 'formatjes die uitgerold moeten worden'. Gewoon. Doen. Alleen maar doen. Zelfs als doen betekent het ontbreken van iets zinnigs. Dan nog ben ik gewoon aan het doen. Heerlijk. 

'Doen. Alleen maar doen.'

Als ik boos ben op iets of iemand, dan stap ik daar op af en zeg ik 'Ik ben boos'. En ik leg vervolgens haarfijn uit waarom. Niets van 'een stappenplan bedenken om draagvlak te creëren, zodat de ander mee kan bewegen'. Niets daarvan. Gewoon boos doen. Als ik liefheb dan heb ik lief. Ben ik verdrietig, dan huil ik. Blij? Dan lach ik. Doen, alleen maar doen.  

Problemen werden tot en met 2016 alleen maar aangepakt door denkers. En hielp het? Denk het niet. Waarom staat er op die armbandjes 'What would Jesus do?' en niet 'What would Jesus think'? Hij dacht - denk ik - van alles. Maar zei daar niet zoveel over. Hij zag, vroeg en deed. Dat ga ik proberen na te doen. Zien. Wat vragen. En doen. Niet denken. Geen denken aan.

Ooit stond ik aan de zijlijn bij een begrafenis van iemand die het leven niet aankon. Er uit stapte. Op een rotmanier. De gemeenschap die haar begroef, dacht. Dacht aan haar zonde. Zij had zich vergrepen aan haar leven. Leven dat heilig was. Een doodzonde. Zo dacht de gemeenschap en zweeg. Het werd een ezelsbegrafenis. De kist werd zwijgend rondgesjouwd. Zevenmaal zwijgend sjokkend om haar graf.  Wij zwegen. Dachten alleen. Maar deden niets. Doodzonde. 

Mijn voornemen is om in het nieuwe jaar wat graven te bezoeken. Onder andere die van bovengenoemde doodg

ezwegene. Dat is er nog steeds niet van gekomen. Doodsbang voor gedenkstenen. Ik ga ze omvormen tot doe-stenen. Omdat de tijd van doen is aangebroken. En na het doen weer terug naar de stenen. Om te vertellen wat ik gedaan heb. En blijf doen.

Hiermee kom ik ook bij een volgend punt. Want 2017 wordt natuurlijk niet alleen maar een fantastisch jaar. Ook ik ken m'n nachtmerrie-scenario's. En zoals in het begin gesteld, we blijven niet alles voor. Maar misschien dan juist de toekomst naar voren halen. En als ik daar bedreven genoeg in word, dan kan ik zelfs de hemel een stukje naar voren halen. Want ooit wordt het beter. Vanmorgen aan gekomen in een prachtig huis aan zee. Waar we een weekje mogen vertoeven. Gekregen van vrienden.  Gelijk maar een rondje hardgelopen. Naar de vuurtoren en weer terug. Keek ik rechts, dan zag ik rollende golven. Opkomend tij. Keek ik naar links; daar ging af en toe de hemel open. En brak de zon door. Misschien is het allemaal wel een kwestie van de juiste kant op kijken.

Maar soms zal ik zwijgen. Dan denk ik niets, dan doe ik niets. Dan droom ik.

Deel dit artikel:

Geef een reactie

Om reacties te kunnen lezen en/of schrijven moet je toestemming geven voor het plaatsen van cookies.
Klik hier als je toestemming geeft voor het plaatsen van cookies bij het bezoek aan de websites van de Nederlandse Publieke Omroep. Of pas hier je cookie-instellingen aan.