Icon--search Icon--video Icon--play Icon--pause Icon--twitter Icon--facebook Icon-navIcon Icon--arrowLeft Icon--arrowRight Icon--audio Icon--photo icon--tag Icon--radio icon--contact volume-off Icon--volume-up

Ds. Arie blikt terug op begrafenis zoon

'Ik was op de olijfberg'

Dominee Arie van der Veer vertelt dat zij zich als gezin zo enorm gesteund voelen door alle liefde en belangstelling na het overlijden van hun zoon en broer Peter. "Waaraan hebben wij dat verdiend?"

Arie: 'Het is bijna niet te bevatten hoeveel er met ons wordt meegeleefd. En niet alleen met ons, maar met alle kinderen. De buurt leeft mee, de stad leeft mee. Uit alle delen van het land komen reacties. Zelfs uit het buitenland. Een voetbalelftal uit Zwolle Zuid speelde met rouwbanden. In de dankdienst van zaterdag zat een grote groep voetballers en klasgenoten vooraan. Zaterdagavond werd in Zwolle de halve marathon gelopen. De hardloopgroep 'De Warmlopers' uit de regio Zwolle liep ook met rouwbanden. Een van de leden werd voor Radio Oost geïnterviewd over het waarom.

Diep ontroerd ben ik door vele, echt vele berichten van mensen, die hetzelfde verdriet kennen en die ons vertellen hoe God hen heeft geholpen. Anderen bekennen, dat zij hun verdriet hebben weggestopt. Dat zij verlangen naar nieuwe kracht en nieuwe moed. Er zijn er die om het verdriet dat hen overkwam, gebroken hebben met de kerk. Na het verlies van een kind liep van één ook het huwelijk stuk.
Een begeleidster van de kinderen meldde, toen ze hoorde van het avondmaal dat we vandaag vierden: ’Ik heb geen belijdenis gedaan maar ik kom en ga aan het avondmaal’.

Nogmaals, ik vertel wel bij stukjes en beetjes hoe de begrafenis was. Trouwens, ook deze begrafenis kent vele persoonlijke momenten, die ik graag in mijn hart wil bewaren. En voor iedereen is dat ook weer anders. Wat is vertel en schrijf heeft iedereen kunnen meemaken en zien. Alleen dat met elkaar te delen, is zo fijn en zo goed.

Iemand schreef me, dat ze achter de bosjes, in het groen op de begraafplaats had staan te luisteren, ons had horen zingen. Ze schreef: ‘Door Peter heb ik de blijdschap in t geloof leren uiten, onder andere door te zingen'.

En wat hebben we dat zondag weer veel gedaan. In de middag en in de avonddienst. We zongen tegen de klippen op. Want die klippen die zijn er echt. Niemand van ons begrijpt waarom Peter moest sterven. Ik heb het een ramp genoemd. We geloven dat er uitzicht komt. Dat we heel veel kracht nodig hebben.
En elke dag rapen we veel van het manna op om op die dag mee te kunnen leven. 
Maar het manna valt niet rechtstreeks ons in de mond. Daarom zoeken we elkaar op, ’appen’ met elkaar en delen we zoveel als het kan en zoveel als ieder dat wil.

We huilen en lachen soms ook. Bijvoorbeeld om die man die speciaal voor de dienst van zaterdag naar Zwolle was gereden. Hij had gelezen dat de dienst in de grootste kerk werd gehouden. Ik had daarmee bedoeld: de kerk met de meeste zitplaatsen…Hij dacht dat het in de Grote Kerk in het centrum van de stad zou zijn. Na allerlei omzwervingen kwam hij toch bij de Fonteinkerk terecht.

De viering van het avondmaal was indrukwekkend. Allereerst weer om die massa mensen. Het waren er in de Bolder veel meer dan normaal. En normaal in de Bolder is al heel veel. Nu moesten eerst een aantal mensen naar de gymnastiekzaal. Later toen alle kinderen het lied 'Tot Ziens' hadden gezongen kregen de meesten alsnog een plekje. Overal zag je mensen hun handen in de lucht steken om te laten zien dat er bij hen nog plek was. Misschien symbolisch ook voor jou met je verdriet.
In ‘de kerk’ is er ook voor jou altijd een plek.

Centraal stond in de ochtenddienst de viering van de dood en de opstanding van de Here Jezus. De mensen liepen langs ons en menigeen stopte even om een hand te geven of een knuffel. 
Nogmaals het ging over de Here Jezus, Hij stond centraal, maar achter het kruis dat steeds op de beamer zag je in gedachten meer verdriet, meer leed, meer vragen.
Zo vierden we het avondmaal net als de Here Jezus toen: met de dood voor ogen.

‘s Avonds was de Noorderkerk ook weer vol. 
Thijs Warnaar, een collega van Peter leidde de dienst. Het ging over de Olijfberg. Lucas vertelt dat Jezus gewend was daar te komen om te bidden. De laatste keer dat Hij daar was, werd Hij opgenomen in de hemel. Maar de andere keren niet. Bijvoorbeeld toen in de nacht dat Hij verraden werd. Toen huilde Hij, smeekte Hij, maar het lijden ging door. 
Ik voelde me op dat moment ook in Getsemane. De Noorderkerk is al 43 jaar de plek waar ons gezin gewend is om te bidden. In goede tijden, maar ook in verdriet. En deze keer is het heel diep. De kinderen zijn er geboren en getogen. We zaten er deze keer weer: alle kinderen op een rijtje en een grote kleindochter. 
We hebben de liederen keihard uitgegalmd. We huilden ook. Want Peter was daar (!) niet.

En zo bleef het Getsemane. 
Zo was het een dienst als toen in die nacht. Jezus moest doorgaan. 
Gelukkig kwam er voor Hem een engel om Hem kracht te geven. Wij hadden onze eigen engel en dat was Thijs ☺

We moeten verder. Het diepste lijden en gemis gaat wellicht nog komen. Ik hoop en bid dat wij niet als de discipelen in slaap vallen, maar wakker blijven voor onze dochter en haar kinderen.'

Lees meer van Arie en Ees op Facebook.

Geef een reactie

Om reacties te kunnen lezen en/of schrijven moet je toestemming geven voor het plaatsen van cookies.
Klik hier als je toestemming geeft voor het plaatsen van cookies bij het bezoek aan de websites van de Nederlandse Publieke Omroep. Of pas hier je cookie-instellingen aan.