Icon--search Icon--video Icon--play Icon--pause Icon--twitter Icon--facebook Icon-navIcon Icon--arrowLeft Icon--arrowRight Icon--audio Icon--photo icon--tag Icon--radio icon--contact volume-off Icon--volume-up

Engelen voor onderweg

Arie van der Veer over de periode na het overlijden van zoon Peter

En weer stonden we aan een graf. Ditmaal bij het graf van ons schoonzusje. Zij was de jongste. Haar sterven was een verlossing. De verschrikkelijke ziekte ALS verwoestte haar lichaam. Bij de begrafenis van Peter, waar zij ook was, schreef ze op haar IPad (daar communiceerde zij mee): Het was niet zijn tijd, maar het had mijn tijd moeten zijn…. Zo verloren we in een paar maanden vijf familieleden. Elk sterven en elke begrafenis was anders. De situaties waren heel verschillend. De leeftijden evenzo.

Maar bij alle begrafenissen was intens verdriet. Van een echtgenoot, van kinderen, van kleinkinderen, maar ook van familie en vrienden. Ik wil dat niet vergeten. Je kunt met je eigen verdriet zo bezig zijn, dat je geen oog meer hebt voor het verdriet van een ander.

Mijn broer beschreef in een brief het afscheid van zijn vrouw. Een ontroerend bericht. En juist dat bericht wees me op iets waar ik in de afgelopen weken te weinig oog voor heb gehad. In zijn mail stond een heel kort zinnetje ‘engelen namen het van ons over’. Een heel kort zinnetje.

Ik moest terugdenken aan het sterven van mijn zwager. Nu alweer een maand geleden. Toen hebben we samen daar ook voor gebeden. ‘Heer, zend Uw engelen.’ Ook mijn zwager was lang en ernstig ziek geweest. Onder dat gebed gebeurden er bijzondere dingen. Niemand weet precies wat. Maar waarom was het niet de komst van engelen? Engelen die het werk, de zorg van je overnemen.

Engelen die een overledene brengen naar de hemel.

Ik zou daar ook graag in onze situatie onbevangen over willen spreken. Net zoals de Here Jezus dat deed: Lazarus stierf en de engelen kwamen. Engelen namen de zorg over. Engelen brachten Lazarus naar de hemel. Jezus was er blijkbaar zo vol van dat Hij in zijn verhaal helemaal geen aandacht aan de begrafenis van Lazarus heeft besteed. Dat zal ook niet veel hebben voorgesteld. Jezus vertelt wel van de begrafenis van de rijke man. Reken maar dat de begrafenis van de rijke man indrukwekkend is geweest. Pracht en praal. En veel publiek. Maar geen engelen……

Ik schreef dat ik ook graag zo over het sterven van onze zoon zou willen spreken. Maar dat is wel moeilijker. Het sterven van Peter was plotseling. Na zijn sterven was er niet het gevoel van weggedragen worden maar van weggerukt zijn. Geplukt worden als een bloem. Het gevoel van psalm 103 van dat gras dat ineens verdort. Door de hete woestijnwind die daar overheen raast.

Gelijk het gras is ons kortstondig leven’ en :’als de wind daarover is gegaan, is het niet meer.’

Langdurige zieken kunnen naar het sterven verlangen. Dat kunnen ook jonge mensen zijn. Theo, die ik laatst begeleidde, en heel, heel erg ziek was, en erg veel pijn had, vroeg mij daarvoor te bidden. In die situaties is sterven: verlost worden: ‘Laat de engelen maar komen!’

Sterven als winst. Zoals Paulus zegt: : ‘Want voor mij is leven Christus en sterven winst’, (Fill.1:21). Maar dat zeg ik niet een, twee, drie na. Wel, als in het algemeen over de dood spreek. Maar in onze situatie is dat moeilijker. Wat me nu opviel was dat Paulus het wel heel persoonlijk formuleert: want voor mij.. Zou hij ook aan anderen hebben gedacht? Anderen, die dat ook niet zomaar kunnen naspreken. Het geeft me wel een beetje moed. Blijkbaar hoeft elke gelovige dat niet altijd te zeggen. Paulus wijst niet naar mij maar naar zichzelf.

Weet je wie er in onze familie gemakkelijker over lijken te praten? De allerkleinsten. Toen we deze week op de verjaardag van Peter allemaal bij het graf stonden en vooral ‘naar beneden’ keken, wees een van kleintjes met haar vingertje naar boven. ‘Peter is in de hemel’. Haar moeder en vader hebben haar getroost met iets waar ze het zelf waarschijnlijk nog wel moeilijk mee hebben.

Toch ondanks alle vragen, spoorde het berichtje van mijn broer over die engelen die het werk overnamen, mij aan ook in onze situatie ook aan engelen en hun werk te denken. De doktoren verklaarden, dat hij niets van het sterven heeft gemerkt. Peter was op de grond gevallen. Waarom mag ik er niet van uitgaan dat engelen hem opvingen? Jezus heeft gezegd dat geen mus ter aarde valt zonder de hemelse Vader. Waar je allemaal niet aan ligt te denken in een tijd van rouw en verdriet! Maar waarom niet? Je kunt slapeloze momenten zo nuttig invullen!

Weet je waar ik ook aan dacht? Aan het andere werk van de engelen. Engelen zijn toch meer dat hemelse uitvaartleiders. De Bijbel zegt: ‘Engelen zijn dienende geesten, uitgezonden om hen bij te staan die deel zullen krijgen aan de redding’. Engelen helpen niet alleen bij het sterven. Engelen helpen ook tijdens ons leven.

De Bijbel staat er vol van. Van engelen die helpen, een engel die Elia bemoedigt, een engel die Jozef waarschuwt, een engel die Petrus bevrijdt. Ik heb er allemaal wel over gepreekt.
Zelfs ooit een boekje over geschreven ☺

Ik geloof dat engelen bestaan. Ze zijn na de tijd van de Bijbel niet met hun werk opgehouden. Maar ik moet bekennen dat ik in het leven van elke dag er maar erg weinig aan hun bestaan denk. Engelen bij je sterven.Ook engelen voor onderweg. Ik ga er voor bidden. Hulpvaardige engelen voor mijn schoondochter, voor mijn kinderen en kleinkinderen.Bidden om een engel die bemoedigt, een engel die de weg wijst… Hebben zij wel heel hard nodig! 

Ik ook!

Geef een reactie

Om reacties te kunnen lezen en/of schrijven moet je toestemming geven voor het plaatsen van cookies.
Klik hier als je toestemming geeft voor het plaatsen van cookies bij het bezoek aan de websites van de Nederlandse Publieke Omroep. Of pas hier je cookie-instellingen aan.