Icon--search Icon--video Icon--play Icon--pause Icon--twitter Icon--facebook Icon-navIcon Icon--arrowLeft Icon--arrowRight Icon--audio Icon--photo icon--tag Icon--radio icon--contact volume-off Icon--volume-up

Fysioflarden (2)

Blog van Annemarie van Heijningen

Mijn therapeut is op zichzelf genomen geen probleem. Hij is een beetje oud, twee beetjes doof en begint hier en daar wat uit te zakken. Zijn stagiair daarentegen, is irriterend jong en ergerlijk goodlooking. Type Björn Borg-randje in de juiste modekleur.

Knappe fysiotherapeuten zouden verboden moeten worden. Zelf sta je immers in je bijna blote kwetsbaarheid met de sporen van een kleine veertig jaar. Daar kun je geen knappe fysiotherapeuten bij gebruiken. 

“Doe de broek maar uit mevrouw.” Daar heb je het gelazer al. De gevreesde zin, nonchalant tussen neus en lippen door. De broek. Nooit ‘uw broek’. ‘Uw broek’ klinkt intimiderend en riekt naar ongewenste intimiteiten. Maar naar ‘de broek’ wil ik ook niet luisteren. “Nee meneer, ik doe de broek niet uit. Mijn shirt en mijn hemdje, daar zie ik nog de zinnigheid van in. Waarom moet ik voor het behandelen van mijn rug de broek uittrekken? Ik laat de broek niet zakken in het bijzijn van u en uw perfecte stagiair.” Ik houd wijselijk mijn mond. Mijn vorm van assertiviteit wordt doorgaans niet op prijs gesteld. Geleerd door schade, schande en de Geest. 

Gelukkig is er altijd wel een Bijbelwoord om me in tijd van nood aan vast te klampen. ‘Voorzichtig als slangen en argeloos als duiven.’ Geen idee van context of vindplaats, maar het komt me handig uit. In een impuls besluit ik om lichtonzeker te gaan kijken. Mijn houding drukt een zweem van hulpeloosheid uit, terwijl ik bescheiden aarzel: “Eh, liever niet. Kunt u mij ook behandelen terwijl ik mijn broek aanhoud?” Een blik van verstandhouding waarvan ik de betekenis niet wil weten, gevolgd door een genadige knik: “Houd de broek maar aan.” 

Tevreden bestijg ik de behandelbank. De tl-buis beijvert zich opnieuw mijn benen onbarmhartig te beschijnen, maar stagneert dit keer bij spijkerbroekenblauw. Ik heb de broek aan. Gewoon, net als thuis. 

Deel dit artikel:

Geef een reactie

Om reacties te kunnen lezen en/of schrijven moet je toestemming geven voor het plaatsen van cookies.
Klik hier als je toestemming geeft voor het plaatsen van cookies bij het bezoek aan de websites van de Nederlandse Publieke Omroep. Of pas hier je cookie-instellingen aan.