Icon--search Icon--video Icon--play Icon--pause Icon--twitter Icon--facebook Icon-navIcon Icon--arrowLeft Icon--arrowRight Icon--audio Icon--photo icon--tag Icon--radio icon--contact volume-off Icon--volume-up

Geen paniek

Blog van Tijs van den Brink

Het gaat niet goed met het geloof van veel kerkgangers! Zorgelijk nieuws op de opiniepagina’s van het Nederlands Dagblad.

In het ND ontspint zich een interessante discussie naar aanleiding van artikelen van de PKN-dominees Paul Visser (Amsterdam) en Kees van Ekris (Zeist).

Ze constateren een soort betonrot onder gelovigen. “Eerlijk gezegd ontmoet ik te vaak mensen die het geloof beu zijn,” aldus Visser. “De twijfel zit bij velen maar net onder de oppervlakte. En zodra ze de kop opsteekt, blijkt ze veel dieper geworteld dan men zelf vermoedde.”
Van Ekris rept van “een diepe vermoeidheid die de ziel belaagt”, ook bij predikanten en toegewijde gemeenteleden. “Jarenlang is gevochten om de vermoeide ziel op te peppen. Meer bidden, vuriger spreken, een extra portie discipline. Het werkt even. En opeens knapt er iets.”
Er is veel over de alarmerende artikelen te zeggen en dat gebeurt dan ook in de christelijke kranten en op de sociale media. Ik wil er drie dingen aan toevoegen:

1. Als gevolg van de gesprekken die ik voer voor AdieuGod?, luister ik (ongewild) vaak naar preken met in mijn achterhoofd de gast die ik die week sprak. Ik maak maar zelden mee dat ik denk: dit zou hem of haar vast hebben aangesproken. Als waar is wat ik vermoed, namelijk dat veel gemeenteleden met dezelfde vragen tobben als mensen die de kerk verlaten hebben, is dat geen goed nieuws. De vragen die op de bodem van onze moderne harten leven, komen kennelijk in veel diensten (of ik nou een PKN-dienst bezoek of een dienst van een van de kleine gereformeerde kerken) nauwelijks aan de orde.

2. In veel artikelen wordt meteen een oplossing aangedragen, ook door Van Ekris en Visser. Van Ekris zoekt zijn heil in de uitverkiezing, Visser bepleit een prediking waarin (onder andere) de twijfel meer benoemd wordt en waarin wordt erkend ‘dat God geregeld niet te volgen is en dat we vaak weinig van Hem gewaarworden’. Ik ben niet tegen die ‘oplossingen’, maar ik vraag me wel af of er voldoende is nagedacht over het probleem als er al weer zo snel een oplossing is. Als mensen vragen of ik niet eens kan stoppen met AdieuGod?, voel ik dat ook. Ik snap het wel (ik geniet zelf ook meer van verhalen van mensen die God vinden), maar hebben we de lessen van de adieu-zeggers al echt geleerd?

3. Geen paniek! ‘Ons’ geloof staat of valt niet met ons. Wij kunnen God kwijt zijn, Hij is ons niet kwijt.

Deel dit artikel:

Geef een reactie

Om reacties te kunnen lezen en/of schrijven moet je toestemming geven voor het plaatsen van cookies.
Klik hier als je toestemming geeft voor het plaatsen van cookies bij het bezoek aan de websites van de Nederlandse Publieke Omroep. Of pas hier je cookie-instellingen aan.