Icon--search Icon--video Icon--play Icon--pause Icon--twitter Icon--facebook Icon-navIcon Icon--arrowLeft Icon--arrowRight Icon--audio Icon--photo icon--tag Icon--radio icon--contact volume-off Icon--volume-up

Geloof houdt ernstig zieke Alma Bosman overeind

“Als ik niet geloof, wat moet ik dan?”

“Ik word geen 80 en zal alleen maar meer inleveren. Maar als ik straks mag gaan, dan staat Hij op mij te wachten.” Terwijl ze het zegt, loopt er een traan over haar wang. Het is het enige moment tijdens ons gesprek dat ze zich zo kwetsbaar toont. “Net als Jezus draag ik ook mijn kruis. Maar mijn kruis is niet zwaarder dan dat van een ander. Als iemand een zere voet heeft, mag dat er net zo goed zijn.”

Het is confronterend om Alma te ontmoeten:  een vrouw van 35, volledig aan bed gekluisterd en afhankelijk van sondevoeding. “Mensen vinden me vaak zielig, ook in de kerk. Dat vind ik moeilijk. Ik ben gewoon Alma, niet de optelsom van de ziektes die ik heb. God heeft ons allemaal gemaakt en ik heb nu een eenmaal een slangetje nodig. Gelukkig heeft Hij die ook uitgevonden,” zegt ze glimlachend.  

Klein ongeluk
Alma’s jeugd is onbezorgd, tot ze op haar 17e een ongeluk op haar werk krijgt. Op het eerste gezicht lijkt het een onschuldig voorval, maar het blijkt het begin van haar lichamelijke strijd. “Ik kwam met mijn hand klem te zitten tussen een container en een ijzeren pilaar," vertelt ze. De gevolgen lijken mee te vallen, maar haar hand blijft blauw en ijskoud. “Het leek net alsof mijn hand niet bij mijn lichaam hoorde”, herinnert ze zich. Een afspraak bij de huisarts volgt, die gelijk bange vermoedens heeft dat het goed mis is. Die vermoedens worden uiteindelijk bevestigd in het ziekenhuis: Alma heeft posttraumatische dystrofie, een ernstige storing in het genezingsproces na lichamelijk letsel. Het leidt tot pijn, zenuwzwakte en zwellingen. De vele behandelingen die volgen, hebben niet het gewenste effect. “Uiteindelijk zeiden de artsen: ‘Leer er maar mee leven.’” 

Dromen in duigen
Ondanks de pijn is Alma vastberaden om haar opleiding tot zweminstructrice af te maken. Aan die droom komt abrupt een eind als ze jaren later een insectensteek net boven haar enkel oploopt. Het is de trigger die ervoor zorgt dat de dystrofie zich uitbreidt. “Een paar dagen na die steek ging ik mee op een jongerenkamp. Mijn voet was al wel raar dik, en raakte tijdens het kamp ontstoken. Ik ging het kamp lopend in, maar kwam er in een rolstoel weer uit.”

Tot haar grote verdriet moet Alma haar opleiding afbreken. Inmiddels heeft ze naast de posttraumatische dystrofie ook gegeneraliseerde dystonie en ME. Bij gegeneraliseerde dystonie worden er vanuit je hersenen verkeerde signalen afgegeven. Hierdoor verkrampt je lichaam helemaal en begint het te schudden en te schokken. ME is ook wel bekend als het chronisch vermoeidheidssyndroom. 

Tot op de dag van vandaag droomt ze ervan om nog één keer een baantje te zwemmen. “Daar ben ik hard voor aan het oefenen, maar dan moet ik me helemaal kunnen ontspannen. Dat lukt nu nog niet.”

Terugvechten
Opgeven, het is een woord dat niet in Alma’s woordenboek voorkomt. Naast het zwemmen heeft ze nog dromen te over. “Leven bijvoorbeeld”, zegt ze lachend.  “Daarnaast wil ik heel graag mijn boek uitbrengen, dat staat echt op nummer 1 van mijn bucketlist.” Haar biografie begint met een flashback naar het moment dat Alma hoort dat ze op 27-jarige leeftijd naar een verpleegtehuis moet om te revalideren. “Toen heb ik de hele nacht wakker gelegen en me afgevraagd: waarom? In mijn boek wil ik heel graag een boodschap meegeven: ‘Geniet van wat je hebt’. Het gras is echt niet groener bij de buren. Het lijkt soms zo, doordat de zon net iets anders schijnt. Maar die zon komt ook weer terug op je eigen gazonnetje.”

God aan de kant gezet
Het geloof in God heeft een prominente rol in haar leven, maar dat is niet altijd zo geweest. “Ik noem het een knipperlichtrelatie. Thuis ben ik hervormd opgevoed, het geloof is mij met de paplepel ingegoten. Maar toen ik als 22-jarige in een speciale revalidatiekliniek terecht kwam, bestond God even niet voor mij. Ik was boos, heel boos. En verbitterd, net zoals de meeste mensen die daar zaten. Ik had een kettinkje met geloof, hoop en liefde eraan. Dat wilde ik echt even niet meer om. ”

De ommekeer komt als ze in een ander verzorgingscentrum belandt. “Daar was de sfeer heel anders: we baden voor het eten en ik had gesprekken met een pastoraal medewerkster. Met haar zocht ik uit waar mijn boosheid vandaan kwam. Was ik boos op God of op mijn ziekte?” Tijdens de gesprekken vallen de puzzelstukjes voor Alma weer op de juiste plek: “Ik heb daar mijn mijn geloof teruggevonden. God kan er niks aan doen dat ik die ziekte heb gekregen. Daarnaast: als ik Hem loslaat, heb ik niks. Ik vind het ook een heel prettig idee dat er Iemand is die straks op me wacht.”

“Ik zag Iemand die zei dat ik terug moest gaan"
Dat er Iemand op haar wacht, heeft ze in 2014 letterlijk ondervonden. Tijdens een bootreis wordt ze geveld door een dubbele longontsteking. "'S nachts draaien ze me altijd. Toen ze bij me kwamen, was ik bezweet, niet aanspreekbaar, slap en blauw." Snel handelen is op dat moment een vereiste. “Als dat niet was gebeurd, was ik er nu niet meer geweest,” zegt ze zachtjes.  Wat ze ziet tijdens die bijna-doodervaring, maakt diepe indruk: “Ik weet dat ik Iets heb gezien, iets wits. Ik hoorde dat ik terug moest gaan, omdat het mijn tijd nog niet is. Ik moet mensen vertellen dat ze moeten leven, genieten. Het leven draait niet om geld of om macht. Het draait om de woorden uit 1 Korintiërs 13: geloof, hoop en liefde. Gooi die macht aan de kant, hou van elkaar, hoop met elkaar en geloof met elkaar."

Rotsvast vertrouwen
Wat het leven nog voor Alma in petto heeft, weet ze niet.  Met de dominee heeft ze haar wensen doorgesproken, mocht ze komen te overlijden. Want ondanks haar ijzersterke geest, blijft haar lichamelijke weerstand fragiel. “Ik word geen 80 en zal alleen maar meer inleveren,” geeft ze aan. Maar wat er ook gebeurt, ze wil zich vasthouden aan haar geloof. Hopen op een wonderbaarlijke genezing durft ze echter niet. “Ik ben bang om het geloof dat ik heb, te verliezen. Ik ben Hem één keer kwijtgeraakt, dat laat ik me ik niet nog een keer gebeuren."

Auteur: Janet Freriks

Beeld: Nowords.nl/Ruben Timman

Geef een reactie

Om reacties te kunnen lezen en/of schrijven moet je toestemming geven voor het plaatsen van cookies.
Klik hier als je toestemming geeft voor het plaatsen van cookies bij het bezoek aan de websites van de Nederlandse Publieke Omroep. Of pas hier je cookie-instellingen aan.