Icon--search Icon--video Icon--play Icon--pause Icon--twitter Icon--facebook Icon-navIcon Icon--arrowLeft Icon--arrowRight Icon--audio Icon--photo icon--tag Icon--radio icon--contact volume-off Icon--volume-up

'Een jaar is voorbij: het kruis blijft’

Blog van Arie van der Veer

Vandaag is het een jaar geleden. Op 8 juni 2015 stierf onze zoon Peter. Ik had niet gedacht er zo mee bezig te zijn. Maar de beelden komen ‘vanzelf’ binnen. Het gebeurt gewoon. Soms zet je zelf de film aan, maar vaak gebeurt het ook door een ander. Soms alleen al als je ‘die ander’ ziet.

Maar we doen het ook heel bewust. Een paar kleinkinderen zijn foto’s aan het verzamelen om een filmpje te maken over zijn leven. Stapels plakboeken nemen ze door. Er moest ook een melodie bij. En de meiden kozen: ‘Ben je bereid je kruis te dragen?’ Peter zingt het zelf. Als je wilt kun je het hier beluisteren…

Voor de dienst van zijn begrafenis kozen ze daar ook al voor. Toen we allemaal achter de kist aan de kerk binnenliepen, was het lied ook te horen. Ik snap nog niet hoe we het allemaal hebben kunnen doen en doorstaan. Je zoon, die je op zijn begrafenis toezingt: ‘Ben je bereid om je kruis te dragen?’

Je zoon, die je op zijn begrafenis toezingt: ‘Ben je bereid om je kruis te dragen?’

Zonder Hem of met Hem?
Ik heb die opname dit jaar heel vaak beluisterd. Je begrijpt dat dan de tranen stromen. En elke keer zet die vraag mij aan het denken. Er zijn ’kruisen’ waar je niet voor hoeft te kiezen. Er zijn ook kruisen, waar je ja of nee tegen kunt zeggen. Het kruis van het sterven van je echtgenoot, je vader, je kind niet. Wel het kruis van het bereid zijn de weg met Christus te gaan. Dragen we dit kruis zonder Hem of met Hem?

Door genade mag ik zeggen: we dragen het met Hem. God, die we ook gezegd hebben: ‘we begrijpen het niet’. Gebalde vuisten zijn er niet, wel biddende handen. Handen die zich tijdens het zingen uitstrekken naar de hemel. Met een schreeuw om kracht, om hulp. Zo hebben we het gedaan tijdens het afscheid. Zo doen we het nog.

Steeds meer licht
En soms krijg je antwoord. Ik zag mijn overbuurman in de kerk een foto maken. Een foto van het houten kruis dat daar sinds de ingebruikname van de kerk hangt. Iemand vertelde me toen dat het kruis daar juist ook één van de wensen van Peter was. Een kunstenaar uit onze gemeente heeft het gemaakt. Het is een groot kruis, gemaakt van heel oud hout dat diepe scheuren heeft. Een kruis met diepe scheuren.

Begrijp je? Maar door die scheuren van het donkere kruis straalt licht. Ook dat heb ik vaak zitten bekijken onder de dienst….. Later zag ik waarom mijn overbuurman een foto maakte. Je kunt het nog beter zien als je rustig de foto bekijkt. Door de lichtval ontstond door de dwarsbalk op de muur twee armen. Armen die het kruis omarmen, dragen?!

Een jaar is voorbij.
Het kruis blijft.
Zijn Kruis.
Ons kruis.

Misschien dat er nog wel meer scheuren in het kruis gaan komen? Dat zal niet meevallen. Verre van dat. Hoe dieper en groter de scheuren in het kruis in de kerk komen, hoe meer licht te zien zal zijn. Zou God dat ook niet in ons leven willen doen?! We vertrouwen er op in alle verdriet en gemis. Als we in de kerk zitten, zien we elke zondag dat kruis.

Iemand wees mij ook op dit....het logo van onze kerk is een kruis…met armen. Tekende de zon het na? Het lijkt er op! Toevallig???  

Arie van der Veer

Geef een reactie

Om reacties te kunnen lezen en/of schrijven moet je toestemming geven voor het plaatsen van cookies.
Klik hier als je toestemming geeft voor het plaatsen van cookies bij het bezoek aan de websites van de Nederlandse Publieke Omroep. Of pas hier je cookie-instellingen aan.