Icon--search Icon--video Icon--play Icon--pause Icon--twitter Icon--facebook Icon-navIcon Icon--arrowLeft Icon--arrowRight Icon--audio Icon--photo icon--tag Icon--radio icon--contact volume-off Icon--volume-up

“Het liefst luister en verwonder ik me”

EO-presentator Henk van Steeg over geloof, hoop en liefde

“Het zijn de mensen om me heen die mij maken tot wie ik ben,” vindt Henk van Steeg. Daarom bezoekt Visie met de kersverse ‘Geloof en een Hoop Liefde’-presentator drie belangrijke mensen uit zijn leven.

Henk van Steeg (36) groet met een breed armgebaar als hij het stationsplein in Amersfoort op fietst. Het is een milde zomermiddag als we onze reis beginnen. Vandaag bezoeken we drie sleutelfiguren in Henks leven: we fietsen eerst naar een vriend, die voor hem hoop symboliseert, dineren daarna bij zijn gezin, waar hij liefde vindt, en eindigen bij zijn zus. Zij was in zijn puberteit belangrijk voor zijn geloof.

Etiket
De weg leidt ons eerst naar Hoevelaken, de woonplaats van Lennert Blom (50). Henk was samen met hem jeugdleider in de Nederlands Gereformeerde Kerk die hij bezoekt.

“Hij heeft een gedeelte van zijn huis verbouwd en beschikbaar gesteld voor mensen die het nodig hebben. Een ontzettend cool en hoopvol project,” legt Henk uit. Eenmaal binnen vertelt Lennert hoe zijn vrouw en hij zijn geraakt door de onvoorwaardelijke liefde van Christus. “Je waarde wordt niet bepaald door cultuur, historie of wat anderen van je vinden, maar door God die jou waarde geeft.” Dat geloof zetten hij en zijn vrouw nu om in daden. “Juist mensen die als minderwaardig worden beschouwd – omdat ze crimineel zijn, verslaafd of als vluchteling hier wonen – willen wij een plek bieden. Niet als hulpverleners, maar door ze een woonplaats te geven en goede buren te zijn; gewoon omdat we iets door willen geven van wat we hebben ontvangen.” Henk vult aan: “Ze zijn al elf jaar bezig met de plannen en uiteindelijk is het zover. Ik zie zo vaak dat mensen hun droom opgeven als het niet direct lukt. Maar zij zetten door. Dat vind ik een teken van hoop.”

"Wat heb jij deze week met Jezus beleefd?"

Opgesponst 
“Er is nog een reden waarom Lennert mij hoop geeft,” gaat Henk verder, “en dat is een heel eenvoudige vraag die hij stelt aan jongeren: wat heb jij deze week met Jezus beleefd? Die vraag leert mij hoe simpel praten over geloof is. Niet alleen met jongeren, maar ook met mijn gezin.” Lennert: “Het gaat om de gewone dingen. Ik prikkel anderen graag om zo naar het leven te kijken: ook de alledaagse zaken doe je met God.” “Dat vind ik mooi aan jou,” reageert Henk. “Jij bent nooit veroordelend. Je wilt altijd mensen meenemen. Die les neem ik mee, ook richting mijn kinderen. Ik laat ze liever zien wat mooi is aan Jezus, dan dat ik probeer ze hard een richting op te duwen.”

Lennert herkent dat in Henk: “Je sluit bij jongeren altijd aan waar ze zijn. Dat doe je door eerst te luisteren. Pas als je alles ‘opgesponst’ hebt, stel je op precies het juiste moment een vraag. Of – dat kan ook heel goed – je zet ze met een grap of grol aan het denken.” Het beeld van een spons past wel, vindt Henk. “Het liefst luister ik en verwonder ik me.” 

Grote ego’s
Als kind werd Henk behoorlijk gepest. “De eerste dag op de middelbare school droeg ik een roze shirt. Ik was direct de homo van school. Dat wil je niet op die leeftijd. Daarom deed ik alles om aansluiting te vinden; ik paste me aan de groep aan. Al leer ik de laatste jaren om me minder van anderen aan te trekken, nog steeds heb ik de neiging tot pleasen. Als ik bij een nieuwe groep mensen kom, begin ik met peilen: wie is een vriend, wie een vijand? Het duurt altijd even voordat ik op mijn gemak ben. Ik ga dan ook zelden de confrontatie aan; als het moet, maak ik een scherpe grap. Humor is mijn schuurmiddel. En in sommige groepen blijf ik vaak op de achtergrond en ben ik nooit helemaal op mijn gemak. Ik kan moeilijk omgaan met mensen met grote ego’s. En daar lopen er in Hilversum genoeg van rond.”

Je komt doorgaans heel zelfverzekerd over…
Glimlacht: “Je wilt niet weten hoelang
ik wakker heb gelegen voor de eerste opname met Geloof en een Hoop Liefde, en hoe spannend ik een eerste uitzending vind. Wat denken mensen van mij? Gaat het wel goed? Want ik wil het per se goed doen. Niet dat het resultaat daar beter van wordt, trouwens.”

Lennert: “Toch heb ik het idee dat een programma als Geloof en een Hoop Liefde heel dicht bij je hart ligt.” Henk: “Dat klopt absoluut. Zoals je zei: ik ben een spons en luister graag naar de verhalen van mensen. Ik speel geen rolletje. Ik wil mensen echt ontmoeten. Daarom heb ik voor de proefaflevering die ik moest maken mijn lelijkste kleren aangetrokken – een shirt van lamahaar uit Peru – zodat het ging om wie ik was, en niet om hoe ik me kleed. Want als ik niet écht luister, prikt de kijker er zo doorheen. Zoals een jongere er ook doorheen prikt.”

"Vriendschap met mannen vind ik nog steeds lastig"

Mannenvriendschap 
Op de fiets terug naar Amersfoort, onderweg naar de avondmaaltijd bij Henk thuis, praten we verder over het pesten. “Mannenvriendschappen vind ik nog steeds lastig. Ik kan met heel veel mensen goed overweg, maar er zijn weinig mannen die ik in mijn leven laat spreken. Daarom ben ik zo blij met mijn vrouw Elles; die aarzelt niet me de waarheid te vertellen. Thuis kan ik volledig mezelf zijn, met al mijn nukken. Ik geef de buitenwacht nog weleens het beeld dat ik onbeperkt energie heb. Hier hoeft dat niet.” Elles: “Dan valt hij in slaap aan tafel, terwijl we een liedje zingen. Ik vind dat weleens lastig: hij geeft zijn energie aan anderen, maar die is dan thuis op.” Henk: “Ik ontdek mijn grenzen wellicht te laat. 
Ik vind het dan ook pittig om de balans
te vinden tussen een stevige baan en een intensief gezinsleven met jonge kinderen. Deze periode is fantastisch, maar ook vermoeiend.” 

Egel
Van de liefde in het gezin vervolgen we onze roadtrip. Van Amersfoort rijden we naar het Noord-Hollandse dorpje Oterleek, op zoek naar geloof. Daar woont Janneke, de drie jaar oudere zus van Henk, met haar man Alex en drie kinderen.
“De basis van mijn geloof is gelegd door onze ouders. Zij vertelden erover en leefden het voor,” zegt Henk tegen Janneke. “Maar toen ik nadacht wie er vroeger belangrijk was voor mijn geloof, kwam ik bij jou terecht. Hoe je vrijmoedig en blijmoedig praatte over het geloof en daar ook naar leefde, dat maakte echt indruk. Ik herinner me een moment waarop we samen naar de beste ijssalon in het Gooi fietsten. Tijdens de fietstocht praatten we over geloven. Jij vertelde me dat je gebeden had dat God mij een concreet voorbeeld van Zijn bestaan zou geven. En dat gebeurde. Hoe gek het ook klinkt, ik had die ervaring toen ik een egel vond. Ik zat geknield bij dat beestje en werd diep geraakt door God – alsof de Geest in me neerplofte.”

“Ik herinner me dat voorval niet meer,” geeft Janneke toe, “maar wel dat ik in mijn studententijd mijn jongere broers iets mee wilde geven over het geloof. Mijn ouders komen van de Veluwe en voor hen was geloven meer iets van hun binnenwereld. Nu praten we er regelmatig open over, maar in onze kindertijd werd geloven vooral zichtbaar in vaste gewoontes, zoals Bijbellezen, naar de kerk gaan en bidden voor het eten. Tijdens een evangelisatiereis leerde ik God kennen als een levende God. Ik wilde mijn broers deelgenoot maken van die ontdekking; ik herinner me onze gesprekken over twijfel dan ook nog goed.” Henk: “Ik ging door een moeilijke periode. Mijn middelbareschooltijd was eenzaam; ik was een van de weinige christenen, maar vond het lastig om te ontdekken wat God met mijn leven te maken had. Jouw vanzelfsprekende levenswandel met God was echt een verademing.”

Levensgenieter
Het gesprek meandert langs jeugdherinneringen, familiezaken en geloofsmomenten. Janneke vraagt: “Heb jij nu ontdekt wat echt relevant is aan geloven?” Henk is een tijdje stil. Dan, aarzelend: “Voor mij is echtheid een centraal thema. Zowel bij mij als een ander. Ik geloof dat ik iets van God kan laten zien als ik me kwetsbaar opstel, zonder vooroordelen. Als ik ergens ben, wil ik er voor de volle honderd procent zijn. Dat kan tijdens ontmoetingen voor Geloof en een Hoop Liefde, maar ook in de buurt waar we wonen, door ons huis open te stellen.”

Buiten valt de schemer in als broer en
zus verder praten. Janneke: “Het is wel bijzonder dat je nu op deze plek gekomen bent. Heb je eigenlijk nog ambities voor de toekomst?” Henk: “Ik hoor niet bij de mensen die hun carrière heel doelmatig plannen. Ik ben meer van go with the flow; ik zie wel waar ik uitkom. Stap voor stap.” Janneke: “En achteraf zie je dat je iedere stap nodig had voor de volgende.”


Dit artikel is afkomstig uit EO Visie

Tekst: Pieter-Jan Rodenburg
Beeld: Ruben Timman 

Geef een reactie

Om reacties te kunnen lezen en/of schrijven moet je toestemming geven voor het plaatsen van cookies.
Klik hier als je toestemming geeft voor het plaatsen van cookies bij het bezoek aan de websites van de Nederlandse Publieke Omroep. Of pas hier je cookie-instellingen aan.