Icon--search Icon--video Icon--play Icon--pause Icon--twitter Icon--facebook Icon-navIcon Icon--arrowLeft Icon--arrowRight Icon--audio Icon--photo icon--tag Icon--radio icon--contact volume-off Icon--volume-up

'Het was een vette begrafenis'

Arie van der Veer over de begrafenis van zijn zoon Peter

Onlangs overleed de zoon van dominee Arie van der Veer onverwacht aan een hartstilstand. Arie schreef: 'Zomaar opeens. Bij de pannen en het gasfornuis. Wie zal ooit de groeven in de ziel kunnen lezen van de kleintjes die papa vonden? Een vlotte vent, vrolijk, sterk, voorganger en voetbaltrainer. Achter in de veertig. Papa van een groot gezin met adoptiekinderen en eigen kinderen. Zeven stuks.'   Arie vertelt in deze blog over de begrafenis. Een 'vette' begrafenis.

Voor de voetballers gereserveerd 

Een kaart met dat opschrift lag op de dag van de begrafenis op de voorste rijen stoelen van de Fonteinkerk. 

Ik weet niet, hoe het bij jou gaat in de kerk, maar bij ons zit de jeugd meestal
 achterin. In De Bolder, waar wij kerken, zitten zij min of meer verscholen achter de ruggen van de volwassen. 'Het is daar half duister, en als je daar toch moet zijn?' zeggen ze dan. 'Je zit dan lekker uit het zicht.
' Behalve voor deze opa. ☺

Je kunt niet van onze kerkdiensten zeggen dat ze ouderwets zijn. Verre van dat. 
Maar als je 12, 13 jaar bent is een kerkdienst voor de jongelui niet meer zo aantrekkelijk. Wij hebben in ons gezin een stuk of 7 van die tieners. Ik praat regelmatig met hen over het geloof. Gelukkig is er geen één die hardop zegt, dat hij met God niets te maken wil hebben, maar over het algemeen gaan ze niet juichend naar de kerk. De diensten zijn voor hen saai en lang. 'Na vijf minuten weet ik al waar het over zal gaan', zei ooit één van de tieners. ‘Waarom doen die dominees er zo lang over?’

Bij de voorbereiding van de dankdienst voor Peter's leven had ik al die tieners steeds voor ogen. Veel jongens van de voetbalclub zijn niet gewend om naar de kerk te gaan. Wat ik wél in de dagen voor de begrafenis gemerkt had, was hoe bewogen zij onder het sterven van Peter waren. Ik was er bij toen ze thuis een hand kwamen geven. Iedereen kreeg een hand. Niet ‘hallo’ en dan snel doorlopen. Maar één voor één, ieder een hand geven en dan telkens dat moeilijke woord zeggen: 'gecondoleerd'.

Wij zaten in een hoekje van de tuin en zagen hen de kamer ingaan waar Peter lag. Witte gezichten en betraande ogen. Ze waren er, een heleboel. En in de dienst waren ze met nog veel meer. Rijen achter elkaar.

Super van onze gemeenteleden dat zij die dag bereid waren om na het afscheid van Peter naar de andere kerk in Zwolle Centrum te rijden. In de Fonteinkerk bleven het gezin, de familie en directe vrienden, kerkenraad. Maar er was ook plek gereserveerd voor de mensen van de voetbalclub, de scholen en de buren. Vooraan!

Annet wilde graag dat het een dankdienst zou worden. Lof brengen aan de Here, onze God. Eén van de jongens vroeg: ‘Hoe kun je nu danken?’ Goeie vraag.
Ik zei, dat we in de dienst vooral wilde terugdenken. Onder andere aan wie God voor Peter is geweest en wat Peter voor ons had betekend. Een beetje moeilijk blijft het wel. Hoe kun je God danken voor het leven van iemand die maar 47 jaar mocht worden.

Het aantal liederen dat we hebben gezongen, loog er niet om. Een super lange preek heb ik niet gehouden. Toch duurde de dienst wel twee uur. Sommige jongens zaten met hoofd naar beneden. In de kerk, waar ze dat ook doen, denk ik dan vaak: 'Wat doe ik fout? Kunnen jullie niet proberen te luisteren?' 
Peter en ik wilden hen zo graag bij alles betrekken. We hebben echt van alles gedaan en bedacht. Het zou toch super gaaf zijn als de tieners van onze gemeente zelf bewust kozen om God te dienen?

Maar deze keer keek ik met andere ogen naar de jongens. Ik had thuis toch gemerkt en gezien hoe verdrietig zij waren! 
Wat moet je dan met je vragen en verdriet? Wat moet je met al die mensen die luidkeels staan te zingen. Sommigen zelfs met de handen omhoog. Dat doe je wel als PEC Zwolle wint, maar bij uitschakeling of verlies ga je toch niet juichend het veld af?!

Ik heb je al verteld, dat ik Psalm 10 uitgekozen had om over te preken. 
Met name vers 14: ‘Gij ziet het, want Gij aanschouwt moeite en verdriet, om het in Uw hand te leggen’. Voor de jongens heb ik het voorbeeld gebruikt van de scheidsrechter of de trainer. Dat zijn mensen, die soms beslissingen nemen waar je niets van begrijpt: Als je niet wordt opgesteld of als je uit het veld wordt gehaald. 
Je houdt je mond, maar onder elkaar vind je het dan soms geen goede trainer of een waardeloze ‘scheids’.

Maar, is dat is altijd eerlijk? Je maakt toch ook zelf fouten? Het kan met het hele elftal niet goed gaan. Je traint en doet je best, maar het loopt niet goed. 
Vaak gebeurt het in de voetbal dat de trainer weg moet. Alsof hij alleen de schuld heeft… Zo kun je ook met God omgaan en Hem de schuld van alles geven. 
Maar dat wilden we in deze dienst voor Peter met God niet doen. Ondanks alle vragen, willen we ‘de hemelse Trainer’ blijven vertrouwen. Zoiets bedoelt die tekst ook.

Als die man uit de Psalm zegt: om het verdriet in Zijn hand te leggen’ betekent niet dat wij niet meer mogen en willen spelen. Nog sterker: bij dit verlies wíllen we ons juist nog meer inzetten. Samen leggen we opnieuw de leiding in Gods handen. In Gods handen leggen betekent zoiets als aan Hem vragen om er alles aan te doen om in de strijd die blijft - en misschien nog wel zwaarder wordt - om al het kwade en al het verdriet te overwinnen. Ons verdriet niet alleen. Ook van heel de wereld!

Alleen kunnen wij het niet.
 Absoluut niet. 
Onze kerkdiensten zijn altijd: roepen, en deze keer schreeuwen tot God:
 ‘God help ons’. Wij kunnen alleen niet verder!. We leggen het in Uw hand’.

Ik heb zaterdag de jongens niet meer gesproken. Alles was in je denken gericht op die laatste gang. Dat is heftig als je ouders bent, maar nog heftiger als je tiener bent en je loop naast de baar van je vader en duwt mee.

Gisteren heb ik gevraagd hoe de voetballers het hebben gevonden.
 'Vet', was het antwoord.

Ps: Als u dat woord niet kent, raad ik u aan het aan de tieners zelf te vragen. 

Geef een reactie

Om reacties te kunnen lezen en/of schrijven moet je toestemming geven voor het plaatsen van cookies.
Klik hier als je toestemming geeft voor het plaatsen van cookies bij het bezoek aan de websites van de Nederlandse Publieke Omroep. Of pas hier je cookie-instellingen aan.