Icon--search Icon--video Icon--play Icon--pause Icon--twitter Icon--facebook Icon-navIcon Icon--arrowLeft Icon--arrowRight Icon--audio Icon--photo icon--tag Icon--radio icon--contact volume-off Icon--volume-up

'Hoe gaat het met je?'

Arie van der Veer: 'Soms wordt het gewoon teveel'

‘Hoe gaat het met je?’ Wat is het fijn als mensen dat aan je vragen. Je voelt dat ze meeleven. Belangstelling voor je hebben. Van je houden. Maar hoe moeilijk is het daarop antwoord te geven. Het ene moment voel je je zo, maar dat kan plotseling weer heel anders zijn.

Er zijn momenten dat je verdrietig bent, maarer zijn ook momenten dat het verdriet veel minder is. Het hangt af van allerlei factoren. Waar zijn je gedachten? Waar ben je mee bezig? Met wie spreek je? En zeker ook de plek waar je bent. Het maakt verschil of ik met m’n kleinzoon praat of met de buurman. Het grijpt je altijd aan als je dat gezinnetje ziet zonder vader. Als ik mijn schoondochter zie zingen in de kerk. Of als mijn kleinzoon vol trots laat zien dat hij het horloge van zijn vader heeft. Het was veel te groot, er moest een ander bandje om. 'Peter' staat er nu op de achterkant.

We hadden vorige week behalve opnieuw een begrafenis (van ons schoonzusje) en een aantal verjaardagen. Dat heb je met een grote familie. Die van de kleintjes hebben we gevierd. Bij het huis van Annet en Peter hingen de vlaggetjes in de tuin. We zongen de jongste die twee geworden was: ‘lang zal hij leven’ toe. We aten taart. Wat zal hij zich ooit van zijn vader herinneren? En als iemand dan op zulke momenten vraagt: Hoe gaat het met je?

We hebben ook de verjaardag van Peter ‘gevierd’. Annet en een aantal kinderen waren ’s morgens bij het graf geweest. Met de anderen hadden we om zes uur ’s avonds afgesproken. Van de dahliavereniging in Heerde had ik een heleboel zonnebloemen gekregen. Dus ieder kreeg een zonnebloem. We moesten lachen.

Want we dachten terug aan de begrafenis van oma. Toen hadden we ook allemaal zonnebloemen. We gingen als familie lopend naar het graf. Dwars door het centrum van Zierikzee. In een lange stoet. Toeristen dachten dat we een feestje hadden en maakten foto’s. De stemming was toen ook anders. Mijn moeder was 92 geworden. Maar nu voelden we ons anders. Peter zou vandaag 48 geworden zijn… Opnieuw gingen we op de dag van zijn verjaardag naar het graf. Net zoals toen op de begrafenisdag. Maar nu zonder kist.. Waar denk je dan aan? Hoe voel je je?

Toch was het heel fijn om bij zijn graf te zijn. Het graf van Peter ligt in een bosachtige omgeving. Kleine stenen en heel veel natuurlijk groen. Maar een bos bloemen mag er wel op staan. Dat hebben we dus gedaan. Een heleboel zonnebloemen. De zonnebloemen die zich richten naar het licht…

Dat hebben we ook proberen te doen. Eva, de dochter van Peter had haar gitaar meegenomen. De meisjes zongen een liedje dat ze ook op de begrafenis hadden gezongen: ‘Ik zorg voor jou’. Och, en als je eenmaal één liedje gezongen hebt, volgt ook een tweede. De kinderen wilden graag het liedje zingen dat we altijd op het familieweekend zingen: ‘We want to thank You’. Samen hebben we ook een groot hart gemaakt op de grond, van dennenappels. We hebben allemaal gebeden: ‘Onze Vader, die in de hemel zijt’.

Ja, hoe gaat het om zo’n moment met je? Hoe voel je je? Dat zal bij ieder van ons weer anders geweest zijn. Ik kan alleen maar over mijn eigen gevoel schrijven. Ik heb toen niet gedacht aan het omhulsel van Peter in het graf. ‘Hij is hier niet’. Ik was ontroerd en dankbaar. Met je kinderen huilen en lachen, bidden, soms schreeuwen tot God. Maar wat gaat daar een kracht van uit! We zijn toen allemaal naar Annet gegaan. Samen hebben we koffie gedronken met wat lekkers er bij…

Hoe gaat het met je?

Met mij zoals met het weer van deze zomer. Het ene moment zat ik bij de caravan in de zon. Het andere moment zat ik achter de ramen omdat het goot. Rouw is niet als een kamer die je achter je dicht kan doen. Verdriet niet iets dat je in de kast kunt leggen. Je hebt geen rouw. Je bent in rouw.

Emotioneel vind ik ook de kerkdiensten. Ik sta niet huilend op de preekstoel. Maar meer dan ooit raken de liederen me. En wat zijn de mensen lief. Zondagmorgen toen ik tussen de twee diensten door een beetje op adem zat te komen, kwam een jonge vrouw binnen en vroeg of ze mij een handkus mocht geven. Ik heb gezegd dat een gewone kus ook prima was ☺.

Op een van de stille momenten die ik altijd mag hebben aan het begin van de dag moest ik denken aan de situatie van de discipelen na de dood van Jezus. De een liep door de graftuin te dwalen, de anderen zaten vaak bij elkaar. Toch was dat voor Thomas net even te veel. De Emmaüsgangers haalden onderweg allerlei herinneringen op. Op een dag waren ze met elkaar aan het vissen gegaan…

Wij zijn in de week van de begrafenis niet wezen vissen. Maar op de dag dat de kinderen de kist van Peter beschilderd hebben zijn ze ’s morgen met elkaar wezen zwemmen… Onzinnige vergelijkingen. De discipelen zullen veel ernstiger geweest zijn. Of zullen zij op dat meer van Galilea tegen elkaar gezegd hebben: ‘Weet je nog dat Jezus aan boord was en dat we toen ontzettend veel gevangen hebben?’

Weet je wat we ook veel samen doen? Dat is ‘appen’. We hebben een familie-groeps-app. Als één een berichtje stuurt, dan lezen we het allemaal. Soms is het gepiep van jewelste. De één reageert op de ander. Nee, we hebben het echt niet elke keer over Peter. Maar toch…we komen zo veel bij elkaar en we voelen ons bij elkaar. Afstanden bestonden zelfs in de vakantie niet.

We hebben ook een app voor de volwassen ‘Veren’. Niet alle berichten zijn goed voor ‘kleine’ oren. Dat vinden wij tenminste. Zij vast niet. Soms zijn het toch ook heftige berichten die juist de jongsten samenstellen. Vaak foto’s van vroeger. Heel ontroerend vond ik de app die ik kreeg op de verjaardag van Peter’s jongste zoon. Er ging een waarschuwing aan vooraf. Toen kwam die app binnen. Het bleek een geluidsopname te zijn. Van Peter. Van een jaar daarvoor. Voor zijn jongste, toen 1 jaar geworden zong hij ‘Lang zal hij leven’. Sommige woorden zong het kleintje mee..

Hoe je je op zo’n moment voelt…? Tranen. Hete tranen. Deze week zijn de scholen weer begonnen. Opa en oma passen weer op de kleinkinderen. Onze kamer was weer bezaaid met speelgoed. Oma draaide een CD van De Bromvlieg, het kinderkoor van onze jongste dochter. Het koor dat ook vaak op de piano begeleid werd door Peter. Toen ik de kamer binnenkwam, omdat het koffietijd was, hoorde ik een liedje van Ellen dat me trof.

Ik ben nooit alleen
Want Gods Heilige Geest
Zijn Heilige Geest woont in mijn hart
Hij helpt mij als ik bang ben
Hij geeft mij rust en maakt mij blij
Hij helpt mij als ik verdriet heb
’t Is net of Gods stem zegt: kom maar bij mij

En weer dacht ik aan die discipelen. Toen Hij er niet meer was, hebben ze dat ook gedaan: gebeden om de komst van de Heilige Geest. Die hebben we ook nu hard nodig: de Heilige Geest, de Trooster. En zo beleef je elke dag andere dingen. Zo voel je je het ene moment heel anders dan het andere. Soms wordt het gewoon te veel.

Mijn jongste dochter die ook jarig zou zijn, appte: ‘Ik vier mijn verjaardag niet.
We hebben al genoeg ‘gefeest’. 

Geef een reactie

Om reacties te kunnen lezen en/of schrijven moet je toestemming geven voor het plaatsen van cookies.
Klik hier als je toestemming geeft voor het plaatsen van cookies bij het bezoek aan de websites van de Nederlandse Publieke Omroep. Of pas hier je cookie-instellingen aan.