Icon--search Icon--video Icon--play Icon--pause Icon--twitter Icon--facebook Icon-navIcon Icon--arrowLeft Icon--arrowRight Icon--audio Icon--photo icon--tag Icon--radio icon--contact volume-off Icon--volume-up

Hoe verwerk ik verlies?

Een rouwproces kost tijd

Hoe kan ik een groot verlies verwerken? Kom ik er ooit overheen? Zal ik ooit weer een blij mens worden? En wat moet ik nog met God? Hij heeft dit toch allemaal laten gebeuren?

Onze zoon is overleden aan kanker, hij was twaalf. Zijn ziek zijn en lijden hebben mij in een enorm gevecht met God doen belanden. Zijn sterven maakte gek genoeg een einde aan mijn gevecht en bracht vrede in mijn lijf en leven.

Wegvluchten
De kern van dit verhaal is: hoe gaan wij om met alles wat op ons afkomt. De gevoelens die ons bestormen. Maken we daarmee contact? Of vluchten we in allerlei slimme acties om er onder uit te komen? Acties die we niet eens als wegvluchten zien.

Voor ik verder ga wil ik iets kwijt: voor God is geen verdriet ontroostbaar. Geen wond ongeneesbaar, geen pijn onherstelbaar! Hij wil helpen. Heel gericht, heel persoonlijk. Wil jij je laten troosten?

Muur
Wij zijn vaak geneigd God en mensen de schuld te geven van onze gevoelens, hem en hen daarvoor verantwoordelijk te maken. Maar wij zijn zelf verantwoordelijk voor ons gevoel, op welke manier dan ook veroorzaakt! Verantwoordelijk zijn voor iets betekent: er zelf een antwoord op gaan zoeken. Dus in ons geval: zelf een antwoord zoeken op de gevoelens waarmee we te maken hebben.

Vasthouden
Blijft dit vreselijke gevoel altijd zo? Dat houdt toch geen mens vol? Ja hoor,  er zijn mensen die dat lang volhouden, soms een leven lang. Je gaat de dagelijkse dingen weer oppakken. Je doet je boodschappen. Je werkt weer. Je gaat op vakantie. Maar diep van binnen blijf je de pijn vasthouden. Het is het enige wat je nog van de overledene hebt. Kleren heb je weggedaan, foto hangt aan de muur. Dus wat blijft er over? Het verdriet! En dat laat jij je niet afnemen. Pijn en gemis houden degene die is overleden dicht bij je en dat laat je niet los.

Zo kom je niet tot echt herstel. Je blijft slachtoffer. En o wee, als iemand er wat van zegt! Die weet niet wat het is en hoe dat voelt. Zo word je iemand bij wie men niet graag is. En dan kan jij zeggen: "Zie je wel, iedereen laat me in de steek, ze maken het me nog moeilijker dan ik het al heb! "

Boos
Je kunt ook je afweermechanismen in werking stellen. Een logische reactie op pijn! Je wordt boos! Razend! Kwaad op God! Op de werkelijkheid waar hij je in heeft gezet.

Boosheid is een kracht. Vraag aan God of hij je wil helpen deze kracht om te buigen. Het "vechten tegen" wordt zo "strijden voor". Je "slachtoffer zijn" gaat veranderen in het "deelnemer worden". Je gaat naar je gewond zijn toe. En ik kan je verzekeren dat dat pijnlijk is! 
Maar het is de plek waar je moet zijn. Daar vindt genezing plaats. Daar ontmoet je God, omdat hij met troost en kracht komt daar waar het zeer doet. Als je kind huilend thuis komt omdat het is gevallen, vraag je toch eerst: Waar doet het zeer? “Mijn knie", huilt 'ie. Dan geef je hem toch een kus op zijn knie (en niet op zijn elleboog) en sluit je hem vervolgens in je armen? Zo geeft God herstel op de plek waar het nodig is.

Trainen
Dit alles gaat niet vanzelf. Het is oefenen geblazen, trainen! Trainen van je bewustzijn of -worden van deze dingen. Dat betekent: oefenen in gebed. In luisteren. Blijf in de Bijbel lezen. Luister naar de goede muziek. Onderhoud goede vriendschappen. Het zijn kanalen waardoor Gods zegen naar je toekomt.

Wie ontmoet de ander in jou? Degene die het zo zwaar heeft? Het boze slachtoffer? Degene die zo echt niet verder kan leven? Bij wie de glans van het leven weg is? Of degene die God in zijn lijden heeft ontmoet en zo met deze God zijn of haar eigen lijden tegemoet gaat? 


Als er Iemand is die weet wat lijden is, dan is het wel onze God in Jezus Christus. Mijn gebed is dat je deze God mag ontmoeten. Deze God die hoogst persoonlijk met jou wil omgaan. Die, en dat is echt waar, je wil laten genieten van zijn gezelschap!

Naar: Tettie Hordijk-van der Wielen.

Lees haar hele verhaal in het boek 'De kleine profeet'.

Geef een reactie

Om reacties te kunnen lezen en/of schrijven moet je toestemming geven voor het plaatsen van cookies.
Klik hier als je toestemming geeft voor het plaatsen van cookies bij het bezoek aan de websites van de Nederlandse Publieke Omroep. Of pas hier je cookie-instellingen aan.