Icon--search Icon--video Icon--play Icon--pause Icon--twitter Icon--facebook Icon-navIcon Icon--arrowLeft Icon--arrowRight Icon--audio Icon--photo icon--tag Icon--radio icon--contact volume-off Icon--volume-up

"Ik heb de hele avond gehuild"

Deze 3 mensen kwamen in aanraking met God door de EO

In de afgelopen vijftig jaar heeft de EO talloze mensen geraakt tijdens programma’s en evenementen. Drie van hen vertellen over hun ervaring.

Jan Willem van Delft (37): “In mijn gereformeerde kerk werd niet vaak gezegd dat je een persoonlijke relatie met Jezus kunt hebben, en thuis hoorde ik er ook niet veel over. In 1995 werd ik meegenomen door een vriend naar een concert van de Ronduit Praiseband in Zoetermeer. Er zaten zo’n tweeduizend mensen in een gigantische hal. In die periode zat ik – opgegroeid in een beschermde plattelandsomgeving – net op de havo in Rotterdam om de vooropleiding voor het conservatorium te doen. Qua geloof zat ik op een dood spoor. De kerkdiensten in onze kerk spraken me totaal niet aan; ik begeleidde weleens jeugddiensten, maar zo’n massale aanbiddingsavond met een complete band was nieuw voor me.

Warme deken
De eerste klanken voelden gelijk als een warme deken. Ik werd opeens heel emotioneel, volgens mij heb ik de hele avond gehuild. Ik riep dat niet op, het overviel me. Het was God, dat weet ik honderd procent zeker. Ik geloof dat God je dáár raakt waar jijzelf ook wordt geraakt – in mijn geval is dat muziek. In de pauze stond er opeens een EO-camera voor m’n neus. Of ik even wilde vertellen hoe ik mijn geloof beleefde. Hilarisch dat juist ik hiervoor werd uitgekozen.

"God raakt je dáár waar jijzelf ook wordt geraakt"

Vrienden
Van 2005 tot 2008 speelde ik zelf in de Ronduit Praiseband, met muzikanten die ik destijds in 1995 zag spelen. Sommigen zijn vrienden of collega’s geworden, zoals Frank van Essen, bassist Mark Dekkers en gitarist Jan Peter Beijensbergen. Zangeres Suzanne van der Velde woont bij mij om de hoek en met Talitha Nawijn maak ik inmiddels cd’s. Heel speciaal…

Fundament
Omdat ik een gevoelsmens ben, wilde ik het gevoel van die ervaring steeds weer oproepen. Zat ik thuis achter de piano weer in tranen ‘Bron van levend water’ te spelen – een lied dat die avond enorm binnenkwam door de eenvoudige, rake teksten… Gelukkig weet ik inmiddels dat God er is, en trouw is, ook als ik dat niet voel. Dat fundament is door de jaren gelegd en gaat nooit meer weg.”

"Het geloof is niet voor de dommen"

Anneke Nagelhout (62): “In 1986 waren we acht jaar getrouwd en teruggekeerd uit het buitenland in verband met de alcoholproblemen van mijn man. Ik was al met onze kinderen vertrokken, want ik wilde scheiden. Op een avond, toen ik me diep ellendig voelde, zag ik God Verandert Mensen (later De Verandering, red.) met Feike ter Velde voorbijkomen. Zijn gast, prof. dr. Koerts, een hoogleraar in de wiskunde, interesseerde me: als zo’n intelligente man kan geloven, is het geloof blijkbaar niet alleen voor de dommen.
"Bid maar mee," zei Feike tegen de tv-kijkers. Als je niks te verliezen hebt, doe je dat. Opeens wist ik honderd procent zeker: die ver-weg-God van mijn katholieke achtergrond wil mij helpen!

Niet scheiden
De volgende dag zou ik naar mijn advocaat om de scheiding door te zetten. Maar opeens wist ik zeker: ik moet niet scheiden. We kozen ervoor om op de puinhopen iets nieuws te bouwen, en na jaren is het goed gekomen. Door een reeks gebeurtenissen is mijn man nog in 1986 gestopt met drinken, en in 2011 – na vijfentwintig jaar gebed – christen geworden. Mijn leven is veranderd, en dat begon met De Verandering.” 

"Ik was tijdelijk dood"

Walter van Tiel (64): “Vroeger zat ik op een kerkkoortje. Na drie maanden zei de dirigent: ‘Aha, jij bent de brommer. Walter, eruit!’ 

"Sindsdien stap ik elke dag fluitend uit bed"

Toch probeerde ik vorig jaar met twee andere kandidaten auditie te doen voor een bijrolletje als apostel bij The Passion in Amersfoort; ik vind het passieverhaal schitterend, zeker hoe de EO het transformeert naar nu. De gevangenneming vind ik altijd spannend omdat het zo oneerlijk is. Helaas – maar terecht – werd een betere kandidaat tot apostel gekroond.

Fitter dan ooit
Op dat moment wist ik nog niet dat ik een paar weken later een hartinfarct zou krijgen. Daardoor heb ik The Passion op de IC moeten bekijken, in afwachting van een pittige hartoperatie. Mijn borstbeen werd open gezaagd en mijn hart en longen werden tijdelijk stilgelegd; theoretisch was ik tijdelijk dood. Zo’n operatie voelt alsof er een trein over je is heengereden, maar sindsdien voel ik me fitter dan ooit. Het voelt echt als mijn wederopstanding, net als in het passieverhaal. Sindsdien stap ik elke dag fluitend uit bed.”

Dit artikel is afkomstig uit EO Visie

Tekst: Wilfred Hermans
Beeld: Michaël Terlouw

Geef een reactie

Om reacties te kunnen lezen en/of schrijven moet je toestemming geven voor het plaatsen van cookies.
Klik hier als je toestemming geeft voor het plaatsen van cookies bij het bezoek aan de websites van de Nederlandse Publieke Omroep. Of pas hier je cookie-instellingen aan.