Icon--search Icon--video Icon--play Icon--pause Icon--twitter Icon--facebook Icon-navIcon Icon--arrowLeft Icon--arrowRight Icon--audio Icon--photo icon--tag Icon--radio icon--contact volume-off Icon--volume-up

Ik houd van alle moslims

Ramadan-blog: moslims in identiteitscrisis

Met verontrusting in hun ogen uiten mijn moslimvrienden hun zorgen na de gruwelijke aanslagen in Frankrijk, Koeweit en Tunesië. “Wij hebben onder de Taliban geleefd. En dit is veel erger dan de Taliban.” Mensen kijken hen erop aan dat ze moslim zijn. “Ik kan geen nieuws meer kijken”, verzucht een vriendin. Iets wat voor haar zo dierbaar is komt alleen nog maar negatief in het nieuws.

Ramadan is de maand waarin je weer met een schone lei begint. Eerder gedane zonden worden vergeven. Goede daden tellen minstens tien keer meer dan normaal. Een IS-voorman roept op om juist daarom in deze maand de gewapende strijd aan te gaan. 

Aantrekkingskracht van extremisme
Het geweld roept veel vragen op en veel moslims bevinden zich in een identiteitscrisis. “Als dit islam is, wil ik daar dan nog wel bij horen?” vragen sommigen zich af. Anderen zijn op zoek naar hoe ze hun moslim-zijn kunnen verbinden met de westerse maatschappij. Is het mogelijk om moslim te zijn én Nederlander, Fransman of Deen? Weer anderen voelen om een heel scala van redenen de aantrekkingskracht van het extremisme.

Volgens experts heeft de manier waarop westerlingen zich opstellen invloed op de uitkomst van de identiteitscrisis van moslims. Wanneer niet-moslims de islam als ongewenst in hun samenleving afwijzen, duwen ze gematigde moslims daarmee dan niet in de richting van extremisme? Geven wij moslims in het westen de ruimte om hun identiteit vorm te geven? Of is er alleen de keuze tussen ‘wij’ en ‘zij’?

Welke weg wijst Jezus?
Los van wat experts zeggen: welke weg wijst Jezus? Het liefst loop ik met mijn moslimvrienden direct naar Hem, want ik geloof dat in Jezus de weg, de waarheid en het leven te vinden zijn. Dat is het dierbaarste wat ik hen gun. Net zoals zij mij trouwens gunnen dat ik een goede moslima wordt.

Maar het is aan een ieder om z’n eigen weg te gaan. Ik zie Jezus geen onderscheid maken, waar mensen ook zijn in hun proces. Of het nu de moordenaar aan het kruis is, een overspelige vrouw, een gearriveerde leider van het volk, een corrupte belastinginner die heult met de vijand of een hooghartige religieuze leider. Jezus blijft mensen van vlees en bloed zien. Hij weet dat zij uiteindelijk niet de vijand zijn. Hij bidt zelfs voor hen die Hem uiteindelijk aan het kruis vermoorden. Zijn armen wijd. Iedereen uitnodigend om via Hem thuis te komen bij God.

Durf ik?
Ik bid dat ik me zo thuis bij God blijf voelen, dat ik een ruim hart heb voor mijn moslimnaaste. Zelfs als angst voor een aanslag onderdeel van mijn dagelijks leven wordt. Niet alleen begaan zijn met mijn lieve vrienden die extremisme afwijzen, maar ook juist met hen die denken dat ze God een grote gunst doen met een aanslag.

Durf ik de straat te blijven oversteken en een praatje te maken met radicaliserende jongeren in mijn wijk? 


Marie van Buuren groeide op als kind van ontwikkelingswerkers in het Midden-Oosten en deelt nu haar leven met moslims in Nederland.

Geef een reactie

Om reacties te kunnen lezen en/of schrijven moet je toestemming geven voor het plaatsen van cookies.
Klik hier als je toestemming geeft voor het plaatsen van cookies bij het bezoek aan de websites van de Nederlandse Publieke Omroep. Of pas hier je cookie-instellingen aan.