Icon--search Icon--video Icon--play Icon--pause Icon--twitter Icon--facebook Icon-navIcon Icon--arrowLeft Icon--arrowRight Icon--audio Icon--photo icon--tag Icon--radio icon--contact volume-off Icon--volume-up

Ik. Wil. Weer.

Blog van Tijs van den Brink

Vrijwel alles ging mis vorige week zaterdag. Ik was met zeven collega’s neergestreken in het zuiden van Limburg om daar met nog twaalfduizend anderen de toerversie van de Amstel Gold Race te fietsen. Dat doen we al een paar jaar en tot nu toe met groot plezier.

Dit keer was alles anders. De eerste vijftig kilometer ging het nog wel: het weer was goed, het lijf nog fit, de stemming vrolijk.
Maar toen sloeg het weer om: regen, soms zelfs een beetje hagel. Ik kreeg langzaam maar zeker last van m’n linkerknie, waar ik nooit last van heb. En ja hoor, juist dan krijg je natuurlijk een lekke band. Collega Sytze bleef bij me, de rest reed door, die zouden we later wel weer inhalen. 

Het bandplakken schoot niet op. We kregen er wel een andere binnenband in, maar het oppompen lukte niet. Andere pomp geprobeerd, zonder succes. Wat bleek? Ook de reserveband was lek... 

Toen we eindelijk weer op gang waren, ging het pas echt hard regenen. En de pijn werd erger. Met heel veel moeite bereikten we de uiteindelijk de finish, 150 kilometer na ons vertrek. Pas daar zagen we de collega’s terug die waren doorgereden bij de lekke band. 

‘s Avonds zat ik thuis op de bank. Moe, pijnlijke knie. Maar toch tevreden. Raar is dat. Tevreden na zo’n lijdensweg. Je zou zeggen: ‘stop ermee’, ‘nooit meer de Amstel Gold Race’, ‘weg met die fiets’. Maar nee, niets van dat alles. Volgend jaar wil ik weer. En ik vermoed een aantal collega’s met mij.

Geen idee waarom. 

Tijs van den Brink

Deel dit artikel:

Geef een reactie

Om reacties te kunnen lezen en/of schrijven moet je toestemming geven voor het plaatsen van cookies.
Klik hier als je toestemming geeft voor het plaatsen van cookies bij het bezoek aan de websites van de Nederlandse Publieke Omroep. Of pas hier je cookie-instellingen aan.