Icon--search Icon--video Icon--play Icon--pause Icon--twitter Icon--facebook Icon-navIcon Icon--arrowLeft Icon--arrowRight Icon--audio Icon--photo icon--tag Icon--radio icon--contact volume-off Icon--volume-up

"Ik zie mensen, geen gevallen"

Andries Knevel blogt vanuit Griekenland

Maandagavond was Andries te gast bij Jinek Live om te praten over de vluchtelingenproblematiek in Griekenland. Afgelopen weken zag hij met eigen ogen de rubberen bootjes aankomen op Lesbos en op Kos.

Ik sta op het strand van het Griekse eiland Lesbos en tuur over de zee. In de verte zie ik wéér een rubberboot aan komen. Vol met vluchtelingen uit het Midden-Oosten. Want dat weet ik inmiddels. Ik sta hier op dit strand omdat er telkens bootjes vanuit Turkije aankomen. 

Er staat geen Grieks of Europees welkomst comité klaar om hen in het onherbergzame gebied op te vangen. Er staan alleen voornamelijk Nederlandse vrijwilligers. Ze geven water en droge kleding, ze zorgen voor de baby’s, helpen de vrouwen en wijzen de mannen de weg naar de stad.
Hoe ze in de stad komen? Lopend. Tien kilometer door de brandende zon. Gelukkig hebben de vrijwilligers auto’s gehuurd, zodat oude vrouwen en kinderen zo snel mogelijk weggebracht kunnen worden naar... ja... waarheen eigenlijk? Naar een kale vlakte bij een busstation in het stadje. Waar ze kunnen worden ‘geholpen’. Maar daar is... niets.

De autoriteiten van Lesbos hebben kennelijk besloten om geen aandacht te schenken aan de duizenden vluchtelingen die wekelijks op de stranden aankomen. En grote hulporganisaties zijn nauwelijks actief. Dus komt de hulp vooral van particulieren, en dan voornamelijk van Nederlanders.
 Ik ben diep onder de indruk geraakt van de ongelofelijke inzet van Nederlandse mannen en vrouwen die naar Lesbos zijn gereisd. Simpelweg om te helpen. Om er voor de mensen te zijn. Via de Stichting Actie Bootvluchteling zijn de meesten van hen geraakt en gemotiveerd om te gaan helpen. En door deze stichting zijn er op het eiland primaire hulpgoederen aanwezig voor de eerste opvang. Water, droog brood, en banaan en een appel. 

Ik sprak een lokale hulpverlener, die zei: “zonder de hulp van Nederland zou Lesbos een humanitaire ramp zijn”. Je kunt dus als kleine spontaan gevormde organisatie, of gewoon in je eentje het verschil maken voor duizenden mensen.

Iemand zei tegen me: “ik zat in de kerk, en de voorganger vroeg of het misschien niet de roeping van God was om concreet iets voor mensen te betekenen. Ik wist al van de Stichting Actie Bootvluchteling, en tijdens de dienst heb ik me via mijn mobiel opgegeven. En nu ben ik hier. En ik ben dankbaar dat ik er voor deze mensen mag zijn.”

Geef een reactie

Om reacties te kunnen lezen en/of schrijven moet je toestemming geven voor het plaatsen van cookies.
Klik hier als je toestemming geeft voor het plaatsen van cookies bij het bezoek aan de websites van de Nederlandse Publieke Omroep. Of pas hier je cookie-instellingen aan.