Icon--search Icon--video Icon--play Icon--pause Icon--twitter Icon--facebook Icon-navIcon Icon--arrowLeft Icon--arrowRight Icon--audio Icon--photo icon--tag Icon--radio icon--contact volume-off Icon--volume-up

'Israël verdient een witte raaf'

Blog van Johan Snel

Een paar avonden zagen we hem rondhoppen in het gras: een witte raaf. Het was in Israël, en onherroepelijk roept dat gedachten op bij het geweld van deze dagen. Het duurde even voor we onze ogen vertrouwden. Ik weet niet of ik anders ooit geloofd zou hebben, dat witte raven werkelijk bestaan.

De spreekwoordelijke betekenis, die kennen we wel. Een witte raaf is een uitzondering, vaak met positieve teneur: iemand die moed toont in een omgeving van louter zwarte raven. Maar wit? Is dat soms een beeld uit de Bijbel, vroegen we ons af? Als je ze in het echt kunt tegenkomen, in Israël? Want raven kennen we wel, van Bijbelverhalen. Neem de raaf die voor Noach op verkenning uitgaat na de grote vloed, maar niet terugkeert. Of de raven die de profeet Elia voedsel brengen.

Omkering
Die raven krijgen extra betekenis als je weet, dat ze als onrein golden, een symbool van het kwaad zelfs. Raven zijn aaseters, ten slotte, komen te dicht in de buurt van de dood.
Ook in ons eigen Germaanse verleden kenden we raven al als de boodschappers van de onderwereld. Dat een raaf überhaupt voor iets positiefs kan staan, is dus al een boodschap op zich.
De mooiste omkering is daarom die van Jezus, die ons anders laat kijken: Kijk naar de raven: ze zaaien niet en oogsten niet, ze hebben geen voorraadkamer en geen schuur, het is God die ze voedt. Hoeveel meer zijn jullie niet waard dan de vogels. Ook Jezus heeft het dan over gewone, zwarte raven. En misschien is dat juist de clue.

Meedogenloos
Wat bij ons een witte raaf heet, is in de Bijbel eerder een duif. ‘Wees scherp als een slang, maar houd de onschuld van een duif’, zegt Jezus in het evangelie. Duiven, witte duiven, kennen we als een Bijbels symbool van vrede.
In de Israëlische politiek maken we sinds mensenheugenis onderscheid tussen haviken en duiven, scherpslijpers en vredestichters. Deze dagen herdenkt Israël massaal dat precies twintig jaar geleden een havik werd vermoord omdat hij een duif was geworden.
Want ook Rabin was geen lieverdje. Als militair stond hij bekend om zijn meedogenloze optreden. Maar toen hij het land moest leiden, zag hij in dat geweld geen toekomst had. En toonde hij leiderschap, zocht hij vrede.

Een jaar later stond ik in Jeruzalem aan zijn graf. Sindsdien wacht het land op een witte raaf: geen leider die Palestijnen de schuld probeert te geven van de Holocaust, want die hebben toch echt wij, Europeanen, op ons geweten. Maar eentje die opnieuw de moed heeft vrede te stichten.   

 

 

Deel dit artikel:

Geef een reactie

Om reacties te kunnen lezen en/of schrijven moet je toestemming geven voor het plaatsen van cookies.
Klik hier als je toestemming geeft voor het plaatsen van cookies bij het bezoek aan de websites van de Nederlandse Publieke Omroep. Of pas hier je cookie-instellingen aan.