Icon--search Icon--video Icon--play Icon--pause Icon--twitter Icon--facebook Icon-navIcon Icon--arrowLeft Icon--arrowRight Icon--audio Icon--photo icon--tag Icon--radio icon--contact volume-off Icon--volume-up

Kerxit

Blog van TimZingt

Naar aanleiding van een nieuw EO- programma maakte ik het 'sym-paus-ium' mee over Franciscus. Franciscus is een troetelpaus. Voor de vorige paus schaamden katholieken zich rot. Ze smeekten om de wederkomst, maar met Franciscus hoeft dat even niet meer. Franciscus is een fenomeen: barmhartig voor de armen, hard voor de clerus, homo’s en tollenaars lopen met hem weg. Bij wie zagen we dat eerder?


Franciscus werd bewierookt. Zelfs kakelverse PKN-paus De Reuver stak de loftrompet. Maar op de uitnodiging om weer bij de moederkerk te komen, reageerde de PKN-voorman als een Brusselse diplomaat op de brexit. Moeilijk, moeilijk. We zijn er toch niet voor niets weggegaan tijdens de reformatie? Met onze hete hoofden hebben we toen lelijke dingen gezegd. De paus was de antichrist, de kerk een hoer en de mis een vervloekte afgoderij. Er was maar één uitweg: de kerk? Exit! Kerxit.


Dat is emotioneel. Gemoederen lopen dan hoog op. In het vuur van een exit worden nare dingen geroepen. Net als de reacties op het brexit-referendum: wil je weg? Ga dan maar! En neem je Engelse drop mee. Smerige troep! En dat het de hele zomer zal regenen in Engeland! En dat je uitgeschakeld wordt op het EK... door IJsland. Haha! That will teach you! De reacties van een gekwetste minnaar. Hete hoofden en koude harten maken brokken. Na de boosheid volgt het verdriet. Wat ooit gezegd is, echoot nog jaren na. Een exit gaat onherstelbaar van au.
De Reuver concludeerde dat een terugkeer naar één kerk echt toekomstmuziek is.
 We zijn één lichaam, één hart, maar wel met gescheiden kamers.

Een kerxit blijkt onomkeerbaar. Ik dacht aan al die keren dat protestanten de kerxit-truc hebben herhaald en geperfectioneerd. Met telkens keiharde woorden om de exit te bekrachtigen. En daarnaast nog alle individuele kerxits. Al die mensen die met slaande deuren het pand definitief verlieten. Au. Ik voelde ineens hoe kerxits erin hakken. Ik zag een hopeloos gehavend lichaam. Somberheid golfde door me heen en zocht een weg naar buiten. Ik moest weg. Buiten plensde het: een Britse bui.

De hemel huilde al. Ik volgde de bordjes exit en verliet het gebouw.

Deel dit artikel:

Geef een reactie

Om reacties te kunnen lezen en/of schrijven moet je toestemming geven voor het plaatsen van cookies.
Klik hier als je toestemming geeft voor het plaatsen van cookies bij het bezoek aan de websites van de Nederlandse Publieke Omroep. Of pas hier je cookie-instellingen aan.