Icon--search Icon--video Icon--play Icon--pause Icon--twitter Icon--facebook Icon-navIcon Icon--arrowLeft Icon--arrowRight Icon--audio Icon--photo icon--tag Icon--radio icon--contact volume-off Icon--volume-up

Niet lachen tijdens kindermoment

‘Beheers je, omwille van de kinderziel’

“Lachen in de kerk – ik ben er voorstander van,” schreef de gereformeerd vrijgemaakte ds. Philip Troost vorige week in een opiniestuk in het Nederlands Dagblad. “Maar niet tijdens het kindmoment!”

Troost schreef hoe het hem laatst weer overkwam. Hij zat als voorganger voor in de kerk op de grond met een groepje kinderen om hem heen een gesprekje te voeren over het thema van de dienst. “Deze kinderen waren erg betrokken en zaten knetterhard hun kinderwereld te scannen, om te kijken waar ergens een antwoord te vinden zou zijn op de best moeilijke vraag van de dominee. En ja hoor: hit! Een meisje zegt iets wat voor de grote mensen de plank natuurlijk helemaal misslaat. Echt lachen hoor. Een jongetje komt met iets heel slims en iedereen ziet dat de dominee daar even niet op gerekend had. Gebulder.”

Die lachsalvo’s moeten de grote mensen achterwege laten, volgens u. Waarom?
“Omdat een kind dat altijd naar zichzelf zal vertalen. Het zal zich al gauw uitgelachen voelen of niet serieus genomen. ‘Ik doe zeker iets stoms.’ Of: ‘Ik heb zeker iets raars gezegd.’ En dat is beschadigend voor een kinderzieltje.”

Beschadigend, is dat niet wat te fors uitgedrukt?
“Nee. Want het werkt echt zo. Ik heb ook een achtergrond als psychotherapeut en werk dagelijks met volwassenen die zijn vastgelopen in allerlei patronen. Deze patronen zijn altijd te herleiden tot dit soort ervaringen in de kindertijd.
Ik kreeg vanmorgen nog een mailtje van een mevrouw die het artikel in de krant had gelezen. Zij vertelde dat haar zoontje afgelopen zondag in de kerk een stukje uit de Bijbel mocht voorlezen. Zij was heel erg trots op hem, want dat zou hij niet zo snel uit zichzelf doen. Maar hij las een woord niet goed, dus er werd gelachen. Eenmaal thuis was het jochie in tranen. Dan zeg ik: Dat is een beschadigende ervaring voor zo’n kind. En natuurlijk, als het kind goed opgevangen wordt, hoeft die schade niet zo groot te zijn, maar als je je thuis al niet zo veilig of gezien voelt, komen dit soort ervaringen keihard aan.”

Maar soms ís een kindmoment ook gewoon heel grappig.
“Dat klopt. Maar misschien moet je je gewoon even beheersen. Houd het bij een binnenpretje. Want onbedoeld kan het een heel ander effect hebben.
Realiseer je dat als een kind in de kerk zijn mond opendoet, hij niet bezig is met grapjes maken. Dat kind probeert in de grotemensenwereld van de kerk, het geloof en de dominee gewoon serieus mee te doen.
Ik vind het prima als er een grapje wordt gemaakt, dat doe ik ook wel eens. Maar dan wel mét de kinderen. Zij hebben dan ook heel goed in de gaten dat het een grapje is. Maar houd je lach in alle andere gevallen maar gewoon in – omwille van dat kinderzieltje.”

Tekst: Mirjam Hollebrandse

Deel dit artikel:

Geef een reactie

Om reacties te kunnen lezen en/of schrijven moet je toestemming geven voor het plaatsen van cookies.
Klik hier als je toestemming geeft voor het plaatsen van cookies bij het bezoek aan de websites van de Nederlandse Publieke Omroep. Of pas hier je cookie-instellingen aan.