Icon--search Icon--video Icon--play Icon--pause Icon--twitter Icon--facebook Icon-navIcon Icon--arrowLeft Icon--arrowRight Icon--audio Icon--photo icon--tag Icon--radio icon--contact volume-off Icon--volume-up

Met hoop het nieuwe jaar in

Blog van Arjan Lock, op reis in Libanon.

5 dagen lang houdt Arjan Lock een blog bij over zijn reis in Libanon. Voor Metterdaad reist hij naar het land waar honderdduizenden Syrische vluchtelingen verblijven. Vandaag is het dag 4: nieuwjaarsdag.

Dag 4: 1 januari 2016

De eerste sneeuw van deze winter komt precies rond de jaarwisseling naar beneden dwarrelen. Met een enkel geweersalvo maakt dat oudejaarsavond anders dan andere avonden. Hier geen aftellen, oudejaarsconferences, knallende kurken of het lezen van psalm 90. Wel een tafel vol eten maar dat is sinds onze komst hier in Deir el Ahmar nog niet anders geweest.

Bij het wakker worden is de wereld om ons heen wit geworden. Een prachtig gezicht, uitkijkend over de vallei met op de omgeploegde akkers her en der plukjes tenten van de Syrische vluchtelingen.

Dankbaar
We besluiten een rondje langs de vluchtelingen te maken om te horen waar behoefte aan is. En los daarvan heb ik nog een deken bij me, meegekregen van vluchtelingen uit het AZC in Goes. Dagenlang hebben verschillende nationaliteiten gebreid aan het kleurrijke geheel; hun bijdrage aan vluchtelingen elders die niet ergens warm in een Nederlandse sporthal zitten. Een mooi gebaar en daarom heb ik het dankbaar in mijn koffer meegezeuld. En zeg nou zelf, mooier kan je het jaar toch niet beginnen door zoiets weg te mogen geven. Ik besluit terug te gaan naar Achmed. Ik kwam hem op de eerste dag tegen. Een jongen van 15, verantwoordelijk voor zijn broertjes en zussen, gevlucht nadat zijn ouders werden vermoord.

Hoop
Als we aankomen is hij net de sneeuw van de tent aan het vegen. Verrast kijkt hij op als hij ons weer ziet. En zonder iets van het kunstige handwerk te herkennen is hij maar wat blij met alles wat een beetje extra warmte geeft. Ook de symboliek van de deken, die ik nu juist zo mooi vond, ontgaat hem volledig. Hij heeft maar oog voor een ding; helpt het me een beetje om hier te overleven. Maar wat maakt het uit, hij is er zichtbaar blij mee. Een tent verder worden we uitgenodigd voor een warmmakende kop thee. Zittend op de grond voel ik de kou optrekken. Hoe moet het zijn om hier de hele nacht, week in week uit, te moeten leven? Gelukkig geeft de houtkachel wat warmte. De 17-jarige Aya, haar zusje op haar schoot, geeft aan het hier ondanks de omstandigheden, goed naar haar zin te hebben. Alles beter dan de angst van bombardementen of het geweld van milities. Ze mist haar vriendinnen wel maar ooit gaat ze die wel weer zien. Daar is ze van overtuigd en zo gaat ze het nieuwe jaar in.

Gedreven
Ondertussen gaat het harder sneeuwen en Joseph maant ons om op te schieten, als we tenminste vandaag nog terug willen naar Beirut. We nemen afscheid maar ik beloof terug te komen. Wat is het mooi om iemand zo gedreven aan het werk te zien. Gedreven om te laten zien dat ieder mens de moeite waard is en dat geven je rijker maakt. We omhelzen elkaar en op z’n Libanees drukken we onze harten tegen elkaar.

Het kost ons door de sneeuw en stevige controles 8 uur om in Beirut te komen. De eerste dag van het nieuwe jaar zit er bijna op. Ik denk aan Achmed en Aya, aan de sneeuw en een kleurrijk kleed. En aan al die andere mensen die alles achter hebben moeten laten en zich een beetje meer mensen voelen door kleine tekenen van hoop, door mensen zoals Joseph en een stel breiende asielzoekers uit Nederland.

Auteur en foto's: Arjan Lock
EO Metterdaad

» Dag 6: 'Ik zie de pijn in hun ogen'

Deel dit artikel:

Geef een reactie

Om reacties te kunnen lezen en/of schrijven moet je toestemming geven voor het plaatsen van cookies.
Klik hier als je toestemming geeft voor het plaatsen van cookies bij het bezoek aan de websites van de Nederlandse Publieke Omroep. Of pas hier je cookie-instellingen aan.