Icon--search Icon--video Icon--play Icon--pause Icon--twitter Icon--facebook Icon-navIcon Icon--arrowLeft Icon--arrowRight Icon--audio Icon--photo icon--tag Icon--radio icon--contact volume-off Icon--volume-up

Mijn welgemeende excuses aan de 4e Musketier

“Jonge mannen die niet kunnen huilen, zijn wilden”

Ik zal het eerlijk toegeven. Ik heb lange tijd een beetje lacherig gedaan over christelijke mannenbewegingen zoals de 4e Musketier. Met de Bijbel boven je hoofd door een ijskoude rivier waden, met honderden mannen bovenop een Schotse berg naar een preekje luisteren om dan in de stromende regen bij een kruis te knielen. Niet echt iets voor mij. Natuurlijk zegt dit alles over mij en weinig over de ander. Ik weet het: Ik ben een eigenwijze vrijbuiter die het liefst in zijn eentje door de (Schotse) natuur wandelt en daar zelf dingen met God beleeft.

Ik hoorde laatst een programma op Radio 1 met als thema dat veel mensen van de generatie Y (20 tot 35 jaar) op jonge leeftijd al een burn-out krijgen. Het moment van volwassen worden ligt ook veel later bij deze groep. Ze hebben een soort van verlengde jeugd die tot ver in de dertig kan leiden. Volgens de geïnterviewde expert krijgen ze sneller een burn-out, omdat generatie Y mensen zeer gevoelig zijn voor het succes en het gelukkige leven van de ander. Voortdurend meten zij zich af aan alle succes- en geluksverhalen die hen via social media tegemoet komen. Het wordt een soort kramp: Hoe zorg ik ervoor dat mijn leven ook altijd een succes is? Want lukt je dat niet, dan ben je het ergste wat je kan overkomen: Een loser.

Interessant, maar wat heeft dat nou met de 4e Musketier en mijn excuses te maken?

Om van jeugdige vent -met wel of geen hipster baardje- een volwassen man te worden, is een heel proces. Misschien gaat dit niet automatisch en moet dit door oudere mannen aan je geleerd worden. Vroeger hadden ze hier uitgebreide initiatieriten voor. Jonge jongens werden door de oudsten van het dorp of de stam voor lange tijd apart genomen om te leren wat het betekent om man te zijn. De Franciscaanse pater Richard Rohr vertelt het verhaal hoe de Aboriginals eeuwenlang hun jongens meenamen naar een plek, die bekend stond als ‘de vallei van de bijl'. Pas als alleen de oudsten zeker wisten dat de jongen er klaar voor was, mocht hij aan het eind van zijn initiatie zelf een bijl uit de vallei hakken. Deze bijl was het teken dat hij nu door iedereen als een volwassen man beschouwd werd. Alleen mannen met een bijl mochten trouwen, een huis bouwen of hun stem laten horen tijdens stamontmoetingen. Binnen een generatie nadat de eerste Westerse zendelingen in Australië arriveerden, kwam deze traditie helaas te vervallen. Waarom? De zendelingen gaven alle jongens automatisch een bijl…

Wie gaat de jongens van generatie Y en de oudere jongens van 40, 50 of wellicht zelfs 60 jaar, leren dat een échte man zijn niet betekent dat je succesvol bent? Maar dat dit juist betekent dat je kunt sterven aan jezelf. Dat je jezelf kunt wegcijferen voor je levenspartner, wie zij of hij dan ook is. Dat je verantwoordelijkheid op je neemt voor de ander, voor je kinderen. Dat je je stem laat horen,  in zowel de maatschappij, als in de kerk.

Ik vermoed dat voor veel mannen het werk van een organisatie als de 4e Musketier als een verlate initiatie werkt. Daar prijs ik hen voor! Een bevleugelde uitspraak van Richard Rohr luidt: “Jonge mannen die niet kunnen huilen, zijn wilden. Oude mannen die niet kunnen lachen, zijn dwazen.”
Dat er nog maar veel gehuild en gelachen mag worden in deze mannenbewegingen.


Auteur: Matthijs Vlaardingerbroek

Deel dit artikel:

Geef een reactie

Om reacties te kunnen lezen en/of schrijven moet je toestemming geven voor het plaatsen van cookies.
Klik hier als je toestemming geeft voor het plaatsen van cookies bij het bezoek aan de websites van de Nederlandse Publieke Omroep. Of pas hier je cookie-instellingen aan.