Icon--search Icon--video Icon--play Icon--pause Icon--twitter Icon--facebook Icon-navIcon Icon--arrowLeft Icon--arrowRight Icon--audio Icon--photo icon--tag Icon--radio icon--contact volume-off Icon--volume-up

Wie is de beste 'stand-up' theoloog?

Bekijk de video en stem op de theoloog van 2016

Het moet een jonge, swingende theoloog worden. Hij moet niet alleen binnen de kerkmuren bekend zijn, maar ook kunnen aanschuiven bij Pauw of DWDD. De eisen die worden gesteld aan de nieuwe super-theoloog zijn niet mals. Wie kan daaraan voldoen?

Na een idols-achtige competitie bleven er vorige maand 3 kandidaten over. De publieksstem bepaalt mede wie de Theoloog van het Jaar wordt. Tot en met 25 juni kun je stemmen op www.nachtvandetheologie.nl Er zijn drie kandidaten (die ook in dit artikel aan het woord komen):

  • Janneke Stegeman (35) is Oud-Testamenticus en werkt onder meer bij debatcentrum de Nieuwe Liefde in Amsterdam.
  • Pim Brouwer (30) is missionair predikant (PKN) in Utrecht en zet zich o.a. in voor vluchtelingen in de stad.
  • Peter-Ben Smit (36) was op zijn 31e een van de jongste hoogleraren theologie van Nederland. Daarnaast is hij pastoor in de Oud-Katholieke Kerk.

Hoe kies je de beste theoloog?
Om je een handje te helpen bij je keuze hebben wij de drie kandidaten aan de tand gevoeld. Door een interview, maar ook door hun improvisatietalent te testen. Wie is de beste 'stand-up' theoloog?

Pitch-Preek Pim Brouwer

Dominee Pim Brouwer uit Utrecht improviseert een minipreek aan de hand van jongleerbal

Pitch-Preek Peter-Ben Smit

Theoloog en hoogleraar Peter-Ben Smit improviseert een minipreek aan de hand van een afwasborstel

Pitch-preek Janneke Stegeman

Theoloog Janneke Stegeman improviseert een minipreek aan de hand van een saladetang

Interview: "De wederkomst is morgen"

Wat is je favoriete Bijbelboek

Peter-Ben: Het evangelie volgens Johannes. Het is prachtig geschreven, het zit mooi in elkaar met een sterke beeldspraak. Het lijkt eenvoudig, maar door het te lezen wordt het lastiger en moeilijker, je wordt als lezer erin meegenomen. Het inspireert mij en het spreekt  mijn nieuwsgierigheid aan.

Janneke: Jeremia. Maar als ik er niet op gepromoveerd was, zou dit niet mijn favoriete boek zijn. Het is heel ontoegankelijk en het is niet chronologisch en thematisch geordend. Als lezer word je steeds op het verkeerde been gezet. De sleutel tot de tekst was voor mij het conflict in de tekst: er zijn verschillende groepen Judeeërs, die allemaal anders denken over God, land en geloof. Als lezer merk je dat er geen gemakkelijke antwoorden zijn; pas als je je engageert met die tekst, gaat het boek leven, en wordt het Woord.

Pim: Ik twijfel tussen 1 Petrus en Prediker… Laat ik maar voor Prediker gaan. Ik vind het vooral een heerlijk realistisch boek. De schrijver is heel lang neergezet als een pessimist, maar ik vind er een overgave aan de werkelijkheid en een stuk levenslust die ik in weinig andere boeken tegenkom.

 

Bidden voor het eten?

Pim: We hebben een dochter van 11 maanden. Als papa en mama hun ogen dichtdoen en weer openen, dan zie je bij haar een grijns op het gezicht: waar zijn die nou mee bezig? Ik ben niet hele fanatieke bidder, maar als je bidt op vaste tijden heb je ook een reflectiemomentje.

Janneke: Ik heb in een woongroep gewoond. Daar hadden wij een huisgebed dat begon met ‘God, gastheer van alle mensen’, dan waren er twee zinnen die je met z’n allen deed. Degene die gekookt had bad de rest.  Ik vond dat heel erg fijn om te doen. Het is een soort ritueel met z’n allen. Als ik in mijn eentje eet bid ik eigenlijk nooit; met sommige vrienden juist weer wel.  Als ik in mijn eentje een boterham zit te eten, dan heb ik die dragende kracht niet, dus dat doe ik dan niet.

Peter-Ben: Ja, dat doe ik eigenlijk altijd. Ik gebruik heel vaak een Engels gebed uit mijn tijd toen ik bij de Anglicaanse kerk werkte: ‘Lord, bless this food to our use, and us to Thy service, and make us ever mindful of the needs of others. Amen.’ Waarom doe ik dat? Ik vind het lastig wanneer eten een routinebezigheid wordt, waarbij je het eten naar binnen werkt. Dan heb je wel voedsel binnen, maar of je echt gegeten hebt is een ander verhaal. Het is een dankzegging aan God, maar ook bewustwording van mijzelf.

 

‘God zei: denk’ (thema van de Nacht van de Theologie)

Janneke: Ik krijg daar de kriebels van, want theologen denken al veel te veel. Soms lijkt het of we alleen maar in ons hoofden leven.  Zeker voor theologen vind ik het spannender om op zoek te gaan naar andere dingen. Wat voel je? Waar ben je kwaad over? Wat maakt je aan het huilen? Wat borrelt er bij je? Integreer je hoofd met de rest van je lichaam en kijk wat er dan gebeurt.

Pim: Het makkelijke antwoord is: nee, dat heeft Hij nooit gezegd.  Ik wantrouw mijn eigen denken. Dan zeg ik liever: ‘God zei: heb lief’ – en het denken is daar een mooi middel voor.

Peter-Ben: Mij spreekt het wel erg aan. Het mooie aan de religieuze traditie en bijbelteksten is dat het uitdaagt tot een reactie. God wordt in onze maatschappij eerder met gehoorzaamheid in verband gebracht, dan met de opdracht om na te denken. Wat dat betreft is het leuke en uitdagende uitspraak.

 

Wanneer is de Wederkomst?

Janneke: Het is geen moment in de tijd waar we naar toe leven, maar gaat om onze dagelijkse realiteit en of we er daar in slagen om Christus present te stellen.  Dus naar mensen toe gaan die aan de onderkant zitten of het zwaar hebben, de grenzen doorbreken en zeggen: dit kan zo niet langer! Dat is wat voor mij een wederkomst.

Peter-Ben: De wederkomst heeft altijd een functie gehad. Bijvoorbeeld: het geeft een christen hoop in een lastige situatie. In de middeleeuwen was wederkomst een middel om minder rechtvaardige vorsten flink angst in te boezemen met het naderende oordeel en zo een andere kant op te sturen. Natuurlijk vind ik ook dat de wederkomst van Christus iedere keer gebeurt als een mens God of Christus ontmoet, bijvoorbeeld in de eucharistie of andere manieren. Ik geloof ook in de wederkomst als de voleinding van de schepping. Dat houd ik als een hoop vast zodat de wereld zoals hij nu is niet het allerlaatste woord heeft.

Pim: De wederkomst vindt morgen plaats. Als je dat zegt, doet het iets met mij. Dan zet het me in beweging. Dan ga ik nadenken over mijn motieven en waaraan ik in deze wereld mag bouwen.
Ik ben wel iemand die in sprookjes gelooft. Voor veel mensen is het een sprookje dat er op een wolk een of ander kosmisch persoon naar beneden komt, die de hemel en de aarde rechtvaardig gaat oordelen, de lammen en bokken scheiden… Het is voor de wereld een van de meest rare ideeën die we geloven. Maar het is vooral de hoop die daaruit spreekt. Als gelovige ben je al – met vallen en opstaan – aan het bouwen aan het koninkrijk van God. In de bijbel zie je dat men voortdurend Christus verwacht: het kan elk moment gebeuren. De mentaliteit en de urgentie die dat opwekt om te werken aan een rechtvaardige wereld, dát staat centraal.

Geef een reactie

Om reacties te kunnen lezen en/of schrijven moet je toestemming geven voor het plaatsen van cookies.
Klik hier als je toestemming geeft voor het plaatsen van cookies bij het bezoek aan de websites van de Nederlandse Publieke Omroep. Of pas hier je cookie-instellingen aan.