Icon--search Icon--video Icon--play Icon--pause Icon--twitter Icon--facebook Icon-navIcon Icon--arrowLeft Icon--arrowRight Icon--audio Icon--photo icon--tag Icon--radio icon--contact volume-off Icon--volume-up

Neem jij een vluchteling in huis?

Je huis en hart openstellen is een proces

De kranten staan er vol van: stromen vluchtelingen komen onze kant op, er zijn slaapplekken nodig. Volgens sommige christenen is dit de toekomst. Heb je in jouw huis nog een kamer vrij?

Zolang je vluchtelingen alleen kent vanuit de krant en de discussies op een verjaardag, is de situatie redelijk veilig. Je kunt met ze meeleven of je afschuw uitspreken. Of je kan het eens zijn met iedereen die zegt dat ‘de gastvrijheid niet voor gelukszoekers met een nepverhaal geldt’. Vervolgens draai je jezelf lekker om in je bed. Zo ging het lange tijd ook voor mij. 

Totdat ik op een huiskring terecht kwam met bijna alleen maar mensen zonder papieren. Elke woensdag met hen aan tafel, samen eten, samen leven. Er zijn veel jonge wezen bij; hun familie kwijtgeraakt op de vlucht, of vermoord. Dat er regelmatig één van de kringleden gevangen zit, is niet ongewoon. Simpelweg omdat ze ongedocumenteerd zijn. En het bizarre is: na een paar maanden worden ze gewoon weer op straat gezet. Terugsturen kan vaak niet. Zo blijven deze mensen gevangen in een schimmige wereld die voor sommigen al zeventien jaar lang duurt. Verhalen die aan je blijven kleven. 

Eng
Ik word omgeven door helden die hen in huis nemen, soms maandenlang. Hier in de omgeving is een netwerk ontstaan van christenen met een kamer vrij. Er wordt geen druk op elkaar gelegd: je mag meedoen, maar dat is niet verplicht. Iedereen doet op zijn manier haar of zijn best om deze mensen welkom te heten (bovenstaand canvas hangt sinds deze week op Huis van Vrede). 

Persoonlijk vind ik het eng om iemand in huis te nemen. Wie haal je in huis, voor hoe lang? En hoe moet dat met mijn dochters? Toen de nachtopvang in Utrecht zou sluiten besloten onze kringleiders dat we alle mensen dan maar hier in de wijk in onze huizen zouden opvangen. Ik heb toen heel hard gebeden dat die sluiting niet door zou gaan! Gelukkig bleef de opvang in Utrecht dit keer open, maar sommige gezinnen hier weten het zeker: in de toekomst zullen we allemaal onze deuren moeten openen. Laten we ons er maar op voorbereiden. Heb jij een kamer vrij? Die vraag zingt nu steeds rond in mijn hoofd. Meer en meer respect krijg ik voor onderduikgezinnen in de Tweede Wereldoorlog. Ook zij vingen mensen op voor onbepaalde tijd, vaak nog met gevaar voor eigen leven. Nu pas besef ik wat voor helden dat waren! 

Vrij
Je hart openstellen is een proces… opeens jezelf horen zeggen tegen iemand die ‘s nachts anders op straat slaapt: ‘Je bent welkom bij ons thuis.’ Dan een mengeling van opluchting en teleurstelling als er opeens een andere oplossing komt. Ontdekken: dit verhaal gaat niet over helden die iemand in huis nemen, maar om mensen van vlees en bloed die hun hart durven laten spreken. Ook al vinden ze het spannend. Natuurlijk valt er over de huidige situatie met vluchtelingen veel te discussiëren. Maar vergeet niet bij elk van deze gesprekken ook stil te worden en deze vraag te stellen: is er in mijn hart en huis een plek voor ze vrij? Het maakt niet uit of je antwoord negatief is, als je de vraag maar blijft stellen. Laat hem maar rondzingen, als een bries die door de straten gaat. Het wordt tijd dat die wind gaat waaien. 

Wil je ook zo’n banner op je huis of kerk? Klik hier: http://www.fullywelcome.eu/

Geef een reactie

Om reacties te kunnen lezen en/of schrijven moet je toestemming geven voor het plaatsen van cookies.
Klik hier als je toestemming geeft voor het plaatsen van cookies bij het bezoek aan de websites van de Nederlandse Publieke Omroep. Of pas hier je cookie-instellingen aan.