Icon--search Icon--video Icon--play Icon--pause Icon--twitter Icon--facebook Icon-navIcon Icon--arrowLeft Icon--arrowRight Icon--audio Icon--photo icon--tag Icon--radio icon--contact volume-off Icon--volume-up

Nou, gebeurt er nog wat?

Een roeping voor elke gelovige

Wat is dat precies, ‘geroepen’ worden? Heeft elke christen dat? Het valt schrijver Reinier Sonneveld op dat God meestal onopvallend werkt. Het is onze roeping te herkennen waar Hij bezig is, en dan met Hem mee te bewegen. Tip van Reinier Sonneveld: blijf uit de buurt van vioolmuziek.

Mijn vrouw en ik hebben onlangs een wonder meegemaakt. Ik weet dat dit vaak achteloos wordt gezegd, maar een beter woord heb ik niet. We konden geen kinderen krijgen, dat hadden de artsen er goed ingehamerd – en toen was zij opeens zwanger en nu hebben we een gezonde baby.

'Het diende zich belachelijk gewoontjes aan: twee vage streepjes'

Wat me verbaasde, is hoe weinig het me verbaasde. Het voelt vergezocht dit geen wonder te noemen, maar het diende zich belachelijk gewoontjes aan. Twee vage streepjes op een huismerk-zwangerschapstest. Minuscule lijntjes die je nauwelijks kunt geloven en waarvoor je terug rent naar de drogisterij om een nieuwe test te halen van een duurder merk, want het kán niet kloppen, en vervolgens haal je de allerduurste, want de artsen hadden toch gezegd dat…

Zo kan een wonder dus beginnen. Ik had verwacht dat er, bij wijze van spreken, vioolmuziek zou aanzwellen. Ik bedoel, een beetje wonder pakt groots uit. Bij een wonder moet een menigte ‘OOOOOH!!!’ roepen. Daar hoort niet een getrouwd stel bij dat onnozel naar een plastic ding staat te turen, zich achter de oren krabt en een paar keer stamelt: ‘Betekent dit nou dat…? Waar is die gebruiksaanwijzing…?’ Dit wonder sprong niet op het podium, maar glipte binnen en stelde zich niet eens netjes voor.

Gehannes met olie
Dit is hoe de grote dingen in ons leven zich meestal vertonen. Schuchter. Tenminste, als ik de Bijbel nauwkeurig lees en goed om me heen kijk. De jonge David wordt bijvoorbeeld gezalfd, een mooi symbool. Maar natuurlijk ook onpraktisch gehannes met olie, en hij zal die avond toch hebben gedacht: oké, plakkerige haren, en nu? Gebeurt er nog wat? Nou, heel lang niets dus. Jaren bleef het stil.

Of het bekendste wonder van Jezus: hij voedt duizenden mensen vanuit slechts een mandje vis en brood. Er staat niet hoe die menigte reageerde. Dat komt denk ik omdat ze vooral níet reageerden. Ze waren allang blij dat ze wat te eten hadden en vroegen zich hooguit vagelijk af waar al dat brood toch vandaan kwam. Geen paukenslagen en tromgeroffel: brood is gewoon brood. Hap. Lekker.

En een beetje volwassene kan prima een paar uur waken, maar waarom vielen Jezus’ studenten in Getsemané in slaap? Wat kan het anders zijn geweest dan dat ze zich verveelden – in de nacht voor de kruisiging, een gebeurtenis die wij later zijn gaan zien als de belangrijkste ooit.

Zo gaat het meestal in de Bijbel. Er gebeurt iets meeslepends, maar de mensen dansen en springen er zelden bij. Wij latere lezers vullen dat in. Wij zetten die bombastische vioolmuziek eronder. Wij zijn het die ‘OOOOOH!!!’ roepen. De mensen die het meemaken, reageren gewoonlijk vrij nuchter, alsof ze nauwelijks doorhebben wat er gebeurt.

'De Bijbel bevat slechts drie grote spektakel- momenten'

Oersaaie jaren
En dat kon het wel eens precies zijn. Veel grote dingen ontwikkelen zich traag. Bijna nonchalant, ergens in een hoekje. Let maar niet op mij, hoor! Ik ben er niet! Die zoon van ons heeft er toch negen maanden de tijd voor genomen om zich uiteindelijk te vertonen. Mozes zwierf tientallen jaren door de woestijn – oersaaie jaren zullen dat geweest zijn. Je moet er niet aan denken hoe de grote politieke verdragen en vredesakkoorden tot stand zijn gekomen: lange, tergende, slepende vergaderingen…

Wij verwachten dat de Bijbelse figuren voortdurend met grote ogen rond stuiterden om alles wat God deed. Maar de Bijbel bevat slechts drie grote spektakelmomenten: rond Mozes, rond Elia en rond Jezus. Verder zijn er vooral lange eeuwen van stilte. Er broeit en borrelt van alles, maar nog ondergronds. Ik denk dat Jezus daarom Gods bewegingen vaak met zaaizaad vergelijkt. Dat kan ook tergend lang verstopt blijven. Zeker, op een dag ontploft het bijna: het draagt ‘dertigvoudig, zestigvoudig, honderdvoudig’ vrucht, zegt Jezus. Maar waarom zou ik het zijn, die dat meemaakt? Ik zou ook de zaaier kunnen zijn. Of de ploeger. Of de begieter. Of de maler.

Grote dingen
Op dit moment gebeuren er vlak bij u grote dingen. Maar let op: er klinkt geen vioolmuziek bij. De grote dingen beginnen meestal schuchter in een hoekje. Ze nemen uitgebreid de tijd. Strekken zich gerust hele generaties of zelfs eeuwen uit. En dan zijn ze onvermijdelijk geworden en heeft iedereen het erover. Of niet. Veel grote dingen gebeuren gewoon zonder dat we erover praten. Jezus laat Zijn wonderen ook bewust niet doorvertellen.

De kunst is fijngevoelig te worden voor waar de grote dingen in uw omgeving gebeuren. Echt, ze zijn er!

Misschien is het een tiener die een app bedenkt. Een vluchteling die ergens onderdak vindt. Iemand die stug elke dag zijn brood verkoopt. Ik weet het niet, want ik ken uw omgeving niet. Wat ik wel weet, is dat God voortdurend stilletjes met schitterende projecten bezig is, en dat het onze taak is die op te merken en daarbij aan te sluiten. Dat is de roeping van elke gelovige: in de bewegingen van God stappen en ons laten meevoeren.
En nee, u zult er zelden heel veel bij voelen. Meestal is het gewoon bikkelen en zelfs vervelen. Het is zoiets als twee vage streepjes op een of ander plastic ding. Maar dan toch, na een tijdje wachten…

Tekst: Reinier Sonneveld 
Beeld: Studio Vandaar 

Deel dit artikel:

Geef een reactie

Om reacties te kunnen lezen en/of schrijven moet je toestemming geven voor het plaatsen van cookies.
Klik hier als je toestemming geeft voor het plaatsen van cookies bij het bezoek aan de websites van de Nederlandse Publieke Omroep. Of pas hier je cookie-instellingen aan.