Icon--search Icon--video Icon--play Icon--pause Icon--twitter Icon--facebook Icon-navIcon Icon--arrowLeft Icon--arrowRight Icon--audio Icon--photo icon--tag Icon--radio icon--contact volume-off Icon--volume-up

Onder Zuid-Soedanezen

Blog van Tijs van den Brink

Zegt de ene Zuid-Soedanees tegen de ander:

“He! Heb je het al gehoord? Ze houden in Nederland een inzamelingsactie voor ons!”

“Gaaf! Geen idee waar het ligt, maar wat maakt het uit!”

Weet ik ook niet, maar inderdaad, wat kan ons het schelen.”

“Doen ze het een beetje van harte, dat geven?” 

Nou, het is een beetje een vreemd land. Ze helpen uiteindelijk altijd wel, maar ze voeren eerst een ‘maatschappelijk debat’ zoals ze dat noemen.”

“Kun je dat eten?”

“Nee, was het maar zo. Dan hadden we hier niet zo’n honger”.

“Maar wat doen ze dan, tijdens zo’n maatschappelijk debat?”

“Oh, dan bedenken ze allemaal redenen waarom ze eigenlijk net zo goed niet kunnen helpen. Bijvoorbeeld dat het onze eigen schuld is dat we honger hebben, omdat we hun tips niet hebben opgevolgd.”

“Mmm. Zit iets in. Maar ja, daar hebben we nu niks aan.”

“Klopt.”

“Nog meer redenen om niet te geven?”

“Zeker! Bijvoorbeeld dat niet al hun hulp goed terecht komt.”

“Hmm. Dat is vast waar, maar kunnen wij daar wat aan doen?”

“Nee, natuurlijk niet. En dat zegt de andere partij dan in zo’n maatschappelijk debat.”

“Vinden ze het zelf niet vermoeiend, om telkens zo veel te praten voor ze wat gaan doen?”

“Nee, helemaal niet, dat vinden ze heerlijk. Sterker nog, er zijn daar in Nederland mensen die leven van het maatschappelijk debat: journalisten, opiniemakers, sommige politici, die kunnen niet zonder.”

“Rare wereld. Maar ze helpen uiteindelijk wel?”

“Jazeker, ze zijn best vrijgevig. Maar ze willen vooral niet naïef zijn, dat is daar op het moment zo’n beetje het ergste wat ze van je kunnen zeggen.”

“O, dan houden ze zeker geheim hoeveel ze ophalen?”

“Nee, dat ook weer niet. Nadat ze een tijdje maatschappelijk hebben gedebatteerd, gooien ze ineens alle trossen los en gaan ze een hele dag op radio en tv roepen dat iedereen moet geven en vervolgens lopen ze een paar weken trots als een pauw door het land met een blik van: kijk ons eens gul en vrijgevig zijn!”

“Zullen we er eens heen gaan om ze te bedanken?”

“Nee joh! Dan schrikken ze heel erg, omdat ze bang zijn dat we blijven… En daar moet dan eerst weer maatschappelijk over gedebatteerd worden. En dan begint alles weer van voren af aan…”

“Wat een land. Blij dat ik hier woon.”

“Ik ook.”

Deel dit artikel:

Geef een reactie

Om reacties te kunnen lezen en/of schrijven moet je toestemming geven voor het plaatsen van cookies.
Klik hier als je toestemming geeft voor het plaatsen van cookies bij het bezoek aan de websites van de Nederlandse Publieke Omroep. Of pas hier je cookie-instellingen aan.