Icon--search Icon--video Icon--play Icon--pause Icon--twitter Icon--facebook Icon-navIcon Icon--arrowLeft Icon--arrowRight Icon--audio Icon--photo icon--tag Icon--radio icon--contact volume-off Icon--volume-up

Ongelovig, maar veilig in Gods hand

Blog van Tijs van den Brink

Ik ben inmiddels wel wat gewend als het gaat om verhalen van mensen die afscheid namen van de kerk. Na 75 afleveringen van AdieuGod? word ik niet zo vaak meer verrast.

Vorige week gebeurde dat wel. Ik was te gast bij de Vlaamse schrijfster Kristien Hemmerechts. Ze is katholiek opgevoed, in de kerk getrouwd, maar heeft daarna radicaal gebroken met alles wat naar kerk en geloof ruikt. Aan de nonnen die haar school runden, heeft ze een hartstochtelijke hekel gekregen. Alles rond seks was verboden. En toen ze in Zuid-Amerika bemerkte dat de kerk eraan bijdroeg dat straatarme mensen nog armer werden, was het klaar.

Tot zover niets bijzonders, zult u zeggen, een ‘klassiek AdieuGod?-verhaal’. Kristien Hemmerechts is niet gelovig, denkt niet dat God bestaat en denkt niet dat er een hiernamaals is. Maar toen kwam het. Vorig jaar kreeg Hemmerechts borstkanker. In haar nieuwste boek "Er gebeurde dit, er gebeurde dat" schrijft ze daar openhartig over, inclusief enkele religieus aandoende opmerkingen. Toen ik daar in de uitzending naar vroeg, volgde er een geloofsbelijdenis die in de psalmen niet misstaan zou hebben.

Hemmerechts: “Ik zou niet weten hoe ik de periode rond de diagnose van borstkanker doorstaan zou hebben, als ik niet had gedacht: ik leg dit in de handen van God. Als ik ‘s nachts in bed lag, kon ik alleen maar denken aan die kanker. Echt, ik had niet kunnen slapen als ik niet dacht: ik ben veilig, want ik ben in de handen van de Heer. Het was een gevoel van zeer, zeer grote geborgenheid.’’

Hoe heb ik het nou? Deze vrouw heeft meegemaakt wat ik hoop mee te maken, mocht ooit de bodem onder mijn leven worden weggeslagen: dat ik me op dat moment ten diepste gedragen weet, dat ik me veilig en geborgen weet in Gods hand. Geloviger dan dat word ik niet, vermoed ik.

En toch noemt deze vrouw zich ongelovig. Hoe zit dat? Hoe kan zij haar leven in de handen leggen van Iemand die niet bestaat? Ach, al die naïeve voorstellingen van God met een baard op een gouden troon en zo, daar kon ze niks mee, vertelde ze. En als je zegt dat je gelovig bent, word je voor je het weet voor religieuze karretjes gespannen.
Nee, ze gelooft niet. Maar ze wil wel heel graag vertellen dat haar leven veilig was in Gods hand, toen ze ziek was.

Adieu God? Wie het weet, mag het zeggen…

Tijs van den Brink

Geef een reactie

Om reacties te kunnen lezen en/of schrijven moet je toestemming geven voor het plaatsen van cookies.
Klik hier als je toestemming geeft voor het plaatsen van cookies bij het bezoek aan de websites van de Nederlandse Publieke Omroep. Of pas hier je cookie-instellingen aan.